Myndin segir frá Ódysseifi, konungi Íþöku, sem hefur barist hetjulega í Trójustríðinu en á erfitt með að komast heim til eiginkonu sinnar og sonar eftir að stríðinu lýkur.
Odysseus, the legendary King of Ithaca, embarks on a long and perilous journey home following the Trojan War. Throughout his voyage, he is forced to confront the whims of gods, mythological monsters, and trials that stretch both his cunning and his humanity to the breaking point.
Nolan does it again, segi ég bara. Það er ekki til rammi sem er ekki skemmtilegur að einu eða öðru leiti. Hann skilar þeirri sögu sem hann ætlar að segja og eins og alltaf þegar ég horfi …
Nolan does it again, segi ég bara. Það er ekki til rammi sem er ekki skemmtilegur að einu eða öðru leiti. Hann skilar þeirri sögu sem hann ætlar að segja og eins og alltaf þegar ég horfi á Nolan myndir þá bara hreinlega gleymi ég mér í öllu sem er að gerast.
Þetta er meistaraverk, þetta er ekkert gallalaust enda þurfti ég að sjá hana þrisvar til að sjá það loksins.
Tæknibrellurnar eru á pari við allar myndir sem hann gerir og tónlistinn svíkur engann.
Bara verðið að sjá.
Ég gæti þurft að fara kynna mér gríska goðafræði hahaha.
VÁ! Christopher Nolan er stórkostlegur listamaður, ég veit að myndin er engan vegin fullkomin og myndi ég segja að ófullkomn…
Ég gæti þurft að fara kynna mér gríska goðafræði hahaha.
VÁ! Christopher Nolan er stórkostlegur listamaður, ég veit að myndin er engan vegin fullkomin og myndi ég segja að ófullkomnun hennar gerir hana svo góða og svo mannlega. Ok here comes the glaze.
Það er að sjálfsögðu gefið að góð saga getur gert góða mynd en það sem Nolan, allir leikarar, cinematographer, composer og allt crewið hefur skapað hérna er eitthvað ótrúlega sérstakt. Ég elska hvernig Nolan nær alltaf að koma mér á óvart með foreshadowing hjá sér, hvort það sé bookending skot, dialogue sem víkkar með meira context eða þá hreinlega hvernig hversu ákveðinn hann er að sýna áhorfendum hvað mannkynið getur verið svo illt.
Þessi mynd er algjörlega ANTI WAR og ég er all for it. Það er ótrúlegt hvað við sem mannkynið búum ennþá yfir svo miklu hatri þúsundum árum síðar. Sidenote: Circe senan er goated og ég elska að Samantha Morton sem Circe er að fá sitt well deserved praise, Hazel my love.
Tónlistin er rosalega vanmetin í þessari. Það er ekki shocker að heyra mig segja að scorein í Nolan myndum eru stórkostleg en ég virkilega held að Zimmer sé tilbúinn að rétta Göransson keflið sem Nolan's go to composer. Tónlistin er svo ótrúlega expressive og maður virkilega finnur fyrir þyngdinni sem hún ber, valið að nota aðeins "time period" hljóðfæri (ekki alveg en comeon) var svo gott val. Ég fékk algjöra gæsahúð fyrst þegar ég heyrði "Sirens" og sú gæsahúð breyttist í full on grát þegar ég heyrði aftur sama stefið spila í gegnum "Odysseus" ásamt monologi Matt Damon's. Í seinna áhorfi tók ég betur eftir hvernig þetta mótíf lifir sig inn í alla myndina, en sýnir sig ekki í fullu fyrr en Oddysseus er mættur heim, ekki til Ithöcu heldur heim til Penélope.
Senan þar sem Odysseus segir Penélope frá stríðinu og hans eftirsjá er ábyggilega eitt af bestu kvikmyndarupplifum sem ég hef séð. Bæði áhorf var ég hágrátandi. Sá grátur breyttist þó fljótt í nánast hysterískan hlátur, öll loka bardaga senan er svooooo mikið poetic justice holy shit.
Það er fitting að Nolan endar enn aðra mynd sýna með bookend skot. þegar ég sá fyrst sólina sitja yfir sjóndeildarhringnum í byrjun myndarinnar langaði mig að stoppa tímann, mig langar að ramma þessa mynd og hengja hana upp á vegg svo þegar ég sá aftur þetta listaverk í lok myndar var ég korter að bresta aftur í grát. Bravó
Ég hafði lesið Illíads- og Ódysseifskviðu fyrir mörgum árum og Eneasarkviðu sem Hollywood mætti alveg byrja að kvikmynda í nútímamynd en þessi mynd er Amerísk Ódysseifskviða og stend…
Ég hafði lesið Illíads- og Ódysseifskviðu fyrir mörgum árum og Eneasarkviðu sem Hollywood mætti alveg byrja að kvikmynda í nútímamynd en þessi mynd er Amerísk Ódysseifskviða og stendur sig ansi vel sem þannig mynd. Þessi mynd er Amerísk túlkun á Ódysseifskviðu og mun standa sem athyglisverð mynd í kvikmyndasögunni. Umfjöllunin um þessa mynd áður en hún var komin út var leiðinleg og það var augljóslega fullt af fólki að gagnrýna hana sem hafði aldrei lesið kviðuna sjálfa. Það gagnrýndu margir myndina útaf það var hörundsdökkt fólk í henni, ekki mundi ég eftir svipaðri mikilli gagnrýni sem var höfð um Gladiator 1. Söguhetjan var ekkert meiri grikki í útliti en hinir EN ÞAÐ ER Í LAGI! Þetta er BÍÓMYND! Geggjaðslega flott bíómynd sem ég mæli með að þú horfir á. Þetta er bandarísk-Ódysseifskviða gerð af Bandaríkjamönnum, njóttu lífsins og hafðu gaman af þessari mynd. Hið eina sem ég var helst leiður með var að ekki var haft atriðið þegar goðið kemur til jarðar og stoppar Ódysseif og fjölskyldur biðlana frá því að berjast, þar sem augun á goðinu eru lýst með nánast gegnsæum glampa. Hefði verið gaman að sjá hvernig þeir hefðu gert það.
Ég hef samt alla trú að kvikmyndaáhugafólk leyfir sér ekki að detta í gildru nöldurseggjanna og tautarana sem hata allt í núinu og elska gleymda tíma sem voru aldrei til. Lífið er fallegt og gott svo skeltu þér í bíó eða streymisveitu og horfðu á þessa.
Ég og kærastan fórum a þessa mynd alveg blind vissum ekkert hvað hun var um ákveðedum bara að fara í bio og við voldum þessa og hún var bara mikið betri en eg helt hun myndi vera.
og það gerði hann svo sannarlega ekki hér heldur.
Ég var ekki með miklar væntingar, mögulega því ég er smá treg þegar að það kemur að hlutum sem allir eru að tala um.
En ég var au…
og það gerði hann svo sannarlega ekki hér heldur.
Ég var ekki með miklar væntingar, mögulega því ég er smá treg þegar að það kemur að hlutum sem allir eru að tala um.
En ég var auðvitað forvitin og ekki bara um myndina heldur var ég spennt að sjá alla þessa leikara í einni og sömu mynd!
Í raun hafði ég aldrei heyrt talað um þessa sögu og veit vandræðalega lítið um gríska goðafræði svo ég hafði ekki grænustu hvað þessi mynd í raun fjallaði um.
Þrátt fyrir litla vitneskju þá fannst mér The Odyssey rosalega góð bíómynd.
Ég kann mikið að meta vel út hugsaðar bíómyndir þegar allt tímaflakk og ólíkir söguþráðir bindast saman og maður fær nokkur svona “aha” móment á leiðinni. Þá er lítið annað hægt að gera en að segja að þetta var frábær upplifun að sjá á stóra dúkinum.
Ég fór á The Odyssey með miklar væntingar. Christopher Nolan hefur sjaldan brugðist mér sem leikstjóri, en þrátt fyrir það fór myndin langt fram úr því sem ég bjóst við.
Það fyrs…
Ég fór á The Odyssey með miklar væntingar. Christopher Nolan hefur sjaldan brugðist mér sem leikstjóri, en þrátt fyrir það fór myndin langt fram úr því sem ég bjóst við.
Það fyrsta sem sló mig var hversu vel tókst að færa þetta tímalausa verk yfir á hvíta tjaldið. Handritið nær að gera söguna aðgengilega án þess að fórna þeirri dýpt og þeim klassa sem einkennir frumverkið, og uppbygging myndarinnar heldur manni föngnum frá upphafi til enda.
Tæknilega er myndin með nánast allt upp á tíu. Myndatakan, hljóðvinnslan og leikstjórnin eru öll í hæsta gæðaflokki, eins og búast má við af Christopher Nolan.
Leikarahópurinn stendur sig einnig frábærlega. Tom Holland skilar að mínu mati einni bestu frammistöðu sinni hingað til, Matt Damon er sterkur í hlutverki sínu og Robert Pattinson er sannfærandi sem lævís gunga og svikull andstæðingur.
Eitt af því sem vakti athygli mína var hvernig myndin nýtir praktísk tæknibrelluáhrif. Það gefur henni meiri þyngd og raunveruleikatilfinningu en margar stórmyndir nútímans sem treysta nær eingöngu á tölvubrellur. Nolan finnur jafnframt frumlegar leiðir til að færa þekktustu atriði Hómers, höfundar Ódysseifskviðu, yfir á hvíta tjaldið og útkoman er bæði fersk og trúverðug.
Mikill metnaður var einnig lagður í tökurnar. Myndin var tekin að öllu leyti á IMAX-filmur, sem hefur lengi verið draumur Nolans. Ef þú vilt fá innsýn í hvernig The Odyssey varð til mæli ég eindregið með þessu rúmlega 20 mínútna myndbandi bak við tjöldin. Þar er farið yfir allt frá tökustöðum, leikmyndum og praktískum tæknibrellum til tónlistar, IMAX-tækninnar og þess gríðarlega metnaðar sem einkenndi gerð myndarinnar.
Tónlistin kom mér á óvart. Hún er óhefðbundnari en ég bjóst við en verður á köflum gríðarlega áhrifamikil og lyftir upp mörgum af sterkustu atriðum myndarinnar. Ég hefði kannski viljað heyra aðeins meira af hefðbundnari ævintýratónlist inn á milli, en draumkenndi og örlítið drungalegi tónninn virkaði engu að síður afar vel. Á köflum minnti sjónrænn stíll myndarinnar mig meira að segja örlítið á verk Tim Burton, án þess þó að missa hinn sérstaka Nolan-stíl.
Fyrir mér er The Odyssey eitt af sterkustu verkum Christopher Nolan til þessa og kvikmynd sem ég mun án efa sjá aftur. Hún sameinar stórbrotna kvikmyndagerð, sterka frásögn og áhrifamiklar persónur á þann hátt sem fáir leikstjórar ná.
Ef þú hefur gaman af metnaðarfullum ævintýramyndum sem byggja jafnt á sjónrænum stórfengleika og vandaðri frásögn er þetta kvikmynd sem þú ættir ekki að láta fram hjá þér fara. Christopher Nolan sýnir enn á ný hvers vegna hann er talinn einn fremsti kvikmyndagerðarmaður samtímans.
In cinemas
Not under 16
Violence
Profanity
