Jar City (2006)

Mýrin er einfaldlega, besta íslenska kvikmynd sem sýnd hefur verið í kvikmyndahúsum á Íslandi hingað til að mínu mati. Ágætis tilbreyting frá vanalegu tilgangslausu drama og kjaftæðis-klisjuni sem einkennir meirihlutan af íslenskum myndum. Mýrin er ÍSLENSK spennu/glæpa/dramamynd og það skín í gegn. Það er engin tilraun gerð til að apa eftir amerískum myndum (ég hafði augað með klisjum og þær eru hrikalega minniháttar) sem ég hafði einmitt áhyggjur af þegar ég heyrði að það ætti að fara að kvikmynda uppáhalds bókina mína. Andrúmsloftið er grátt, kalt og túlkar höfuðborgarsvæðið að hausti eins og það er í raunvöruleikanum. Karakterarnir eru fólk sem vel á sér spegilmyndir á raunvörulegu íslandi og söguþráðurinn túlkaðist vel úr bókinni og er snjall og trúverðugur.


Leikaravalið er alger snilld og þá sérstaklega Ingvar sem er fæddur í hlutverk Erlends. Ég er lítið hrifinn af Ágústu Evu eftir öll fáránlegheitin í hringum Silvíu Nótt en hún stendur sig hörkuvel í hlutverki Evu Lindar. Björn Hlynur í hlutverki Sigurðs Óla er nokkuð sem margir myndu kalla the comic relief en hann gerir það á gýfurlega náttúrulegan og óklisjulegan hátt, og er alveg drepfyndinn. Ólafía Hrönn var sæt og trúverðug sem Elínborg og var óþæginlega lítið í myndinni. Einnig voru brellurnar, kvikmyndunin, hljóðið, leikmunir (þar á meðal líkin) í toppklassa. Þannig að það er von í íslenska kvikmyndageiranum fyrir okkur sem fíla glæpa og spennumyndir, einmitt þegar ég hélt að öll von væri úti:)


Mæli með að þið fórnið 1200 kalli á þessa í bíó!

Ég fór á þessa mynd ,var ekki búin að lesa bókina og gerði mér því enga væntingar.Hún var stór góð.Fannst allir leikarar góðir flott handrit og leikmynd góð.Ætla ekkert að segja sérstkalega frá myndini en mæli með að fólk fari á hana

Mér finnst kannski ráðlagt að taka það fram strax í byrjun að ég geri nákvæmlega sömu kröfur til íslenskra kvikmynda og erlendra, a.m.k. hvað efnisinnihald varðar. Mýrin er vönduð og mjög vel unnin kvikmynd að flestu leyti, en aftur á móti hefur hún það ekki alveg í sér að vera eitthvað frábær eða svo mikið sem mjög góð sakamálamynd. Þrátt fyrir að hafa lesið bókina þá reyni ég að nálgast þessari umfjöllun með eins hlutlausu áliti og ég get hvað samanburð varðar. Bókin var samt sem áður ágæt. Sagan er vel fléttuð og kemur ágætlega út í uppbyggingu. Hins vegar finn ég fyrir sterkum keim af margnotaðri formúlu, og myndin þjáist álíka mikið fyrir það. Söguþráðurinn heldur góðu flæði, en mér finnst eins og að ég hafi séð efniviðinn oft áður, og þá meina ég ekki endilega í íslensku formi. Ekki vantar að myndin sé vel leikin. Ingvar E. Sigurðsson er ótrúlega góður sem Erlendur, aðalpersóna myndarinnar. Ágústa Eva gerir líka góða hluti í hlutverki dóttur hans, og sömuleiðis stelur Atli Rafn Sigurðarson gjörsamlega senunni í sínu hlutverki. Sumsé, frammistöðurnar eru stöðugar og svínvirka í flestum tilfellum. Hins vegar vantar margt upp á persónusköpun, og sá galli er því miður áberandi út myndina. Persónur, eins og t.d. Sigurður Óli og dóttir Erlendar, eru voða tvívíðar, einfaldar og bara yfir höfuð óspennandi. Tónlistin er líka vel samin og unnin, en stundum átti hún til með að vera frekar klaufalega sett inn í ákveðnar senur. Öll tæknivinnsla kom samt sem áður vel út, þrátt fyrir pínulitla ofnotkun á þyrluskotum í myndatökunni, en það er hvergi nálægt því að vera einhver galli. Baltasar Kormákur gerir fína hluti með leikstjórnina, þó svo að ég standi enn fast á þeirri skoðun um að 101 Reykjavík sé hans besta mynd. Mýrin ætti alveg pottþétt að standa undir væntingum þeirra sem að fíluðu bókina vel, ásamt örugglega þeim sem ekki hafa lesið stakt orð eftir Arnald Indriðason. Sjálfum fannst mér myndin vera mjög fín en gloppótt samt sem áður. Hún virkar vel til áhorfs, og svo upp á tilbreytinguna að gera er loksins gaman að sjá almennilega straightforward íslenska kvikmynd í stað einhverrar sem bara flakkar á milli atriða með sundurlausan söguþráð og yfirdrifnar persónur (ég get tekið fjölmörg dæmi, en ég kýs að sleppa því...). Mýrin er skref í réttu áttina segi ég, en sterk meðmæli er ég ekki alveg svo viss um.6/10

Alveg bráðskemmtileg kvikmynduð útfærsla Baltasar Kormáks á samnefndri bók eftir Arnald Indriðason um morð á manni sem var í skuggalegum félagsskap og rannsókn lögreglunnar á því. Ég vil gera sem minnst af því að bera myndina saman við bókina því eins og allir vita þá eru kvikmyndir og bækur engan veginn sami hluturinn en ég skemmti mér konunglega yfir myndinni og það sem ég sá inni í salnum var hrá og alvarleg glæpasaga sem byggir upp spennu og góða umgjörð sem flestum ætti að líka. Ingvar E. Sigurðsson fer glæsilega með sitt djúpt skrifaða hlutverk sem Erlendur og gæti ég varla ímyndað mér að neinn annar íslenskur leikari hefði getað gert þetta betur. Ólafía Hrönn leikur Elínborgu en mér fannst hún vera í dálitlu lítið áberandi hlutverki en alveg fínu samt. Björn Hlynur gerir að vísu Sigurð að hálfgerðri stereótýpu og það finnst mér ekki gott en svona lagað fylgir víst alltaf íslenskum myndum. Ágústa Eva er prýðileg sem Eva Lind og sem betur fer er ekkert af Sylvíu Nótt í þeim karakter(þá vitið þið það). Það neikvæðasta sem ég hef um Mýrina að segja er að ég er í vafa hvernig hún á eftir að eldast, þetta er þannig mynd en eftir þetta fyrsta áhorf mitt á henni þá var ég bara sáttur við hana. Þrjár stjörnur frá mér og væri ég alveg til í að sjá framhald.

Mýrin er eins og allir vita byggð á hinni vinsælu bók Arnalds Indriðason. Ég ætla ekkert að vera að skrifa mikið um myndina þar sem að margir hafa hvort sem er lesið bókina og söguþráðurinn flestum vel kunnur. Það eina sem ég get sagt er að þessi mynd er lang besta íslenska mynd sem ég hef nokkurntíman séð. Varð fyrir þeim forréttindum síðasta mánudag að fá að sjá myndina og hún er bara í einu orði sagt allveg frábær og ættu allir að gera sér leið í bíó þegar myndin er komin og sjá hana. Vona ég bara að sem flestir sjái hana því að það hvetur kannski aðstandendur myndarinnar til þess að ráðast í það að gera kvikmyndir eftir flerri bókum arnalds.



Þessi mynd er frábær og lang besta íslenska mynd sem ég hef nokkurntíman séð.

Þar sem ég var búinn að heyra og lesa mikið hrós um þessa mynd þá varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum með hana. Frammistaða leikara er með ágætum og öll vinnsla fagmannleg. Atli Rafn sýnir tam einn bezta kvikmyndaleik sem ég hef séð í íslenzkri mynd


Gallinn er sá að ekki tekst vel að segja 2 sögur samhliða. Þarna vantaði betri handritsvinnu eins og oftast áður í íslenzkum myndum. Fyrir þá sem hafa lesið bókina var þetta etv í lagi, en fyrir okkur hin þá virkar þetta nokkuð ruglingslegt og lítt sannfærandi.


Ég get heldur ekki hrósað tónlistarhlutanum sem mikið hefur verið rætt um og skrifað. Ég heyrði ekki betur en þarna væru sínotuð 3-4 gömul dægurlög í karlakórsútsetningu með harmóníku af og til, stundum var þetta alveg smekklaust eins og þegar sungið var hástöfum ofan í dramatískt samtal í bíl.