Hvernig stendur á því að Þjóðverjar verða að tala yfir allar myndir. Ég get bara ekki farið í bíó og hlustaði á Bruce Willis eða álíka tala þýsku. Ég hef nú búið í Þýskal…
Hvernig stendur á því að Þjóðverjar verða að tala yfir allar myndir. Ég get bara ekki farið í bíó og hlustaði á Bruce Willis eða álíka tala þýsku. Ég hef nú búið í Þýskalandi í 8 vikur, og hefur þetta valdið mér miklum raunum þar sem ég horfi vanalega á 5-7 myndir í sjónvarpi, myndbandi eða í bíó, á hverri viku. Loksins fann ég nokkrar DVD diska, sem ég get blessunarlega horft á í tölvunni minni. Seven Years in Tibet er einn af 5 diskum sem ég fékk að láni. Ég hef nú tekið þetta fram hér að ofan, vegna þess að mig langaði lítið að sjá myndina, svo líkast til er umfjöllun mín að einhverju leyti lituð af þeirri staðreynd. Seven Years in Tibet fjallar um... já, kannski það sé eitt af vandamálum myndarinnar. Hún byrjar á því að þýska fjallgöngu-þjóðhetjan Heinrich Harrer (Brad Pitt), yfirgefur ólétta konu sína árið 1939 til að klífa Nanga Parbat, fjall sem margur hafði reynt að klífa án árangurs. Leiðangurstjóri ferðarinnar er annar þjóðverji að nafni Peter Aufschnaiter (David Thewlis, sem sýndi stórkostlegan leik í myninni Naked). Heinrich er sjálfumglaður og gengur þeim félögum illa að vinna saman. Ytri aðstæður neyða þá samt til að hjálpa hvor öðrum. Eftir hinar ýmsu hrakningar þá enda félagarnir í hinni heilögu borg Lhasa í Tíbet. Þar eyðir Heinrich löngum stundum með Dalai Lama sem er aðeins ungur drengur á þessu tíma. Lærir Heinrich smátt og smátt að margt er mikilvægara í þessum heimi heldur en að öðlast frægð og frama. Myndin sjálf er mjög falleg og vel gerð þegar litið er á umgjörð hennar. Mikið um skrautlega búninga og stórkostlegar sviðsetningar. En sagan er sundurleit, marklaus og oft á tíðum langdreginn. Brad Pitt tekst illa að vekja samúð áhorfenda með persónu Heinrich, og David Thewlis hefur lítið að gera í myndinni, með fáar og innihaldslausar línur. Bestu atriði myndarinnar eru með Brad Pitt og Dalai Lama, og hefði mátt eyða meiri tíma í að byggja upp þeirra samband. Það er líkt og leikstjórinn, Jean-Jecques Annaud, hafi ætlað sér að gera stórmynd, en gleymt að ákveða um hvað hún ætti að vera. Hún virkar ekki einu sinni sem söguleg mynd, þar sem (líkt og allir aðrir söguþræðir myndarinnar) eingöngu sundurleit smábrot af upplýsingum eru uppgefinn.
