The Hurricane (1999)

The Hurricane er ein af bestu myndum ársins, ég held að Denzel Washington fái ekki óskarinn þótt að hann hafi leikið frábærlega, en það getur enginn skátað Kevin Spacey í sinni mynd. Þessi mynd snerti mig alveg mjög djúpt. Lang besti leikur Denzels í langan tíma fyrir utan Malcolm X. Kannski of mikið flakk á milli tíma en samt mjög góð mynd.

Enginn sem kann að meta góðan leik í góðum kvikmyndum má nokkru sinni missa af þessari stórkostlegu kvikmynd hágæðaleikstjórans Norman Jewison (In The Heat of the Night, Fiddler on the Roof, Moonstruck) þar sem óskarsverðlaunaleikarinn Denzel Washington (Glory) sýnir það og sannar endanlega að hann er í flokki bestu karlleikaranna sem eru í Hollywood. Hann leikur hér Rubin Carter sem ákvað á unga aldri að gerast atvinnumaður í hnefaleikum og stefndi á heimsmeistaratitilinn í millivigt. Carter sýndi strax fram á að hann ætti alla möguleika á að láta draum sinn rætast og fékk fljótlega viðurnefnið "The Hurricane" (sem þýðir "Fellibylurinn") vegna þess hve eldsnöggur hann var og höggþungur. Kvöld eitt árið 1966 þegar Carter var á heimleið ásamt vini sínum, John Artis, voru þeir stöðvaðir af lögreglu, grunaðir um að hafa við þriðja mann, Alfred Bello, myrt þrjá menn á bar einum í nágrenninu. Þeir Carter og Artis voru blásaklausir af verknaðinum en réðu ekki við ljúgvitni og spillt öfl í lögreglunni og eftir hálfgerð sýndarréttarhöld voru þeir hvor um sig dæmdir í þrefalt lífstíðarfangelsi fyrir morðin. Þar með hófst barátta Carters fyrir réttlætinu, en hann mátti sín lítils aleinn gegn spilltu kerfinu. Honum tókst þó að koma frá sér bók um málið og þegar ungur Kanadamaður komst yfir hana og las, ákvað hann ásamt félögum sínum að gera allt sem hægt var gera til að Carter fengi frelsi sitt að nýju eftir 30 ára fangelsisvist á tíunda áratugnum. Hér er hiklaust á ferðinni ein af bestu kvikmyndum ársins 1999, hún er ein af þessum sögum sem sitja lengi, lengi eftir í huga allra þeirra sem séð hafa. Og leikaraliðið fer svo sannarlega (og eftirminnilega) á kostum; Denzel Washington var tilnefndur til óskarsverðlaunanna 1999 sem besti leikari í aðalhlutverki, og verðskuldaði það svo sannarlega. Hann nær að túlka persónu og mannlega reisn þessa einstaka manns sem mátti þola helvíti í flestum myndum og mátti þola að sitja blásaklaus í fangelsi í fjölda ára. Hann er frábær í hlutverkinu og hefur ekki leikið betur síðan hann fékk óskarinn árið 1989 fyrir stórleik sinn í kvikmyndinni "Glory". Meðal annarra leikara myndarinnar má nefna þau; John Hannah, David Paymer, Liev Schreiber, Dan Hedaya, Vicellous Reon Shannon, Clancy Brown og óskarsverðlaunaleikarann Rod Steiger sem birtist hér í hlutverki dómarans H. Lee Sarokin. Hann hlaut eins og flestir ættu að muna óskarinn fyrir meistaraleik sinn í kvikmynd Norman Jewison "In the Heat of the Night" árið 1967. Ég get því ekki annað en að mæla eindregið með þessari kvikmynd við alla sanna kvikmyndaunnendur. Hún sameinar alla helstu höfuðkosti góðra kvikmynda; sem er: gott kvikmyndahandrit, góður leikstjóri og frábær aðalleikari. Semsagt; alls ekki missa af henni!

Að flestu leiti mjög vönduð og vel gerð sannsöguleg dramamynd sem fjallar um hnefaleikamanninn Hurricane Carter, leikinn af Denzel Washington. Stóran hluta ævi sinnar var Hurricane látinn sitja í fangelsi fyrir glæp sem hann var saklaus af vegna kynþáttahaturs hátt settra manna. Eftir nokkurra ára fangelsisvist skrifar hann ævisögu sína og sjö árum seinna rekst ungur blökkumaður að nafni Lesra sem er af fátækum ættum á bókina fyrir tilviljun. Saga Carters verður þessum unga dreng slíkur innblástur að hann skrifar kappanum bréf og með því er grunnurinn lagður að vináttu sem mun frelsa Carter á fleiri en einn veg. Denzel er frekar sannfærandi í aðalhlutverkinu og er tilnefndur Óskarsverðlauna fyrir vikið þó að hann eigi reyndar takmarkaða möguleika á að vinna miðað við samkeppnina. Sagan er vel sett fram og hoppar frjálslega milli tímabila í lífi Carters til þess að hámarka áhrif frásagnarinnar. Myndin fjallar ekki síður um Lesra og hvernig sumt fólk getur veitt öðrum innblástur og sýnt þeim hvers megnugur mannsandinn er. En fullkomin er myndin samt ekki. Maður finnur dálítið fyrir lengdinni, en það er kannski hálf smekklaust að kvarta yfir einhverjum 20 mínútum þegar um er að ræða sögu manns sem sat 30 ár saklaus í fangelsi. Ég tók eftir tveimur stöðum þar sem kvikmyndagerðamennirnir misstigu sig frekar illilega, annað atvikið er þegar Carter kynnist eiginkonu sinni á bar og virkaði afar ósannfærandi þar sem hún var búinn að segja við hann eftir tæplega 10 sekúndna dans að "hann dansaði alveg ótrúlega vel" og að "þessar hendur hefðu verið skapaðar til þess að gera eitthvað meira en að dansa". Því verður samt ekki neitað að sagan er áhugaverð og fær mann til þess að hugsa um ýmislegt sem maður tekur sem sjálfsögðum hlutum, eins og til dæmis frelsi.