Shallow Hal (2001)

Akkurat Shallow Hal. Mér fannst þessi mynd ætti að kenna mörgum að dæma ekki eftir útliti en þessi maður sem myndin fjallar eiginlega um dæmir alla eftir útliti en flottu stelpurnar vilja ekkert með hann hafa fyrr en hann fer að sjá innri fegurð kvenna. Vinur hans heldur að hann eitthvað verri því hann velur alltaf stelpur sem eru með einhverja galla í stað þess að velja þær fallegu og grönnu. Mér fannst þessi mynd bæði eiginlega grínmynd og hugljúf svo farið á hana ef ykkur langar að sjá þannig mynd en svo hættir hann að sjá innrifegurð og er ekki alveg viss hvort stelpan sem hann er með sé sú rétta hann sér sannleikann en þá hefur hann séð innrifegur og gæti hætt að horfa á útlitið því hann sá líka eina sem var ung og sæt en innrifegurð hennar er grá en góða skemmtun fyrir þá sem ætla að taka hana á video en þessi mynd er held ég góð fyrir alla aldurhópa.

Þessi mynd er satt að segja mjög væmin og dálítið leiðinleg. En hefur samt sína góðu punkta. Eins og sagt var hér fyrir ofan þá virðist sem grínmyndirnar sem þeir gerðu áður sem voru sprenghlægilegar og voru með góðum húmór sem gerði grín að hinu og þessu. En núna þá er eins og myndirnar séu gerðar svo að enginn taki þær til sín. Já, það er kannski gert grín að feitu og ólaglegu fólki en samt þá var það ekki eins og t.d nutty little professor, the mask og fleiri myndir sem gerðu a.m.k grín að einhverju án þess að taka tillit til allra.

Þetta er enn ein myndin sem Farelli bræður gera og heppnast hún alveg ágætlega.

Hún fjallar um mann, Hal, sem er með stelpur á heilanum. Eini gallinn er sá að hann getur ekki nælt sér í neina því að hann er svo einfaldur. Hann vill bara sætar stelpur, helst sætari en sætar og þeim líkar það ekki vel, enda hefur hann ekki útlitið með sér. Einn daginn hittir hann mann í lyftu sem dáleiðir hann þannig að hann geti nælt sér í mun fleiri stelpur og Hal líst vel á það.

Svo hittir hann Rosemary, sem er mjög feit, en Hal sér hana sem algera kynbombu og reynir hiklaust við hana. Þau fara að vera saman og Hal er í sjöunda himni. Vin Hals finnst þetta heldur grunsamlegt og talar við manninn sem dáleiddi hann og fær hann til þess að endurdáleiða hann og nú er spurninginn sú að líst Hal ennþá jafnvel á hana.

Það er ekki hægt að segja að þessi nýjasta mynd Farelli bræðranna sé mjög merkileg. Þeir gerðu eina fyndnustu mynd allra tíma sem var Kingpin en síðan þá hefur leiðin legið hægt niður á við. Þeir eiga alltaf spretti inn á milli, en í heildina litið má segja að myndin sé tiltölulega miðlungs, sérstaklega ef maður tekur með í reikninginn afskaplega illa hugsaðann og væminn endakafla. Hann einn og sér fer langt með að eyðileggja myndina, en tekst það sem betur fer ekki að fullu og eftir stendur að í myndinni eru nokkrir gullmolar sem gera það að verkum að manni finnst ekki tímasóun að hafa séð hana. Jack Black er frábær gamanleikari, og fer eins vel með aðalhlutverkið og hægt er, Jason Alexander (úr Seinfeld) er einnig frábær sem lúða félaginn hans sem klúðrar öllu. Gwyneth Paltrow er bara hún sjálf enda getur hún ekkert leikið blessunin, en hún er ekki meira óþolandi en venjulega. Þegar öllu er á botninn hvolft er hér um að ræða miðlungsmynd, og í raun helst fyrir þá sem eru hrifnir af húmor þeirra Farelli bræðra, sem getur verið mjög kvikindislegur og neðanbeltis á köflum.

Shallow Hal fannst mér ekki alveg ná hæðum eldri mynda bræðrana. Eftir að hafa séð mörg stórskemmtileg sýnishorn fór ég að búast við feel-good mynd. Niðurstaðan var ekki þannig. Myndin er bara eins og hver önnur rómantísk gamanmynd nema bara með einum stórum fitubrandara, og það var Gwyneth Paltrow (make-up-ið var þó flott). Það vantar alla grófa brandara inn í myndina (flestir þeir brandarar þar sem gert er grín að feitu og ljótu fólki ganga ekki alltaf upp) og skemmtilegri aukapersónur. Helsta umkvörtunarefni mitt um þessa mynd er ekki að það vantar meiri húmor, heldur eru fjölmargar klisjur í myndinni og manni fannst eins og maður var að horfa á allt aðra mynd en Farrelly bræðra mynd. Það eru ýmsir ágætir brandarar til staðar (eins og m.a. þegar pabbi Hals gefur honum ráð um konur áður en hann deyr, og líka þegar Jason Alexander útskýrir fyrir Hal sinn helsta fæðingargalla), en mér finnst bara tilbreytingin hjá bræðrunum hafa misheppnast (það er ólíkt þeim að senda frá sér mynd þar sem troðað er í mann boðskap). Hugmyndin er ekki slæm, heldur bara hvernig þeir notfærðu sér hana. Áður fyrr snérust grínmyndir þeirra um að fara sem lengst yfir strikið með klósetthúmorinn, og voru oft á tíðum fyndnar (Kingpin, There's Something about Mary og Me, Myself & Irene náðu að kitla hláturtaugarnar í manni). En í dag eru slíkir brandarar farnir að dofna. Síðasta mynd þeirra, Osmosis Jones (satt að segja skrifuðu þeir ekki sú mynd), var líka með aðeins öðruvísi formúlu en þeir vanir. En hún var þó a.m.k. betri en þessi. Hápunktur þessarar myndar er Jack Black, sem kemur manni alltaf í rétta skapið. þegar á botninn er hvolft er Shallow Hal meðalmynd, sem hefði getað verið betri.

Shallow Hal er nýjasta sköpunarverk Farelly bræðranna, en þeir bræður hafa áður sent frá sér grínsmelli eins og Dumb & Dumber, Kingpin og Me Myself & Irene og nú síðasta Osmosis Jones. Myndin segir frá náunga nokkrum að nafni Hal (Jack Black) sem er í leit að konu, en slíka hefur hann ekki fundið þar sem hann einblínir á útlit allra kvenna sem hann kynnist og lætur sig persónuleika ekkert varða. Einn dag verður óvænt atburðarás til þess að Hal er dáleiddur til þess að sjá eingöngu innri fegurð fólks frekar en þá ytri, sem þýðir að ófrítt fólk birtist honum sem fallegt fólk ef það er með góða sál. Augljóslega setur þetta á stað skonda atburðarás sem felur í sér að Hal verður ástfanginn af konu, gallinn er bara sá að hún vegur á hálft tonn en þar sem hún hefur innri fegurð sér Hal hana sem fegurðardís. Jack Black bregst hér ekki frekar en í öðrum myndum sem hann hefur verið í og Jason Alexander (George úr Seinfeld) er líka stórgóður í hlutverki félaga hans og ber ábyrgð á nokkrum af fyndustu augnablikum myndarinnar. Að lokum fer Gwyneth Paltrow með hlutverk fílvöxnu kærustu Hal's og kemst ágætlega frá því, sérstaklega er skondið að sjá hana í ''fitubúningnum''. Yfir heildina er hér um ágæta skemmtun að ræða en í seinni hálfleik fannst mér þó óþarflega mikið um væmni og þó að boðskapurinn í myndinni sé góður verður ekki beint sagt að endirinn sé sannfærandi. Shallow Hal hefði getað verið dálítið betri mynd ef hún hefði haft raunhæfari endi eða ef meira púður hefði verið lagt í húmorinn.

Ég var búinn að heyra að þessi væri eitthvað voða fyndin. En ef þetta var grínmynd þá GUÐ MINN GÓÐUR ég get ekki munað eftir að hlæja 1. sinni hvað þá oftar. En sem sagt, Hal (Jack Black) en hann er einn af þessum sem eltast við þær konur sem eru hreinlega klassa fyrir ofan sig. En dag einn festist hann í lyftu ásamt manni sem telur sig geta hjálpað honum. Hann dáleiðir hann svo hann fer að sjá innri fegurð frekan en ytri, stuttu eftir þetta kynnist hann svo Rosemary (Gwyneth Paltrow) sem er akfeit en Al sér hana fyrir sér sem gullfallega ljósku..... Einkennilega léleg mynd sem ég mæli ekki með að fólk borgi fyrir að sjá.

Það er ekki oft sem myndir reynast vera sauðir í úlfagæru, en það á vel við um Shallow Hal. Úr smiðju Farrelly-bræðra býst maður við grínmynd sem skríður sjaldan eða aldrei fyrir ofan beltisstað, og ef það gerist er það yfirleitt ekki viljandi. Shallow Hal lítur út fyrir að vera slík mynd, en það er alrangt. Þegar yfir lýkur er Shallow Hal það sem vinkonur mínar myndu kalla sæt mynd, og að mínu mati á hún marga spretti sem eru á meðal þeirra mannlegustu sem ég hef séð í bíó á þessu ári. Sýnishornin gefa annað til kynna, svo ekki vera hissa ef þið ætlið að sjá myndina. Það var frábær hugmynd að fá Jack Black til að leika Hal. Hverjum öðrum myndi detta í hug að hann væri kjörinn til að leika á móti Gwyneth Paltrow í rómantískri gamanmynd? En sem sagt, Hal er grunnhygginn náungi sem vill ekkert nema módel þrátt fyrir að vera miður huggulegur sjálfur. Dag einn rekst hann á sjálfshjálpargúrú sem fær hann til að sjá ekkert nema innri fegurð. Stuttu seinna verður Hal ástfanginn af Rosemary (Paltrow), sem hann sér sem gullfallega ljósku en er í raun rúmlega 200 kíló. Það sem gerist er óvænt að því leyti að myndin er ástarsaga með móral og allt saman. Af einhverjum ástæðum fannst mér það ekki pirrandi. Ekki misskilja mig, það er enn slatti af týpískum Farrelly-bröndurum um fatlað, ljótt og feitt fólk. En mynd sem hefði getað orðið einn stór fitubrandari reynist vera eitthvað allt annað. Og það er bara hið besta mál.