In sleepy Santa Rosa, restless young Charlie’s world brightens when her sophisticated Uncle Charlie arrives for a long visit. But as his behavior grows increasingly strange, she begins to suspect that her beloved uncle may be hiding a terrible secret—and that danger has quietly entered her home.
Af þeim myndum sem ég hef séð frá Alfred Hithcock er engin af þeim léleg, ekki einu sinni miðjumoð. Fyrir mér eru fáar myndir yfir höfuð sem toppa hans besta mynd, Psycho, en Shadow of a …
Af þeim myndum sem ég hef séð frá Alfred Hithcock er engin af þeim léleg, ekki einu sinni miðjumoð. Fyrir mér eru fáar myndir yfir höfuð sem toppa hans besta mynd, Psycho, en Shadow of a Doubt er ekki langt frá því. Jafnvel þótt að myndin er ekki nærri því eins áhrifamikil og Psycho hefur verið, þá hefur myndin flest allt til að verða að meistaraverki. Frábær leikur, æðislegt handrit, drullugóð spenna, leikstjórn hjá Hitchcock (sem er nær alltaf mjög góð) og gott flæði.
Leikurinn í Shadow of a Doubt er mjög öflugur, sérstaklega hjá Teresa Wright og Joseph Cotten. Teresa Wright heldur myndinni vel uppi og það er eitthvað með brosið hennar sem er bæði rosalega náttúrulegt og heillandi. Þegar hún fréttir að karakterinn sem Cotten leikur (frændi hennar) er að koma í heimsókn þarf maður ekki að sjá neitt meira en andlitið á henni til að sjá nákvæmlega hvernig henni líður við aðstæðurnar. Frábær frammistaða. Cotten er ekkert verri en Wright og nær að vera bæði mjög ógnandi og heillandi og stundum á sama tíma. Hann hefur kurteisina og útlitið til að fá mann til að gruna hann ekki um að vera að fela eitthvað. Aðrir leikarar á borð við Macdonald Carey, Henry Travers og Patricia Collinge standa sig líka mjög vel.
Það gerir þessa mynd jafngóða og bestu myndir Hitchcock er að handritið er það besta sem ég hef séð með honum. Það er oft mjög þétt og vel skrifað, eins og til dæmis atriðið þegar Cotten talar um hversu ómennskar ekkjur eru. Handritið er líka oft fyndið, sérstaklega þegar Henry Travers er að tala við vin sinn um hvernig þeir mundu drepa hvorn annan, en þeir gerir þetta víst til að róa sig. Það, og hversu rólegir þeir eru þegar þeir tala um þetta, lætur mig alltaf hlæja.
Spennan er eins og alltaf mjög góð í myndinni. Það er eitt afhjúpunaratriði í myndinni sem nær að hafa góða spennu, jafnvel þótt að eingöngu sé notað tónlist og blaðagrein. Hitchcock nær að halda spennunni án þess að hún dafni í mjög stórum hluta myndarinnar. Jafnvel í samtalsstýrðum atriðum nær hann að hafa rosalega góða spennu á milli leikaranna. Hitchcock sagði oft að þetta væri hans uppáhalds bandaríska mynd af þeim sem hann leikstýrði og það sést, í sköpun karakteranna, spennu og leikstjórn.
Myndin tekur ekki eins margar áhættur eins og nokkrar aðrar myndir frá Hitchcock en hún þarf þess ekki. Hún gerir mjög vel það sem hún hefur og ólíkt mörgum myndum frá honum, þá var það ekki byggt á bók, heldur frumsamið fyrir myndina.
Myndin sýnir hvað maður gerir til þess að verja fjölskyldu sína og hversu erfitt er fyrir mann að trúa einhverju sem ættingi manns hefur gert. Hún hefur athyglisverðan bakgrunn og góða karaktera. Næst-besta myndin sem ég hef séð frá leikstjóranum. Ef þú ert Hitchcock aðdáðandi, þá skaltu skoða þessa.
