Scream 7 (2026)

Hið óhjákvæmilega er orðið að veruleika. Scream-myndirnar hafa algjörlega og eiginlega óvart breyst í ’Stab’ seríuna. Sjöunda myndin virðist marka þau merku og fratleiðinlegu kaflaskil.

Fyrir þrjátíu árum síðan gerði Scream allt vitlaust og áhorfendur voru hiklaust ólmir í meira og enn meira. Þessi myndabálkur úr smiðju hrollvekjumeistarans Wes Craven hóf þarna langlífu göngu sína og síðan þá farið í gegnum alla flóruna af gæðum í höndum mismunandi teyma og leikstjóra.

Það sem upphaflega hófst og hélt takti sínum sem ‘whodunnit’-slasher ádeila á hryllingsmyndaformúlur með alls konar útúrsnúningum og kómískum góðgætum, er nú orðið að nákvæmlega því sem myndirnar hafa verið að gera grín að. Allur broddur er farinn, frumlegheit víkja nú fyrir myglulegum klisjum, spennan er orðin að rútínu og dulúðin orðin að djóki. Það versta við Scream 7 er samt sú tilhugsun að myndin hefur engu skemmtilegu við seríuna að bæta sem hefur ekki verið áður eða enn betur útfært.

Hingað til hefur Kevin Williamson oftast komið að seríunni sem handritshöfundur eða framleiðandi, en núna er kauði sestur í leikstjórastólinn og færir lítil rök fyrir því með útkomunni að framvindan snúist ekki í hjólförum. Williamson hefur líka verið taktfastur í þeirri ákvörðun að sleppa öllum ‘Meta’-áherslum að þessu sinni, sem gerir ræmunni enga greiða því úr verður þá bara ósköp venjuleg og bragðlaus slasher-mynd.

Þrátt fyrir nokkrar semi-áhugaverðar tilraunir til nýjunga (t.a.m. einn afskaplega mislukkaðan gervigreindar-vinkil…) verður atburðarásin fljótlega farin að missa allan damp áður en líður að svörum og uppgjörum í plottinu. Það hefur líka þreytandi áhrif á spennugjafann þegar handritið gefur sumum persónum mjög þykka plott-brynju en öðrum ekki. Að þessu frátöldu eru fáeinir líflegir leikarar sem hverfa fullsnemma eða hafa furðulítið með heildina að gera þegar upp er staðið. Því miður telst það til þungra spilla að fara nánar út í það, en ef þú veist, þá veistu.

Scream 7 er ekki alfarið glötuð samt. Það eru nokkrir öflugir sprettir hér og þar. Upphafssenan er helvíti sterk og gefur bæði skemmtilegan og svekkjandi tón fyrir það sem koma skal. Williamson fær líka ágætis stig fyrir að huga að andrúmslofti og kvikmyndatakan er sennilega með betri sem sést hefur í öllum átta myndum seríunnar. Það er líka ákveðin ánægja í endurkomunni hjá Neve Campbell, sem er blessunarlega glaðvakandi og með áhuga fyrir því að gera sem mest úr sinni nærveru (annað en Courteney Cox, sem er alveg komin á sjálfsstýringu). Campbell getur samt litlu bjargað því hvað lokaþriðjungurinn er slappur; bitlaus, ruglingslegur, kjánalegur og með öllu ófullnægjandi.

Að þessu öllu sögðu, er aðeins meiri púls og hugmyndaflug í þessari mynd heldur en Scream 3, en það er heldur ekkert gott lúkk að þurfa að slást um botnsætið. Serían hefur haldið skítsæmilegu flugi í skemmtanagildinu almennt, en þegar grunnurinn að skemmtanagildinu er orðinn ábótavant út af lélegu handriti, þá er lítið annað hægt en að telja saman litlu sigrana. Þó þeir raðist ekki upp í neitt merkilegt þegar á botninn er hvolft. Annars er greinilegt að Scream 8 sé í spilunum. Kannski hefur hún þorið til að fara alla leið með þær hugmyndir sem þessari tókst að klúðra með ónefnda karaktera og pælingar.

En það er stórt ‘kannski’ og langsótt beiðni að séu einhverjar ferskar nálganir eftir þegar kemur að Ghostface-stemmara. Þegar horft er til baka hefði trúlega bara verið sterkari leikur að leyfa seríunni að deyja eftir að Wes kvaddi.