The Mandalorian and Grogu (2026)

Hey, munið þið eftir tímum þegar það taldist til stórviðburðar að fá nýja Star Wars mynd í kvikmyndahús? Sumsé áður en Disney færibandið fór að tæma sjarmann úr vörumerkinu.

Þetta er bíóheimur sem þótti lengi spennandi, breiður og eitthvað furðulega töfrandi, en sá heimur er ekki nægilega frjór eða fjölbreyttur til að mega við þessum endalausu dælingum á brandinu. Sökum þess hefur þessi heimur minnkað töluvert. Hugmyndaflugið hefur rýrnað og mest megnis verið borið uppi af taumlausri nostalgíuþrá í stefnu um að velja magn fram yfir gæði.

Star Wars hófst upphaflega sem pínu pönkuð og frískandi tilraun að melódramatískri, gamaldags geimóperu sem hitti veraldlega í mark á hárréttum tíma. Þetta var ólíkt fjölmörgu sem pöpullinn hafði séð og í kjölfarið fór þetta að þróast í alls konar áttir, hvort sem heildarsýn öflugra kvikmyndagerðarmanna eða leikfangasala stýrði skipinu eður ei. Fyrsta kvikmyndin mun alltaf eiga sinn sess sem ein merkilegasta ‘blockbuster’ mynd allra tíma og heljarinnar sprengja sem poppkúltúrs-fyrirbæri, jafnvel frávik. Nú á tíðum mokast út ‘enn eitt Star Wars contentið’ til að tikka í markaðsbox og eltast við merkilega skugga úr eigin fortíð.

Að öllu þessu sögðu er undirritaður auðvitað ekki í markhópnum, en gæðafallið, áhættuleysið og vaxandi óvinsældir finnst mér óneitanlega álíka umræðuvert og þegar þetta allt saman hófst með akkúrat mikilli áhættu og enn fremur eldmóði. En Disney er auðvitað Disney.

Til að (loksins) snúa mér að aðalmálinu, þá er því miður ósköp lítið að segja um The Mandalorian and Grogu. Myndin er býsna saklaust “þrjúbíó” ef gæðakröfur eru takmarkaðar og áhorfandinn telur það duga að horfa á svala búning Din Jarin og krúttast yfir Grogu í tvo klukkutíma. Framvindan spilast út eins og hún sé bersýnilega soðin saman úr þremur-fjórum þáttum með lítilli stigmögnun og enn minni persónuþróun þegar allt er ofantalið.

Á boðstólnum eru nokkrar skítsæmilegar hasarsenur en heildarpakkinn skilur lítið eftir sig; samtölin eru stirð(ari en vanalega), aflgjafi spennu í umræddri sögu er býsna dauður og lítið er gert til að stækka þennan bíóheim. Öll tilvist þessarar myndar virkar eins og hún hafi varlega reynt að tikka í áhættulaus markaðsbox, enda var það aldrei að fara að gerast að fyrsta Stjörnustríðsmyndin í sjö ár hefði leyft sér einhverjar ‘experimental’ nálganir.

Að þessu frátöldu er eins og þessi mynd sé einfaldlega þremur-til-fimm árum of sein til að teljast til einhverra merkilegheita.