(500) Days of Summer (2009)

(500) Days of Summer er nokkurs konar anti-rómantísk gamanmynd sem er fullkomlega sniðin handa þeim sem eru löngu orðnir þreyttir á hefðbundnu uppskriftunum og sykursætum framvindum. Eina myndin sem ég næ að líkja hana við á fljótu bragði er Annie Hall (með dass af Chasing Amy). Sú mynd, rétt eins og þessi, kom með örlitla skammta af rómantísku formúlunni sem við öll þekkjum eins og handarbakið á okkur, en aftur á móti spilast blákalt raunsæi inn í blönduna líka með þemur við hendi á borð við óöryggi og andlega fjarlægð. Við fylgjumst með pari (og þá ekki endilega í réttri tímaröð) ganga í gegnum allt það góða en líka það erfiða sem fylgir samböndum - og svo reyndar líka ýmis óalgengari vandamál - og áhorfandinn er ekki lengi að sjá það að "happily ever after" frasinn gæti vel verið bara enn ein fantasían. Þessi mynd er þó ekki alveg eins svartsýn og Woody Allen-klassíkin en hún á það engu að síður sameiginlegt við hana að vera frábærlega skrifuð og leikstýrð, heillandi á sumum stöðum, sorgleg á öðrum en allt í allt klikkað fyndin og afskaplega skemmtileg.Að handritinu utanskildu er það leikaravalið sem gerir myndina hvað mest heillandi. Joseph Gordon-Levitt er trúlega einn besti leikari sinnar kynslóðar, og ef þið trúið mér ekki, horfið þá á The Lookout eða Mysterious Skin. Gaurinn getur svo sannarlega leikið og hefur hann farið létt með átakanleg hlutverk. Hér er hann aftur kominn í svipað hlutverk og hann lék í 10 Things I Hate About You, nema karakterinn er margfalt betri. Það er gjörsamlega ómögulegt að líka ekki vel við hann og í þokkabót er hann ekki lengi að vinna sér inn samúð áhorfandans. Tvö bestu atriði myndarinnar sýna hann í sínu hamingjusamasta og þunglyndasta. Það er eitt tiltekið split-screen atriði sem sýnir, frá hans sjónarhorni, muninn á væntingum og raunveruleika. Ef það atriði togar ekki (ef ekki bara smávegis) í hjartarætur þínar, þá ertu gerður úr stáli.Persónan Summer, sem er einnig ótrúlega vel leikin af Zooey Deschanel, er aðeins einfaldari en ekkert ómerkilegri samt. Deschanel hef ég alltaf kunnað vel við, og þótt hlutverkið hennar hér sé ekki neitt rosalega ólíkt flestu sem hún hefur þegar leikið, þá er hún afar lífleg og sæt og gefur Summer heilmikinn persónuleika. Hún segir og gerir fyndna hluti, viljandi og óviljandi ("they use to call me Anal Girl"), og maður skilur vel hvað Tom (þ.e. Gordon-Levitt) sér svona heillandi við hana, og þ.a.l. skiljum við hversu leiðinleg tilhugsun það er að missa hana. Summer er nánast bara sýnd frá hans sjónarhorni, sem sýnir hana í bæði jákvæðu ljósi og neikvæðu. Neikvæða hliðin er að vísu sterkari en leikstjórinn ætlast aldrei til þess að maður taki afstöðu á röngum forsendum. Mark Webb, sem leikstýrir sinni fyrstu mynd, meðhöndlar efnið glæsilega. Tónninn er aldrei of alvarlegur, en aldrei of "krúttlegur" heldur. Hann finnur þennan fullkomna milliveg sem þjónar handritinu vel. Annars var ég mjög hrifinn af samtölunum og þessari óvenjulegu frásögn, sem sífellt hoppar fram og aftur í tímann. Þarna forðast myndin þann gríðarlega hefðbundna strúktúr sem 90% af rómantískum gamanmyndum. Stefna myndarinnar fer því miður að vera fyrirsjáanleg nokkuð snemma og það er eitt af því fáa sem ég hef að kvarta undan, en ruglingurinn á tímaröðinni heldur flæðinu ávallt góðu. Ég skil annars ekki hvernig EKKI er hægt að fíla mynd sem byrjar á þessum orðum:"The following is a work of fiction. Any resemblance to persons living or dead is purely coincidental. Especially you Jenny Beckman. Bitch."En allavega... Frábær lítil mynd. Sjáið hana! Meira að segja þið sem elskið venjubundnar rómantískar gamanmyndir. Hún kemur æðislega á óvart.8/10