Eftirfarandi umfjöllun er laus við spoilera. Ekki það að það sé mikið til að spoila.
Mér er nákvæmlega sama hversu vinsælir Jack Black og Michael Cera eru
meðal ungs fólks, það er engin afsökun fyrir framleiðendur að dæla út
rúmum $70 milljónum í svona arfaslakt handrit.
Year One er
þolanleg fyrstu 20 mínúturnar. Síðan fer vondi húmorinn að detta inn.
Ég vonaðist til að brandararnir yrðu ekki verri eftir að Jack Black
byrjar að bragða á skít, en í kjölfarið fylgdi tilangslaus prumpusena
og atvik þar sem Michael Cera nuddar olíu á loðnu bringuna á Oliver Platt. Eftir það var ræman opinberlega orðin léleg. Punkturinn yfir
i-ið var nálægt lokum þegar Cera pissaði á sig á hvolfi. Þá langaði mig
til að klóra úr mér augun.
Harold Ramis hefur hvorki gert góða
né fyndna mynd í áratug. Síðasta myndin sem ég gæti mælt með er einmitt
ein uppáhalds myndin mín eftir hann, Analyze This. Ramis hefur ætíð
verið mistækur yfir ferilinn en hann engu að síður færði okkur sígildar
myndir svo sem Caddyshack, Vacation og Groundhog Day. Ég áttaði mig á
því strax eftir að ég sá Bedazzled að maðurinn væri að missa tökin á
því sem kallast húmor. Analyze That gerði ekki mikið til að afsanna það
heldur. Þegar ég pæli í Year One og hugsa um hvað það var sem gerði
hana svona slæma, þá er ég ekki viss hvort ég eigi að kenna
leikstjórninni um það eða handritinu. Því eins illa skrifuð og myndin
var virkaði hún allan tímann eins og spunamynd. Ég átti líka voða
erfitt með að hlæja að leikurunum.
Cera og Black gera ekkert
nema að vera þeir sjálfir, og það er ekki góður hlutur. Þetta eru tveir
einhæfustu „gamanleikarar“ sem finnast í dag og einu skiptin sem þeir
eru góðir er þegar hlutverkið er vel skrifað og hentar þeim. Eins og
t.d. High Fidelity eða School of Rock gerði fyrir Black. Arrested
Development, Superbad og Nick & Norah’s Infinite Playlist virkuðu
fyrir Cera á sínum tíma en því oftar sem maður sér hann gera sömu
hlutina fær maður fyrr leið á honum. Á þessum tímapunkti tel ég ekki
líklegt að hann geti sýnt nokkurn vott af fjölbreytni. Ég held samt að
hann gæti tekið sig vel út sem fjöldamorðingi í bíómynd, þ.e.a.s. ef
hann heldur sama tón. Það yrði nett skuggalegt.
Mér finnst
annars sorglegt að sjá Hank Azaria gera sig að fífli annað skiptið á
stuttum tíma. Fyrst í Night at the Museum 2 og nú hérna. Svo illilega
vill til að þessar tvær myndir eru þær verstu sem ég hef séð á sumrinu
hingað til. Bill Hader er að vísu skondinn í þessari mynd, þótt það sé
mjög erfitt að þekkja hann. En rétt eins og í Museum, þá er hann góður
að dulbúa sig þegar kemur að slæmum myndum. Djöfull líst mér vel á
manninn!
Ég hef engan áhuga að fara nánar út í þessa mynd. Þetta
er eins og þriðja flokks útgáfa af Life of Brian eða History of the
World Part I. Hún er kvalafull, þunn, barnaleg og hreint út sagt
leiðinleg. Hún má eiga það að vera metnaðarfull í sviðsmyndum og
búningum, en því miður er það eins langt og metnaðurinn nær. Sorglegt.
3/10