Fahrenheit 9/11 (2004)
Nokkuð fyndin og skemmtileg mynd, en eins og í fyrri mynd sinni, Bowling for Columbine, er frekar um svæsna áróðursmynd heldur en trúanlega heimildamynd.
Moore veltir fram nokkrum spurningum og setur fram nokkrar kenningar sem eru nokkuð alvarlegar en veitir fá svör og hefur fátt til að sanna tilgátur sínar. Hann sýnir mörg skemmtileg og fyndin myndbrot af Bush og ráðamönnum BNA en sýnir þau öll úr samhengi svo menn þessir líta út eins of fífl. Reyndar einkennir persónulegt hatur Moore á Bush þessa mynd frekar en nokkuð annað, eitthvað sem verulega skemmir trúverðugleika Moore enn frekar.
Þrátt fyrir þá hlutdrægu sýn á BNA sem kemur fram í myndinni þá er myndin hin ágæstasta skemmtun, Moore er mikill húmoristi og er það líklega besta skýringin á vinsældum hans. Myndin setur einnig fram skemmtilegar samsæriskenningar, sem að mínu mati eru nógu alvarlegar til að rannsaka frekar, en eru eftir sem áður aðeins samsæriskenningar. Moore hefur oft verið borinn saman við Leni Riefensthal og það með réttu, því áhrif mynda þeirra eru þau sömu þótt aðferðirnar séu örlítið frábrugnar.
Þessi mynd er því ágætasta skemmtun, þótt trúverðugleika skorti. Ég mæli með því að sem flestir fari á þessa mynd enn varist að taka hana alvarlega.
Moore veltir fram nokkrum spurningum og setur fram nokkrar kenningar sem eru nokkuð alvarlegar en veitir fá svör og hefur fátt til að sanna tilgátur sínar. Hann sýnir mörg skemmtileg og fyndin myndbrot af Bush og ráðamönnum BNA en sýnir þau öll úr samhengi svo menn þessir líta út eins of fífl. Reyndar einkennir persónulegt hatur Moore á Bush þessa mynd frekar en nokkuð annað, eitthvað sem verulega skemmir trúverðugleika Moore enn frekar.
Þrátt fyrir þá hlutdrægu sýn á BNA sem kemur fram í myndinni þá er myndin hin ágæstasta skemmtun, Moore er mikill húmoristi og er það líklega besta skýringin á vinsældum hans. Myndin setur einnig fram skemmtilegar samsæriskenningar, sem að mínu mati eru nógu alvarlegar til að rannsaka frekar, en eru eftir sem áður aðeins samsæriskenningar. Moore hefur oft verið borinn saman við Leni Riefensthal og það með réttu, því áhrif mynda þeirra eru þau sömu þótt aðferðirnar séu örlítið frábrugnar.
Þessi mynd er því ágætasta skemmtun, þótt trúverðugleika skorti. Ég mæli með því að sem flestir fari á þessa mynd enn varist að taka hana alvarlega.

