Scary Movie (2026)

Þessi mynd er gerð sem heilalaus skemmtun en samt bjóst maður við meiru. Maður skemmti sér að sumum senum myndarinnar en síðan voru aðrar senur sem meikuðu lítinn sem engan sens og eyðilögðu alla myndina fyrir manni.

Þoli ekki að fólk sé að búast við einhverri rosalegri mynd hafiði ekki séð hinar Scary Movie myndirnar? Myndin gerði það sem hún ætlaði sé og það var að láta mig hlæja 3 stjörnur

Vandræðalegt; Hér höfum við grínmynd sem gerir aðallega grín að hryllingsmyndum en reynist á endanum vera meiri hryllingur en grín. Sem er í sjálfu sér mjög ófyndið (ef ekki tímafrekt) spaug.

Hingað til hafa Scary Movie myndirnar sveiflast verulega til í gæðum og enn fremur gæðum á húmor. Ekki síst hæfileikafólki (hvort sem það eru Wayans bræður, David Zucker, eða... hinir) en flestar þeirra hafa átt fáeina sterka spretti og sjaldnast verið drepleiðinlegar. Í rauninni var sú fimmta eina í röðinni sem var löðrungi líkust og það jákvæðasta sem segja má um sjöttu myndina er að hún er örlítið betri. Þó tækifærissóun verði auðvitað alltaf tækifærissóun og lítið telur það hérna að grandskoða smásigrana.

Scary MoVIe ‘26 er fátt meira en letin og peningagræðgin uppmáluð; niðurdrepandi og örvæntingarfull tilraun til að dæla út tilvísunum og sjokk-bröndurum. Hún bætir þó engu við neitt og flestir titlarnir sem myndin er að stæla (t.d. Weapons, Sinners, The Substance, M3GAN, Scream VI o.fl.) voru miklu fyndnari, beittari og með frumlegri útúrsnúninga á úldnar formúlur. Af þessum bugandi 90 mínútum sem þessi ‘grínmynd’ keyrir sig á, eru í besta falli tvær skondnar mínútur þar sem einhver tilraun til húmors raunverulega vaknar til lífs. Undirritaður sá þessa mynd meira að segja í pökkuðum sal en fátt var um tilfelli þar sem umræddur salur var í einhverju hláturskasti. Betur mætti lýsa stemningunni sem dreifðum flissum.

Eftir fínustu endurvakningu á The Naked Gun seríunni í fyrra kviknaði sú von um að spoof-geirinn væri snúinn aftur. Nýjasta Scary Movie myndin dempar þessa tilfinningu allsvakalega með því að reiða sig á galtóma nostalgíu og ‘Má ekkert lengur?’ brandara sem munu eflaust kæta fáeina virka í athugasemdum. Á meðan sitjum við hin bara í pínlegu þögninni og bíðum bjartsýn eftir öðrum skítsæmilegum djóki eða jafnvel bara kreditlistanum. Stærsta grínið er sennilega sú huggandi tilhugsun að þessi bíómynd mun eldast eins og mjólk í stofuhita svona tveimur vikum eftir útgáfu. Eins og glatað áramótaskaup, nema í bíómyndalengd.

K-Pop Demon Hunters búturinn var þó að vísu pínu líflegur… en hann má eflaust nálgast á YouTube á komandi árum. Restin er innilega ekki þess virði og framleiðendur hlæja hvað mest að þeim áhorfendum sem láta blekkja sig í að styrkja þetta fjárhagslega.