A.I. Artificial Intelligence (2001)

Ég fór á þessa mynd í bíó fljótlega þegar byrjað var að sýna hana, en treysti mér hins vegar ekki að skrifa um hana fyrr en ég var búin að sjá hana aftur á Video. Myndin segir frá 11 ára strák, David, sem á yfirborðinu lítur út fyrir að vera venjulegur drengur, en er í raun vélmenni. Myndin gerist í framtíðinni og mannkynið treystir orðið á ómetanlega hjálp vélmenna. David er fyrsti sinnar tegundar, og er hann gæddur mannlegum tilfinningum, sem gerir honum m.a. kleift að elska og eiga ósviknar tilfinningar. Hann kemst fljótlega í eigu hjóna og á að koma í stað sonar þeirra sem liggur í dauðadái. Allt gengur vel um sinn, eða þangað til að sonurinn vaknar úr dáinu, og þar með er David vísað á dyr. David stendur nú einn uppi í skringilegri veröld þar sem hann þekkir ekkert til. Hann nýtur þó félagsskapar vélmennisins Gigalo Joe sem er sérhannað til að veita manneskjum fullnægingu, og saman lenda þeir í ýmsum ævintýrum. Ytri útlit myndarinnar er nánast fullkomið. Stórkostlegar sjónbrellur, topp myndataka og tónlistin, sem mér fannst það besta, enda var John Williams réttilega tilnefndur til óskarsverðlauna fyrir hana. Þrátt fyrir þetta er hún að mínu mati ekki sú stórmynd sem margir vilja meina, því hún nær ekki að halda dampi og síðasti hlutinn er mjög leiðinlegur, langdreginn og allt og væmin fyrir minn smekk. Þótt fyrri hlutinn sé mjög dramatískur og frekar sorglegur (t.d. þegar David er skilinn eftir út í skógi) þá ber hann klárlega með sér Kubrick keim. Þ.e.a.s hún er aldrei væminn því hún hefur ákveðinn drunga yfir sér og er pínulítið creepy á köflum. Hún missir hins vegar allan drunga og verður því afskaplega væminn og endirinn var svo langdreginn að ég spólaði nánast yfir hann allan. Það er greinilegt að Kubrick hefur ekki komið nálægt honum og raunar ótrúlegt að slíkur fagmaður eins og Spielberg hafi samið svona vitleysu. Hann var eiginlega einum of frumlegur (þótt frumleiki sé oftast jákvæður). Leikarar stóðu sig mjög vel og þá sérstaklega Jude Law og Frances O' Connor, en Haley Joel stóð sig einnig ágætlega. Þrátt fyrir þessa galla á myndinni finnst mér að kvikmyndaunnendur ættu ekki að sleppa henni, vegna þess að hún er áhugaverð.

Þessi mynd er ein besta mynd ársins 2001. Spielberg klikkar ekki oft, og þetta er eitt skiptið sem klikkaði EKKI. Swinton hjónin eiga mjög veikan son og eru búin að missa alla von um að hann lifi af. Þau taka þau ákvörðun að fá sér nýja týpu af A.I Artificial Intelligence (gervilífform) sem er ungur drengur sem heitir David, hann getur talað, leikið sér og elskað. Einn daginn læknast sonur þeirra og hann vill ekki sætta sig við nýja fjölskyldumeðliminn. Móðir þeirra þarf að fara með David út úr bænum og skilja hann eftir. Hann fer þá í sinn leiðangur að finna leið til að fá Monicu (móður) hans til að elska sig. Þar hittir hann Gigolo Joe (Jude Law). Án efa ein besta mynd sem gerð hefur verið.

Frábær saga með fínum leikurum og rosalegum tæknibrellum en botnaði einhver á endanum. Myndinni gekk rosalega vel þangað til að klukku tími og fimmtíu og fimm mínútur voru liðnar það er þegar allt fer á hausinn og myndin tapar sitt rating success. Allir leikararnir gera fínan leik sérstaklega Jude Law en mér hefur alltaf fundist Haley Joel Osment vera svolítið cocky en satt að segja hata ég hvernig hann leikur í kvikmyndum. Handritinu var breytt á miklum hætti þegar Spielberg var einn án Kubricks með verkefnið og ég efa það að Kubrick myndi næstum eyðileggja myndina sína með svona fáranlegum endi ef hann hefði ekki dáið. Ef ég hefði verið Spielberg hefði ég fyrst prufað test-screening þá hefði myndin verið a wild success ef endinum væri breytt. Allir þeir sem eru viljugir að sjá hrollvekjandi framtíð jarðarbúa og lifnaðar hætti manna á stórkostlegum hátt og góða drömu og skemmtun mæli ég fullkomnlega með þessari.

Ég vil nú bara segja í sem stystu máli að þessi mynd er flott, vel leikin og mannleg á undarlegan hátt(þótt sumir kalli mannlegar tilfinningar væmni í dag). Skemmtileg framtíðarsýn og hinn umdeildi endir sýnir bara enn og aftur hvað Spielberg er frjór kvikmyndagerðamaður. Hann fer lengra með fantasíuna þegar maður heldur að myndin sé að enda. Hann var ekki nema tuttugu og sjö ára eða svo þegar hann gerði Jaws og hún hefur nú staðist tímans tönn. Best er að fara á þessa mynd með opnum huga og njóta samspils leikara og útlits myndarinnar. Húrra Spielberg og Kubrick. Pottþétt.

Þessi bíómynd er algerlega hræðileg. Það er langt síðan að maður hefur skammast sín fyrir að vera á bíómynd en þetta er ein þeirra. Myndin er nútíma útgáfa af Gosa nema að Steven skýtur algerlega yfir markið og drekkir áhorfendum í væmni sem engan endi virðist ætla að taka. Maður hefur ákveðnar væntingar þegar maður sér mynd eftir Steven Speilberg. Vissulega er öll umgjörð eins og best verður á kosið, tæknivinna og brellur og svoleiðis, en þessi bíómynd veit ekkert hvað hún á að verða. Söguþráðurinn er stefnulaus og samhengislaus fyrir utan það að vera algerlega óáhugaverður. Ég óska engum að sitja undir þessu bulli.

Artificial Intelligence er ein sú mynd sem ég hef beðið með hvað mestri eftirvæntingu. Þetta er nefnilega væntalega síðasta myndin sem við fáum að sjá þar sem nafn meistarans Stanley Kubricks kemur við sögu. Hann hafði gengið með þessa sögu í hausnum í mörg ár og beið eftir því að tæknin yrði nógu mikil til þess að hann gæti gert sögunni nægjanleg skil. Því miður kom sá tími of seint því hann lést áður en hann gat hafist handa. Féll því heiðurinn af því að gera myndina á herðar Steven Spielbergs og má segja að hér sé um að ræða mynd sem hefði alveg örugglega orðið allt öðruvísi ef Kubrick hefði ráðið ferðinni. Myndin er að öllu leiti vel gerð, sjónrænt er hún afskaplega vel af hendi leyst og tónlistin sem hljómar undir er prýðileg. Hún er einnig ágætlega leikin, Osment sannar hér enn og aftur hversu fjölhæfur hann er þrátt fyrir ungan aldur. Engu að síður finnst manni Jude Law stela senunni og er alveg frábær, þó maður velti maður því orðið fyrir sér hvort William Hurt hafi púls lengur því hann er orðinn eins og lifandi lík og hljómar meira eins og vélmenni heldur en öll vélmenni myndarinnar. Varðandi innihald myndarinnar, þá vekur hún upp ýmsar áhugaverðar spurningar varðandi ábyrgð okkar gagnvart vélum sem við höfum skapað svo nálægt mannsmynd að ekki er lengur á auðveldan hátt hægt að sjá muninn. Ef vélmennin eru skyldug til þess að elska okkur, hvað skuldum við þeim í staðinn fyrir þjónustuna og ástina sem þau veita okkur. Ýmsar vangaveltur eiga sér stað í kollinum á manni eftir að myndinni lýkur og er það vel. Sýnir það kannski að myndinni hefur á einhvern hátt tekist það sem hún ætlaði sér, en einn stóran varnagla verður að setja á. Þegar um það bil hálftími er eftir af myndinni, hefst einhver væmnasti og verst hugsaðasti kafli í sögu mynda Spielbergs. Fram að því er myndin búin að vera frekar klínísk og kuldaleg í anda Kubricks, en þegar þarna er komið við sögu er eins og Spielberg hugsi með sér að hann geti einfaldlega ekki látið áhorfendur koma út af mynd eftir hann á einhvern hátt með tvíræðar og/eða óleystar spurningar. Honum finnst á einhvern hátt að hann verði að spila á tilfinningar áhorfenda og fá þá til þess að fljóta með í vellu sem á engan sinn líka. Ekki bara er farið út fyrir öll velsæmismörk, heldur á þessi kafli engan veginn við afganginn af myndinni, og kemur því manni algjörlega í opna skjöldu. Alveg er ég tilbúinn til þess að veðja ærunni upp á það að Kubrick er núna að velta sér við í gröfinni, því hans aðalsmerki var að skilja við myndir sínar á köldum, tvíræðum nótum (sbr. Clockwork Orange og 2001: a space oddyssey) og hefði hann aldrei sleppt sér út í þvílíka væmni sem Spielberg gerir. Að lokum sitjum við uppi með kvikmynd sem er á margar hátt vel gerð og hefur vitsmunalegt innihald (þ. e. a. s. Kubrick hlutinn) og hins vegar Spielberg hlutann sem er verri en orð fá lýst. Blandaður pakki, en þó þess virði að taka utan af.

Þessarar myndar hef ég beðið með nokkurri eftirvæntingu þar sem hér er verið að velta fyrir sér heimspekilegum spurningum sem eiga eftir að skipta verulegu máli í fyrirsjáanlegri framtíð. Sagan gerist nokkuð inn í framtíðinni, en þá eru vélmenni sem aðstoða mannfólkið við alla mögulega hluti komin fram á sjónarsviðið. Þau eru nánast eins og menn í útliti og get gert flest allt jafnvel eða betur, en þau eru þó takmörkuð að því leiti að þeim skortir tilfinningar á borð við ótta og ást. Vísindamaður nokkur sem starfar við að hanna slík vélmenni gerir sér grein fyrir þessari takmörkun og leggur út í það að hanna fyrsta vélmennið sem hefur þessar tilfinningar. Útkoman lítur út eins og lítill drengur og er kallaður David. Til þess að prufa hvernig David reynist er hann settur á heimili til fjölskyldu, en einkasonur hjónanna er í dái. Þrátt fyrir dræmar viðtökur í byrjun verður David hluti af fjölskyldunni, en þegar raunverulegi sonur hjónanna vaknar úr dáinu flækjast málin. Það var hann Stanley Kubrick sem átti hugmyndina að þessari sögu og ber myndin þess keim að mörgu leiti. Ég myndi frekar nota orðið áhugaverð en skemmtileg til að lýsa henni og henni svipar dálítið til 2001: A Space Odyssey að því leiti þar sem kröfur eru gerðar til greindar áhorfenda. Það er alveg ljóst að A. I. mun ekki falla í kramið hjá mörgum, þá sérstaklega þeim sem hafa ekki velt þessum hlutum fyrir sér áður. Mér þótti aftur á móti myndin gríðarlega áhugaverð, sérstaklega með hliðsjón af því að innan 20 ára eru allar líkur á því að venjulegar heimilistölvur verði komnar með meiri reiknigetu en mannsheilinn og gerir sú spá einungis ráð fyrir áframhaldandi þróun síðustu ára en ekki tilkomu nýrrar tækni (svo sem skammtatölvna o. S. frv). Þetta hlýtur að leiða af sér nýja kynslóð af vélum og spurningin er því hvort þessar vélar munu geta fundið fyrir tilfinningum og hvort að við mennirnir munum viðurkenna þær sem andlegar verur ef svo er, eða í hnotskurn hvort að sams konar tilfinningar séu eitthvað öðruvísi bara vegna þess að önnur gerðin er framleidd í mannsheilanum. Ég gæti skrifað margar blaðsíður um þessar pælingar, en í staðinn bendi ég þeim sem hafa áhuga á þessu að lesa hreint ólýsanlega magnaða bók eftir Ray Kurzweil sem heitir The Age of the Spiritual Machines. Niðurstaðan er því að hér er á ferðinni frábær mynd fyrir þá sem hafa áhuga á viðfangsefninu en hún mun líklega reyna verulega á þolinmæði annarra.

David er 11 ára strákur. Hann er í meðallagi í hæð og þyngd á við jafnaldra sína og hefur tilfinningar eins og þeir. En það er eitt sem gerir hann öðruvísi en alla aðra. Hann er ekki mennskur. Hann er vélmenni. Hann hefur verið forritaður með gervigreind og það merkilegasta af öllu: Hann hefur þann eiginleika að geta elskað. Hann er gefinn til Monicu og Henry Swinton (Frances O'Connor og Sam Robards) sem eiga um sárt að binda þar sem sonur þeirra Martin (Jake Thomas) er í dái. Monica á erfitt með að aðlagast David (Haley Joel Osment) en smátt og smátt fer hún að elska hann á móti. En vandræðin byrja þegar Martin vaknar úr dáinu. Spennan sem að hann myndar (alvöru krakkar geta verið grimmir) leiðir til þess að Monica skilur David eftir úti í skógi (hún fær það ekki af sér að senda hann í eyðileggingu). Og þar byrjar sorgleg þrautaganga Davids í fylgd með bangsanum Teddy og karlhóruvélmenninu Gigolo Joe (Jude Law) til þess að verða að alvöru strák og að komast aftur til móður sinnar. Stanley Kubrick dó áður en hann gat komið hugmyndum sínum í framkvæmd. Fyrir utan Kubrick hefði enginn annar átt að gera þessa mynd heldur en Steven Spielberg. Spielberg hefur þá sæmd að virða hugmyndir Kubricks og maður sér handbragð Kubricks í gegnum alla myndina. Ádeilan er til staðar, hin miskunnarlausa gagnrýni á mannskepnuna er til staðar en Spielberg bætir inn í þetta hlýju myndanna sinna. Spielberg er einn magnaðasti leikstjóri heims og myndin hans er ekki væmin heldur sorgleg og maður finnur virkilega til með David sem er óaðfinnanlega leikinn af Haley Joel Osment, þessi strákur býr yfir ótrúlegum leikhæfileikum og mér þætti það skrítið ef við myndum ekki sjá aðra Óskarstilnefningu fyrir ógleymanlega frammistöðu sína hér. Frances O'Connor er einnig verulega góð sem móðir hans. Jude Law er skemmtilegur í aukahlutverki sínu og William Hurt er einnig traustur sem skapari Davids. En Osment er samt sem áður aðal stjarnan hér og heldur myndinni saman með magnaðri frammistöðu sinni. Og tæknibrellurnar eru ótrúlegar. Ég held ég segi ekki mikið meira um hana nema það að þessi mynd er sjónræn og tilfinningaleg reynsla sem hefur þann eina galla að dragast aðeins á langinn í miðjunni, annars er þessi ótrúlega mynd (fyrir utan 2001: A Space Odyssey er þetta einstakasta mynd sem ég hef séð, maður hefur aldrei séð neitt þessu líkt) fullkomin. Sjáið hana og verðið reynslunni ríkari.

Ekki verður auðvelt að útskýra A. I. fyrir þeim sem ekki hafa séð hana, og enn erfiðar verður að útskýra fyrir þeim af hverju þeir ættu að sjá hana þrátt fyrir versta endi sem ég man eftir í augnablikinu. Fyrstu tveir klukkutímarnir eru í einu orði sagt frábærir - fyrsti klukkutíminn með því besta sem Spielberg hefur gert og seinni klukkutíminn er sería af alveg ótrúlega vel gerðum, flottum og skemmtilegum atriðum. Og svo endar myndin. Hún er búin. En samt heldur hún áfram. Ég vil ekki eyðileggja endalokin, en myndin endar á fullkomin hátt hálftíma áður en hún er búin. Ég skil hreinlega ekki hvers vegna þessi hálftíma runa af kjaftæði, væmni og velvilja var skeytt þarna við. Hún bætir engu við myndina, gerir hana ekki dýpri, alls ekki skemmtilegri og sérstaklega ekki betri. En hún eyðileggur heldur ekki alla myndina - það sem á undan fór er bara svo gott að það er eiginlega ekki hægt að eyðileggja það. Ég mæli með því að fólk sjái A. I. og gangi út eftir að voice-overið byrjar aftur. Myndin feidar meira að segja út í svart, og þá ættuð þið að flýja áður en hún ákveður að halda áfram! Á sýningunni sem ég var á var hlegið - oftar en einu sinni - að asnalátunum sem fóru fram og heyrðist murmur í salnum frá bíógestum sem vissu ekkert hvað var að gerast. Ég skil þetta bara alls ekki. Haley Joel Osment, barnastjarnan sem ég hef ekkert sérstakt dálæti á, stendur sig ótrúlega vel sem vélstrákurinn David og Jude Law er skemmtilegur sem ástarvélmenni. Best af öllum er þó Frances O'Connor sem leikur mömmu Davids. Hún var alveg mögnuð. Ég segi það aftur að ég mæli með því að fólk sjái A. I., en ég vara það líka við því að endirinn er með því alömurlegasta sem kvikmyndað hefur verið síðan ég man ekki hvað. Be warned.

Það er erfitt að gera sér ekki miklar væntingar þegar tveir af áhugaverðustu leikstjórum kvikmyndasögunnar sameina krafta sína. En þótt Stanley Kubrick sé látinn og Steven Spielberg sitji algjörlega við stjórnvölinn, þá er Kubrick-fílingurinn óneitanlega til staðar enda gamalt draumaverkefni hans sem hann þróaði yfir mörg, mörg ár áður en Spielberg tók við. Niðurstaðan stóðst að mörgu leyti væntingar mínar, en ekki fullkomlega. Fyrstu tveir tímarnir fannst mér hátt í frábærir en síðan er heill hálftími af lengdinni eftir sem ég var engan veginn ánægður með. Heildin er reyndar öll frekar súr þar sem maður sér greinilega að stíll leikstjóranna sé voða ólíkur, en það hefur engin alvarleg áhrif á frásögnina (fyrr en í lokin þ.e.a.s. - en ég fjalla betur um það á eftir).Það eru ákveðnir hlutir sem klikka aldrei í Spielberg-myndum; útlitið, myndatakan, brellurnar og tónlistin. Hver einasta deild skilar sér með afbragðs niðurstöðu og ég skal alveg fara svo langt með að segja að þetta sé ein flottasta mynd leikstjórans frá upphafi. Stíllinn er svo dásamlega ljóðrænn en samt svo myrkur samtímis og hvernig framtíðarheimurinn er gerður að nokkuð óþægilegum stað kemur frábærlega út. Allt útlitið er samt angandi af Kubrick-ismanum, enda var það þekkt merki hjá honum að skapa andrúmsloft sem veitti manni ákveðin óþægindi. Kubrick var samt oftast með svo einkennilegan stíl á leikstjórn og sérstaklega kvikmyndatöku, sem er augljóslega fjarverandi hér. Leikurinn er samt öflugur frá hverjum og einum og Spielberg heldur áfram að pína það besta frá leikurum sínum.Haley Joel Osment fær kröfuharðara hlutverk hérna heldur en áður þar sem hann þarf að bera nánast hverja einustu senu á öxlum sér. Hann stendur sig engu að síður eins og hetja og sannar sig aftur sem einn besti barnaleikari sem hefur komið fram í Hollywood-mynd. Jude Law er sömuleiðis ógleymanlegur sem Gigolo Joe og Frances O'Connor á leiksigur sem "móðirin," sem því miður sést ekki mikið í seinni hlutanum.En alveg sama hversu sterkur leikurinn er, þá er erfitt að réttlæta lokasenur myndarinnar. Þetta er mjög sárt að viðurkenna vegna þess að með örlítið meiri fínpússun á handritið og talsvert minni væmni hefði A.I. getað orðið að meistaraverki. Án þess að segja frá of miklu breytist ræman í gríðarstóran væmnispoll (í hálfgerðum Chris Columbus-stíl, bara verra) sem Spielberg dettur í fulloft og það gerir upplifunina nokkuð óþolandi þar sem þessar senur eru það helsta sem maður hugsar um eftirá, og skyggir það ógurlega á fyrstu tvo tímanna. Myndin skilur eftir sig svo leiðinlegan endi sem - eins og áður sagði - er alltof væminn og náði þar af leiðandi engu sambandi við mig. Það var ýmislegt hægt að segja um Kubrick heitinn, og ekki alltaf var hægt að segja jákvæða hluti. Hins vegar var hann aldrei þekktur fyrir melódramatík og mér finnst skrítið að Spielberg hafi ekki
áttað sig á því.En jæja... Þegar á heildina er litið þótti mér A.I. aðeins góð, en ekki frábær. Helstu plúsarnir fara í útlitið og frammistöðuna og efnisinnihaldið hefði fengið gott orð líka hefði það farið öðruvísi að seinasta kaflanum. Mér fannst þetta passa álíka illa og hefði 2001: A Space Odyssey endað á geimbardaga síðustu 20 mínúturnar.7/10

Án efa ein undarlegasta mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Ekki fyrir hvaða fólk sem er því hún er öðruvísi ekkert spennandi, ekkert sérstaklega fyndin þrátt fyrir mjög skemmtilegar aukapersónur önnur leikin af Jude Law og hin er kölluð Teddy og er án efa einhver mest áhugaverðasta persóna sem ég hef nokkurn tíma séð á hvíta tjaldinu. Hún er ekki of dramatísk en samt er ekki annað hægt. Músíkin í myndinni hefur undarleg áhrif á þig gerir myndina af því sem hún er og myndatakan er einhver sú myndrænasta sem sést hefur. Steven Spielberg hefur tekist að gera öruvísi mynd eftir hugmynd Kubrick en þetta er ekki hvorki Kubrick mynd né Spielberg mynd. Hún er ekki einu sinni einhvers staðar á milli. Hún er samt einhvern veginn góð á óútskýranlegan hátt og skilur eftir sig spurningar um mannlegt eðli.

Það eru liðnir rúmlega tveir mánuðir síðan ég sá A. I. og ég er enn ekki viss um hvað ég sá, hvað mér finnst um myndina, og hvort ég geti tjáð mig almennilega um það sem gerðist á skjánum. Myndin er nokkurn veginn samstarfsverkefni tveggja manna sem er óumdeilanlega á meðal stórkostlegustu kvikmyndagerðarmanna allra tíma, þeirra Spielbergs og Kubricks. Leikhópurinn inniheldur nokkra af bestu leikurum samtímans (Jude Law, Haley Joel Osment, Anthony Hopkins, William Hurt), og hugmyndin er án efa meðal þeirra frumlegustu sem hafa sést á hvíta tjaldinu. Útkoman er samt sem áður ekki alveg á þeim nótum sem ég bjóst við, að mínu mati. Skoðanir um myndina eru jafn margar og þær eru ólíkar, og ég fell nokkurn veginn í miðjuna. Mér finnst hún ekki vera meistaraverk eins og sumir segja, en ég þvertek jafnframt alfarið fyrir að hún sé ein stór mistök eins og aðrir halda fram. Fyrri hluti myndarinnar er sennilega það besta sem var á skjánum í sumar. Sagan af David, litla vélmenninu sem er alinn upp sem mannvera, er einstaklega mannleg og snertir mann gífurlega, eins og ætlunin var. Atriðið þar sem móðir Davids tekur ákvörðunina afdrifaríku er hreint út sagt ótrúlega átakanlegt. Leit Davids að bláu álfkonunni í föruneyti ástarvélmennisins Gigolo Joe er áhugaverð, og ádeilan kemst vel í gegn í atriðinu á íþróttavangnum. En síðustu 20-25 mínúturnar gerðu mig hér um bil brjálaðan. Ég veit ekki enn hvað í fjandanum þær áttu að þýða, og að mínu mati eyðilagði endirinn myndina. Spielberg er eflaust að reyna að koma einhverju gífurlega djúpu á framfæri, en ég næ engan veginn sambandi við hvað það á að vera. Það eina sem ég upplifði var pirringur og vonbrigði. Það var jafnframt ódýr truflun um miðbik myndar að láta Robin Williams blaðra sem teiknimyndafígúra sem spilar stórt hlutverk í leit Davids. Spielberg og Kubrick eru snillingar, en þeir eru mjög ólíkir leikstjórar. Stíll hvors manns passar ekki mjög vel við hinn, og því er eins og myndin sé tvær sögur úr sitthvorri átt. En ég verð að segja að Teddy er einstök uppfinning og einn frábærasti kvikmyndakarakter sem ég man eftir. Frances O'Connor er líka góð sem móðirin; hún nær að sýna allar þær tilfinningar sem hlutverkið gerir kröfur til. Þrátt fyrir allar skiptar skoðanir er A. I. kvikmynd sem allir ættu að sjá, bara til að upplifa ólíkegustu bíóreynslu undanfarinna áratuga.