Anacondas (2004)

Árið 1997 kom út kvikmyndin Anaconda, lítil mynd sem gerði það gott. Í ár kemur svo framhaldið, Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid. Anaconda var ákaflega vel heppnuð spennumynd sem gerði út á hið óþekkta, þ.e. hættuna við risavaxnar kyrkislöngur. Anacondas fer sömu leið. Myndin tekur sig aldrei of alvarlega og hefur eitt markmið: Að skemmta áhorfandanum og það þýðir ekkert að velta fyrir sér hvort að þetta eða hitt gæti gerst því atburðarrásin er með ólíkindum en það er einmitt hluti af skemmtuninni. Myndin fjallar hóp einstaklinga, flestir frá Bandaríkjunum, sem fara til Borneo að leita að plöntu sem er þeim eiginleikum gædd að hún hægir á öldrun. Plantan vex á sjö ára fresti og því þarf hópurinn að hafa hraðar hendur. En rétt eftir að þau leggja af stað dynja ósköpin yfir og þau eru föst í frumskóginum með fullt af risastórum slöngum allt í kring. Söguþráðurinn er auðvitað klisja en ef maður fer á myndina með því hugarfari skemmtir maður sér mjög vel. Leikararnir eru flestir að stíga sín fyrstu skref í kvikmyndum og því ekki hægt að ætlast til einhvers stjörnuleiks. Leikstjórinn Dwight Little hefur unnið við það undanfarin ár að leikstýra sjónvarpsþáttum og sjónvarpsmyndum en byrjar mjög vel í hinni stóru Hollywood með þessari mynd. Anacondast er ekkert annað en heiladauð skemmtun fyrir þá sem hafa gaman að svona myndum. Aðrir ættu að halda sig heima.