Fahrenheit 9/11 (2004)

Ég er mjög mikill bush hatari og allt það en það sem ég segji núna segji ég sem hlutlaus maður. ÞESSI MYND ER BULLANDI SNILLD!!!!! Ég hef aldrei séð heimildamynd sem hefur vakið upp svo miklar tilfinningar áður. Hún var fyndin, sorgleg, vakti upp reiði og gleði. Snillingurinn Michael Moore fer hérna á kostum og allir ættu að sjá þessa mynd. Og núna hætti ég að vera hlutlaus. Mér finnst ótrúlegt að fólk sé að segja að 90% af þessari mynd sé lygi því Moore lagði oftast fram skotheldar sannanir til að sanna mál sitt og held ég að mest af þessari hörðu gagngrýni komi frá frekar hlutstæðum aðilum. Sumir Bandaríkjamenn halda að þessi mynd fái Evrópubúa til að hata BNA ennþá meira en svo finnst mér ekki vera. Eftir að ég sá þessa mynd þá lærði ég að hata bara bandarísku stjórnina og þá sem eru tengdir henni í staðinn fyrir bandaríska lýðin eins og ég átti til að gera áður fyrr. Hann Moore sýnir fram verstu hliðar bandaríkjann og hinar góðu sem fær mig til að vera mjög ósammála þeim heilaþvegnu halfvitum sem segja að Michael Moore sé föðurlandssvikari. Eitt þótti mér sorglegt að sjá að þetta meistaraverk var komið með bara tvær og hálfa stjörnu hérna á kvikmyndir.is mörgum vikum áður en myndin var svo mikið sem forsýnd hérna á íslandi, skamm skamm. Þessa mynd ættu allir að sjá hvort sem þið eruð Bush hatarar eða Bush sleikjur. Hún fær hiklaust 4 stjörnur frá mér.

Michael Moore er auðvitað enginn venjulegur kvikmyndagerðarmaður. Hann á það til að kafa svakalega djúpt út í hinar ýmsu umræður, gera grín af sumum þeirra, ýkja aðrar en umfram allt tekst honum alltaf að vekja mann til umhugsunar varðandi bæði heiminn og samfélagið sjálft. Í fyrstu átti ég nokkuð bágt með að trúa því að Moore ætti eftir að geta toppað hina frábæru Bowling for Columbine, en það má segja að honum takist það naumlega með þessari. Á mörgum sviðum er Fahrenheit 9/11 kannski ekki eins góð og sú mynd, en hún er ekki síður merkilegri. Fahrenheit er líka langtum átakanlegri og áhrifaríkari, en Bowling var samt á vissan hátt skemmtilegri og hægt er að horfa á hana oftar. Þrátt fyrir það dregur þessi mynd fram margar umræður sem maður þegar vissi fyrirfram ásamt því að fara allt aðrar leiðir. Þetta er í raun svo miklu, MIKLU meira en bara innsýn á hversu glataður forseti George Bush er. Moore vill greinilega að við skiljum fullkomlega t.d hvert heimurinn er að fara með þessari stjórn, og þ.á.m. hvernig fjölskyldurnar í Írak þjáðust fyrir sprengjuskipanir hjá þessum manni. Það skiptir engu máli hvort þú ert almennt inni í pólitík eða ekki, þú munt alveg geta haft eins mikla skoðun á þessari mynd og efninu í henni þrátt fyrir það. Upplýsingarflæðið er líka talsvert hraðvirkara hérna en nokkurn tímann fyrr hjá Moore, en stundum leið mér eins og ég væri að horfa á eitthvað í líkingu við Oliver Stone-myndina JFK. Passið að standa ekki upp og fara fram í miðju áhorfi (án þess að pása), því þið munuð örugglega detta út úr. Gallinn við myndina fannst mér bara bitna fullmikið á orðspori Moore's. Maðurinn er mikið þekktur fyrir klækibrögð og spilar oft mikið með tilfinningar annars fólks, þannig að stundum veit maður ekki hvort maður sé að horfa á ekta átök eða bara eitthvað sviðssett af honum sjálfum. En eins fyndið og það er að sjá Moore gera grín að Bush þá var ég mun meira heillaður af dýpri og alvarlegri hliðunum. Fahrenheit 9/11 fær mann til að hugsa mikið, og ég efa það ekki að það sé akkúrat ætlunarverk hennar. Þetta er mynd sem fær fólk til að kjafta um dögum saman eftirá. Þetta er örugglega eitthvað það merkilegasta tengt kvikmyndum sem kemur út í ár.8/10

Enn á ný kemur frábær áróðurs-heimildarmynd úr smiðju Michael Moore. Í þessari mynd fjallar Moore aðallega um Bush; þá staðreynd að hann hafi verið varaður við árásunum 11. september langt áður en þær gerðust; viðbrögð hans og stjórnar hans; tilgangslaust stríð hans á hendur Írak og hugsanlegum tengslum hans við bakhjarla hryðverkaárásanna. Hann heldur því fram að Bush og hans menn hafi hagnast mest á árásunum og setur fram ýmis aðrar samsæriskenningar tengdar því. Pælingarnar hans eru settar fram á mjög skemmtilegan hátt og góð tónlist heldur manni mjög vel við efnið. Þrátt fyrir ýmsar góðar pælingar á Moore þó til að auka aðeins við staðreyndirnar til að gera þær áhrifameiri en maður sættir sig samt alveg við það. Ég mæli sterklega með að allir sjái myndina og ef ykkur líkaði Bowling for Columbine á ykkur örugglega eftir að líka Fahrenheit 9/11.

Fahrenheit 9/11 sýnir raunveruleika George W. Bush BNA forseta í afar skýru ljósi. Myndin er mjög lík bókinni 1984, sem er snilldar bók. Sú bók fjallar um hugsanlega framtíð frá sjónarmiði rithöfundans árið 1949. Þar ríkir fasmisminn yfir öllum heiminum. Michael Moore sýnir þessa staðreynd afar vel, hve gallað markmið BNA er miðað við gjörðir þeirra. Öll þessi samsæri eru tengd Kennedy morðsins og alveg til fall turnanna. BNA forsetinn virkar sem talsmaður ríkisins sem talar um löngun landsmanna um frið meðan hann er notaður sem viðskiptar-umboðsmaður á þingi. Allt sem gerst hefur hingað til síðan 2000 í Bush stjórninni er fasismi. Svindl á kosningum, að nýta sér stöðu sína sem forseti. Þaga í blökkumönnum, græða pening frá Arabískum olíumönnum og svo fela það frá fólkinu. Ráðast á lönd til þess að græða meiri pening. Drepa börn, fjölskyldur og eyðileggja heimili. Glæpir og fasismi, og Bush kemst upp með þetta og þagað er í Bandaríkjamönnum sem vilja vita sannleikann og öllum öðrum. Fahreinheit 9/11 er ekki skemmtunarmynd heldur mynd sem sýnir BNA í réttu ljósi. Ekki láta glepjast af gerningi Kananna, ekki gleypa í ykkur fjölmiðla þeirra og smitast af ótta þeirra. Michael Moore gerði mjög góða heimildarmynd og hann átti að mestu skilið pálmann á Cannes verðlaunahátíðinni.

Nokkuð fyndin og skemmtileg mynd, en eins og í fyrri mynd sinni, Bowling for Columbine, er frekar um svæsna áróðursmynd heldur en trúanlega heimildamynd.


Moore veltir fram nokkrum spurningum og setur fram nokkrar kenningar sem eru nokkuð alvarlegar en veitir fá svör og hefur fátt til að sanna tilgátur sínar. Hann sýnir mörg skemmtileg og fyndin myndbrot af Bush og ráðamönnum BNA en sýnir þau öll úr samhengi svo menn þessir líta út eins of fífl. Reyndar einkennir persónulegt hatur Moore á Bush þessa mynd frekar en nokkuð annað, eitthvað sem verulega skemmir trúverðugleika Moore enn frekar.


Þrátt fyrir þá hlutdrægu sýn á BNA sem kemur fram í myndinni þá er myndin hin ágæstasta skemmtun, Moore er mikill húmoristi og er það líklega besta skýringin á vinsældum hans. Myndin setur einnig fram skemmtilegar samsæriskenningar, sem að mínu mati eru nógu alvarlegar til að rannsaka frekar, en eru eftir sem áður aðeins samsæriskenningar. Moore hefur oft verið borinn saman við Leni Riefensthal og það með réttu, því áhrif mynda þeirra eru þau sömu þótt aðferðirnar séu örlítið frábrugnar.


Þessi mynd er því ágætasta skemmtun, þótt trúverðugleika skorti. Ég mæli með því að sem flestir fari á þessa mynd enn varist að taka hana alvarlega.

Bravó!

Þetta var fyrsta orðið sem ég hafði í huga þegar ég gekk út af miðnætursýningu á Fahrenheit 9/11 aðfaranótt Föstudagsins 25. Júní.

Eftir 2 klst. af magnaðri kvikmyndagerð var endirinn einhver sá langflottasti sem ég hef séð á heimildarmynd fyrr og síðar.


Það breytir litlu hvar þú stendur í pólitík, þú getur ekki neitað því að hér er á ferðinni listavel gerð heimildarmynd.

Ég tek það fram strax að ég er að mestu sammála því sem í henni er sagt, þó svo Michael Moore hafi átt það til að teygja sannleikan aðeins til að þóknast skoðunum sínum áður fyrr. En hann lærði af þeim mistökum og þar sem hér er mun meira í húfi, fer hann mun varlegar í fullyrðingum og er passasamur að hafa staðfestanlegar staðreyndir sér til fulltingis. Hvort fólk er svo sammála því sem hann gerir með þær staðreyndir er svo annað mál.

Margir sem eru ósammála myndinni láta öllum illum látum og reyna allt sem þeir geta til að draga úr þessarri mynd. Meðal annars hafa hægri sinnuð samtök hér í landi kært Michael Moore fyrir kjörnefnd og vilja að hann verði skikkaður til að hætta auglýsingum á myndinni eftir 30. júlí, ellegar verði hann að fylgja reglum um hámarksupphæðir sem einstaklingar og fyrirtæki meiga nota til styrktar ákveðnum frambjóðendum.

Staðreyndin er auðvitað sú að Repúblíkanar eru skíthræddir. Þeir vita að myndin sýnir daufum almúganum hvers konar spilling er í gangi í Washington og þeir vita líka að ef fólk sem ekki hefur gert upp hug sinn enn sér þessa mynd með opnum huga, eru góðar líkur á að viðkomandi ákveði að kjósa ekki repúblíkana í ár.


Margir skammast yfir því að hún sé einhliða og sé því áróður. Fyrir þá sem trúa því, hef ég þetta að segja: ALLAR heimildarmyndir hafa sjónarhorn. Michael Moore hefur aldrei farið leynt með pólitískar skoðanir sínar eða skoðanir sínar á Bush og hans hyski og því er ekki hægt að segja að þetta sé áróður, þegar sjónarhorn myndarinnar er öllum ljóst fyrirfram.


Það er svo sem ekkert 'nýtt' í myndinni, sem ekki hefur komið fram á öðrum vetvangi - þá aðallega í bókum - en Michael Moore setur þær upplýsingar fram með áhrifaríkari hætti en ég man eftir að hafa nokkru sinni séð í heimildarmynd.

Áhorfendur fara í gegnum allan tilfinningaskalann eins og hann leggur sig. Hlátur, grátur, vonbrigði, vorkunn, vantrú, örvænting, hræðsla, hörmung, eftirsjá og reiði. En umfram allt situr eftir í manni vilji til að kjósa inn nýtt fólk til að uppræta þessa spillingu. Ég er ekki með kosningarétt hér í BNA, þar sem ég er ekki bandarískur ríkisborgari. En mikið lifandis skelfing vildi ég fá að kjósa í Nóvember til að fá að taka þátt í að úthýsa þessum glórulausa apaketti sem í dag situr í embætti Forseta Bandaríkjanna.

Tengsl hans og hans fjölskyldu við Sádí Arabíu og konungfjölskylduna þar eru vafalaust einhver mesta ógn sem stafað hefur að Bandaríkjunum frá því fyrir fall Sovétríkjanna. Michael Moore rekur þessi tengsl, viðskipti þeirra og samskipti gegnum árin og skoðar þá sérstöðu sem Sádí Arabía nýtur í Washington vegna þeirra.

Það gerir hann á mjög áhrifaríkan hátt með því að nota eingöngu staðfestanlegar heimildir, svo ekki sé hægt að saka hann um lygar eða áróður (Hvíta Húsið sendi frá sér yfirlýsingu þess efnis að myndin væri tómar lygar og áróður ÁN ÞESS AÐ NOKKUR ÞAR HEFÐI SÉÐ HANA, sem segir manni töluvert um það hversu hræddir þeir eru).


Hvert skot er vel valið og samsetning þeirra er nánast óaðfinnanleg, eins og Michael Moore einum er lagið. Hvert skot þjónar ákveðnum tilgangi og ekkert er sýnt án þess að það hafi eitthvað með viðfangsefnið að gera.

Tónlistin er mjög góð og oft á tíðum skemmtilega viðeigandi, eins og þegar hann fjallar um að Bush hafi horfið frá þjónustu sinni í Texas National Guard án leyfis snemma á áttunda áratugnum, þá heyrist gamla Clapton lagið Cocaine undir.


Við fáum að sjá stríðið í Írak frá allt öðru sjónarmiði en fjölmiðlar hafa látið frá sér og er ljóst að fjölmiðlar hafa gersamlega brugðist þeirri skyldu sinni að vera varðhundar lýðveldisins. Þeirra hlutverk er að spyrja stjórnvöld erfiðra spurninga einmitt til að koma í veg fyrir spillingu sem þessa. Eftir 11. September 2001, viku allar svoleiðis spurningar fyrir rassakyssingum og fánaveifingum.

Moore sýnir einnig fram á hvernig ríkisstjórn George W. Bush notfærði sér 11. September á pólitískan hátt til að koma í gegn ólögum, sem og til að réttlæta innrásina í Írak.


Það einfaldasta sem ég get sagt um þessa mynd, fyrir utan Bravó, er farðu að sjá hana.

Þessi mynd ÞARF að koma í sjónvarp og ætti hreinlega að vera sýnd í skólum.

Ég er viss um að einhver les þessi orð mín og hugsar já, en þú þolir ekki Bush og því ertu fyrirfram ánægður með myndina.

Það er rétt að ég þoli ekki Bush, en það breytir því ekki að þessi mynd er feykilega vel gerð og gífurlega áhrifamikil. Pólitískum andstæðingum Bush er svo sem ekki hlíft í þessarri mynd. Þeir fá að heyra það líka, fyrir að hafa látið þennan dóna vaða yfir sig á grútskítugum skónum.

Hreint frábær mynd sem allir verða að sjá.