Bulletproof Monk (2003)

Bulletproof Monk er snildar mynd sem ég mæli eindregið með og hvet ég alla til þess að fara á hana. Myndin fjallar um Tíbetskan munk sem á að vernda bókarollu en þessi bókarolla er ekkert venjuleg bókarolla því sá sem les hana upphátt eignast vald yfir heiminum. Myndin byrjar í lok seinni heimstirjaldarinnar og valda þyrstur Nasisti sem hefur leitað bókarollunnar í mörg ár gerir innrás í munka klaustrið og drepur hann alla munkana nema þann sem verndar bókarolluna vegna þess að hann hlítur verndar bókarinnar og sva 40 árum seinna þegar munkurinn á að afsala valdinu þá birtist gamli nasistin aftur.

Ég fatta ekki hvað er svona slæmt við myndina, í raun er þetta nú bara mjög góð mynd frá upphafi til enda, það mætti halda að sami maðurinn hafi skrifað þessa linka hér á undan. En hvað um það, varðandi Bulletproof monk, hún er góð mynd með góðum tæknibrellum sem ég í raunini fíla alveg geðveikt mikið.. lítum eins á fyrstu matrix myndina þær eru með svona tæknibrellum og ósýnilegum vírum en sá maður svona lélega gagngrýni um þær... Nei það held ég nú ekki. Eins og Tómas sagði Málið með Bulletproof Monk er það að hún hefur ekki hugmynd um hvort hún vilji vera gaman-aksjón í anda Shanghai Knights hann sagði í anda þessarar myndar það er nú bara fáránlegt því sé ég nú engan mun á þessum myndum. Þessi fjallar nú um helga siði og vernda það sem fylgir því, en það sem öllu máli skiptir að Bulletproof monk er mynd sem ég er tilbúinn að horfa á aftur og aftur, því ég veit að margir hafa gaman að svona myndum sem eru með gamansömum og spennandi atriðum í. Ekki sér maður nú betri myndir í bíóum nú á dögum því þær eru yfirleitt gerðar eins og þessi ( Þar er að segja með svona tæknibrellum og því sem fylgir ). Ég ætla að gefa myndinni þrjár og hálfa stjörnu fyrir vel gerðar tæknbrellur og nokkuð almennilegan söguþráð.

Persónulega hef ég sjálfur ekkert á móti vitleysismyndum, en þegar mynd eins og þessi er svona á mörkunum að vera vitleysa og í því að taka sig alvarlega líka þá getur álit mitt verið annað mál. Málið með Bulletproof Monk er það að hún hefur ekki hugmynd um hvort hún vilji vera gaman-aksjón í anda Shanghai Knights o.fl. eða bara einhver kung-fu spennumynd sem treystir á plott. En það sem bjargar myndinni er bráðskemmtilegur samleikur þeirra Chow Yun-Fat og Seann William Scott. Báðir tveir eru í fínu formi, þeir eru einnig fyndnir og koma í veg fyrir að maður taki eftir hversu skelfilega tilgerðarlegur söguþráður myndarinnar er. Ég skelli því miðjumoðseinkunn á myndina, en einungis fyrir að vera þolanleg 90 mínútna afþreying, ekkert meira.5/10

Í upphafi skal taka fram að Bulletproof Monk er bull og vitleysa frá upphafi til enda, en þar sem ég hef nákvæmlega ekkert á móti svoleiðis myndum endrum og sinnum kemur það ekki niður á heildarmyndinni. Chow-Yun Fat leikur hér tíbetskan munk sem fær það verkefni að gæta pappírsræmu nokkurar sem inniheldur einhvers konar uppskrift að heimsyfirráðum. Illskeyttir nasistar (í Tíbet?) reyna að komast yfir hana en munkurinn knái snýr á þá. Sextíu árum seinna er munkurinn í Ameríku í leit að næsta gæslumanni, og viti menn ef sá er ekki vasaþjófurinn Kar (Seann William Scott). Að sjálfsögðu mæta nasistarnir aftur á staðinn (árið 2003?) til að reyna að góma munkinn og þjófinn, og upp úr þessu hefst eltingaleikur þar sem félagarnir tveir berjast við illmennin með hjálp tæknibrella og ósýnilegra víra. Því verður ekki neitað að Bulletproof Monk sér manni fyrir mörgum fyndnum atriðum, og ég brosti út í annað mestalla myndina. Samleikur aðalleikaranna er góður, og þeir búa báðir yfir talsverðum sjarma sem er til góðs fyrir myndina. Scott kemur sérstaklega vel út, og svei mér ef honum á ekki eftir að takast að losna við Stifler-ímyndina einn góðan veðurdag. Leikstjórinn Paul Hunter, sem hingað til hefur haldið sig við tónlistarmyndbönd, hefur gert ágætis mynd sem ætti að skemmta áhorfendum. Tónlistin er hörmuleg, en að öðru leyti er hægt að mæla með Bulletproof Monk sem meinlausri kvöldskemmtun.