Road to Perdition (2002)

Mjög skemmtileg mynd sem ég mæli eindregið með. Frábær leikur, Tom Hanks góður sem endra og ekki er Newman neitt síðri. Að mínu mati stal samt Jude Law senuni. Hann er ekki í neinu stórhlutverki en leikur samt einstaklega vel.


Handritið að myndinni er greinilega mjög vel skrifað, plottið er skemmtilegt en einnig einfalt. Það er vel greinilegt að leikstjórinn veit hvað hann er að gera.

Road To Perdition vill svo greinilega vera meistaraverk. Óskarsmynd að lágmarki! Hún telur sig hafa flest allt sem hún þarf til að ná því takmarki; Hún er gullfalleg að útliti og restin, þ.e. kvikmyndataka, tónlist, leikur, leikstjórn, sviðshönnun; allt saman, hreinasta afbragð. Hins vegar er það ekki útlitið sem skiptir öllu máli, heldur (kemur á óvart) innihaldið, sem er bara vægast sagt fremur innantómt.Myndin er samt á engan hátt leiðinleg. Hún nær alveg að halda áhuga manns meðan henni stendur, en maður bjóst samt við miklu meiru af svona gríðarlegu verki. Söguþráðurinn (sem minnir óhemju mikið á vestra frekar en mafíumynd) er ekkert sérlega frumlegur og persónurnar virka fremur litlausar og flatar. Það eru þá bara þessar 2 lykilpersónur sem fá þá dýpt sem aukapersónum veitir ekki af. Leikstjórinn Sam Mendes gerir samt sitt besta með að passa það að myndin fari aldrei út í of mikla melódramatík, væmni og allt slíkt sem flestir kanar menga yfirleitt "fallegar" kvikmyndir með, sem er mikið hrós.Leikurinn er líka eins og ég sagði að ofan: glæsilegur. Paul Newman, Stanley Tucci, Daniel Craig og Jude Law standa sig gífurlega vel, og einnig Tyler Hoechlin í hlutverki sonarins. Tom Hanks fékk samt minnstu viðbrögðin hjá mér. Hann var að sjálfsögðu góður, en mér fannst hann bara ekkert passa í hlutverk glæpona.Annað sem myndin þjáist fyrir, er að henni gengur ekki nógu vel með að vinna sér inn samúð áhorfandans með persónum sínum. Tökum karakter Hanks sem dæmi; Hann er mjög ástríkur faðir og maður veit að hann meinar ekki illt, en þar sem sífellt verið er að sýna skuggalegu og ljótu hliðar hans, þá misheppnast samúðin, og auk þess er hann bara ekki nógu viðkunnanlegur til að heilla mann. Sonurinn er nú aðeins skárri á þeirri umræðu, en það er bara ekki nóg til að hífa einkunnina meira. Þessir tveir voru samt báðir frekar óeftirminnilegir. Þið getið þá rétt ímyndað ykkur hversu illa allar aðrar persónur komu út. Jude Law, eins góður og hann var, hefði rétt eins getað borið skilti sem stæði á: "Ég er illmenni!"Road To Perdition er á köflum stórkostlega dimm og mjög vel leikin í alla staði. Hins vegar vantar allan kraftinn og allt í allt átti ég meira von á því að sogast almennilega inn í atburðarásina frekar en að vera skilinn útundan og einungis dást að henni, þannig að ég tel það sanngjarnt að gefa henni ekki meira en 6/10.

Road to Perdition er háklassa gamaldags mafíósa mynd með Tom Hanks og Paul Newman í aðalhlutverkum.

Myndin segir af Manni sem vinnur fyrir mafíósa í smábæ og syni hans sem veit, til að byrja með, ekki við hvað pabbi hans færst.

Dag einn felur strákurinn sig í bílnum hjá pabba sínum og verður vitni að því þegar að sonur mafíósans myrðir mann ásamt pabba sínum, þeir verða varir við hann og pabbi hans tekur hann undir sinn verndarvæng og allt fellur í ljúfa löð aftur, eða hvað?

Mæli eindregið með þessari mynd sem er mjög vel leikin og mjög vel gerð að öllu leiti, gott handrit og flott flétta.

Ég er afskaplega vonsvikinn í Sam Mendes. Þetta átti að vera ein mesta stórmynd ársins, en í staðinn klikkar myndin í einhverju stórri deild. Líklegast handritið. Kannski var bara Mendes byrjandarheppinn í hinni stórkostlegu American Beauty en ég er ekki tilbúinn að trúa því. Þótt að ég var vonsvikinn með margt þá var hún ekki alvond. Leikaraliðið er frábært, leykstjórnin var góð en ekki helvíti góð. Handritið var það eina sem fór í klúður og þannig fór myndin niður nokkur þrep. Samt þá er myndin nokkuð bregðandi og helvíti góðar bullit-time senur. Road to Perdition er ekki hin mesta snilld fólk bjóst við. En samt er hún svona la-la.

Road to Perdition er merkileg fyrir þær sakir að hér er um að ræða fyrstu mynd leikstjórans Sam Mendes eftir American Beauty ásamt því sem Tom Hanks er hér að leika mun drungalegra hlutverk en hann hefur gert áður. Hanks leikur hér hálfgerðan leigumorðingja að nafni Michael Sullivan sem vinnur fyrir mafíuna, en þegar sonur hans kemst að því hvað faðir hans vinnur við með því að verða vitni af ákveðnu atviki umturnast heimur þeirra beggja. Paul Newman fer með hlutverk vinnuveitanda og föðurímyndar Michaels og stendur sig hörku vel í því. Tom Hanks sannar hér að leikhæfileikar hans ná út fyrir þessi ''nice-guy'' hlutverk sem hann hefur langoftast farið með áður. Hanks er reyndar aðalpersónan í myndinni og því er hann ekki sýndur fremja nein mikil ódæðisverk, en persóna hans er skuggaleg engu að síður. Engin umfjöllun um þessa mynd væri fullkomin án þess að minnast á sjónrænu hlið hennar, en hún hefur gríðarlega flottan stíl sem skapar skemmtilegt andrúmsloft. Þegar kemur að því að fara út í ókosti myndarinnar vandast málið, því allt sem Mendes og félagar reyna að gera hér tekst. Það er því greinilega spurning um eitthvað sem vantar. Þetta er miklu frekar drama heldur en spennumynd (a.m.k. eru hasaratriði fá og langt á milli þeirra), en sem drama vantar hér eitthvað kjöt á beinin. Það má finna nokkur áhrifarík atriði en ekki nóg af þeim. Þeir sem eru að leita að eins áhrifaríkri mynd og American Beauty munu semsagt verða fyrir vonbrigðum. Þrátt fyrir þetta er Road to Perdition góð og vönduð mynd, manni finnst bara einhvern veginn að hún hefði getað orðið eitthvað meira.

Ég er orðinn nískur á fjórar stjörnur í seinni tíð. Ég held að þetta sé líklega fyrsta myndin sem ég sé í bíó á þessu ári sem ég gef mína hæstu einkunn. Þar koma til nokkrir þættir. Í fyrsta lagi finn ég ekki veikan punkt þegar kemur að leikaravali í myndinni. Tom Hanks heldur áfram að leita sér að hlutverkum í gæðamyndum sem eru jafnvel ekki líklegar til vinsælda fyrirfram. Jude Law heldur áfram að vera leikari, ekki kvikmyndastjarna, og býr til alveg sérstaklega heillandi karakter í myndinni, bæði ljótan og skemmdan. Paul Newman sýnir hér enn og aftur hvers vegna hann er orðinn lifandi goðsögn. Hann er hreint út sagt frábær í myndinni, og kæmi mér ekki á óvart þá tilnefning væri í vændum fyrir hann. Aðrir leikarar, Stanley Tucci, Jennifer Jason Leigh og fleiri, gera virkilega fína hluti með minni hlutverk. Í öðru lagi má nefna að í þessari mynd er einhver besta tónlist sem ég man eftir í kvikmynd, og einhver sú alfallegasta kvikmyndataka sem sögur fara af. Myndin er hreint út sagt sjónrænt listaverk og má dást að henni aftur og aftur bara fyrir þær sakir. Allt þetta hefði samt ekkert að segja ef sagan væri ekki svona einstök. Hún snertir við manni á réttum stöðum, byggir upp gríðarlega spennu á öðrum, og er yfirhöfuð snilld. Allir þeir sem hafa gaman af góðum kvikmyndum er bent á að fara í bíó og upplifa þessa mynd, enda er hún ein af þeim myndum sem best tekur sig út á hvíta tjaldinu. Skylduáhorf.

Mögnuð glæpamynd í úrvalsflokki. The Road to Perdition er byggð á skáldsögu Max Allan Collins og Richard Piers Rayner. Sögusviðið er Chicago á hinu herrans ári 1930. Hér er sögð saga bófans Michael Sullivan (Tom Hanks). Hann er hamingjusamlega giftur og á tvo syni, en fjölskyldan hefur í raun enga hugmynd um hvað hann vinnur við. Hann er í reynd leigumorðingi mafíunnar og vinnur fyrir John Rooney (Paul Newman). Hann ræður lögum og lofum í Chicago og kemur næst á eftir sjálfum Al Capone í virðingarstiganum, en hann hefur gengið Michael í föðurstað. Þegar yngri sonur Michaels verður vitni að morði þarf Rooney að ganga frá honum svo lítið beri á. Þegar eiginkonan og hinn sonurinn falla í valinn óvart í staðinn þarf Michael að hefna fyrir fjölskyldu sína og snýst gegn Rooney og mafíunni. Mafían ræður leigumorðingjann Harlen McGuire (Jude Law) til að drepa Michael. Í kjölfar þess hefst mikill eltingarleikur og spennan magnast milli Michaels og mafíunnar og allt getur gerst. Mögnuð mynd sem ég hafði mjög gaman af, enda alltaf verið unnandi mafíumynda. Allt hjálpast að til að skapa ógleymanlegt meistaraverk. Leikstjórn óskarsverðlaunaleikstjórans Sam Mendes (American Beauty) er mögnuð. Tónlist og allt útlit myndarinnar er eins og best verður á kosið. Aðall myndarinnar er þó leikur þriggja leikara. Óskarsverðlaunaleikarinn Tom Hanks (Philadelphia, Forrest Gump) sýnir á sér nýja hlið og fer á kostum í hlutverki leigumorðingjans sem stendur á krossgötum og snýst gegn ægivaldi mafíunnar. Óskarsverðlaunaleikarinn Paul Newman (The Hustler, Hud, Verdict) er magnaður í hlutverki John Rooney og hefur ekki verið betri í fjölda ára. Gamli snillingurinn sannar enn og aftur að hann er einn af bestu leikurum seinustu aldar og er í hæsta klassa. Ég verð illa svikinn ef hann verður ekki tilnefndur til óskarsverðlauna fyrir leik sinn í þessari mynd svo góður er hann. Jude Law (The Talented Mr. Ripley) er einnig góður í hlutverki Harlen McGuire og sannar að hann á framtíðina fyrir sér í bransanum. Semsagt; sannkallað meistaraverk sem allir verða að sjá, allavega þeir sem hafa áhuga á mafíumyndum. Úrvalsmynd í hæsta gæðaflokki

Road to Perdition er kvikmynd sem ég hafði lengi beðið eftir að sjá. Hér sést Tom Hanks í allt öðruvísi hlutverki en hann er vanur að vera í. Hann leikur leigumorðingja fyrir Írsku mafíuna, þar sem Paul Newman er foringinn en Tom en er samt ábyrgðarmikill fjölskyldufaðir. Í Sullivan fjölskyldunni eru Michael Sullivan (Tom Hanks), Annie Sullivan (Jennifer Jason Leigh), Peter Sullivan (Liam Aiken) og Michael Sullivan jr. (Tyler Hoechlin). Myndin byrjar á því að Michael jr. stendur við hafið og ætlar að segja sögu hans og pabba síns. Eitt kvöldið þegar Mike segist þurfa að vinna stelst Michael jr. í bílinn hjá honum og verður vitni að morði sem Mike og Connor Rooney (Daniel Craig) fremja. Stuttu seinna verða Annie móðir Michaels og Peter, bróðir hans myrt og leggja feðgarnir þá saman á flótta.

Væntingar mínar til þessarar myndar voru gríðarlega og ég varð alls ekki fyrir vonbrigðum. Road to Perdition er hingað til besta mynd ársins og ein af bestu myndum sem ég hef séð. Leikararnir standa sig mjög vel, þá sérstaklega Tom Hanks sem sýnir hér enn einn stjörnuleikinn. Jude Law er einnig mjög góður í sínu hlutverki.Sam Mendes heldur áfram að sanna hvað hann er frábær leikstjóri en það gerði hann fyrst með American Beauty. Road to Perdition er mjög þung, sorgleg og spennandi mynd sem ég mæli með fyrir alla kvikmyndaáhugamenn og þá sem hafa áhuga á góðum glæpamyndum.

Því miður get ég ekki sagt að ég hafi skemmt mér vel yfir Road to Perdition. Myndin hafði alla möguleika á því að verða meistaraverk en á einhvern óskiljanlegan hátt tókst Sam Mendes og félögum að klúðra myndinni. Það er ekki það að frammistöður leikaranna hafi verið neitt slæmar né leikstjórn Sam Mendes heldur liggur aðalgalli Road to Perdition í handritinu. Flest allir höfðu ósköp lítið að segja og allir helstu karakterar voru bara einfaldlega óspennandi og hreint útsagt leiðinlegir! Við fáum aldrei almennilega að kynnast leigumorðingjanum Mike Sullivan og skapar það allnokkur vandamál þegar nær dregur að lokum. Hann segir ósköp lítið og í rauninni gerir hann ekkert í myndinni fyrir utan það að drepa mann og annan. Ekki er sonur hans mikið meira spennandi og þó hann fái óumdeilanlega meira að gera nær hann engu fáanlegu sambandi við áhorfendur. Aðrir leikarar gerðu ósköp lítið fyrir utan það að reykja sígarettur á ósköp stílískan hátt og elta uppi Tom Hanks. Það er kannski Paul Newman sem er skárstur en jafnvel hann fær úr litlu að moða. Myndin grípur mann aldrei eins og hún lofaði í trailernum ( og það er mikið sagt þegar trailerinn er í raun áhrifaríkari heldur en myndin sjálf ), og skýtur þar sig sjálfa í fótinn enda er það í raun hálf vandræðalegt að horfa dramatískt lokaatriði myndarinnar þegar manni er í raun drullusama um alla í myndinni. Það er þó ekki hægt að neita því að Road to Perdition er ótrúlega flott og í raun ein af flottari myndum sem ég hef séð. Allt andrúmsloft er rafmagnað og kvikmyndatakan ótrúleg ( og í raun á myndin skilið óskar fyrir kvikmyndatöku ). En því miður er það ekki nóg og Road to Perdition stendur því uppi sem aðeins meðalmynd.

Hvað er hægt að segja? Besta mynd ársins hingað til.

Frábær leikur í hvívetna. Paul Newman hreint stórkostlegur og gæti hreinlega fengið Óskar næsta vor fyrir aukahlutverk.

Tom Hanks er hér í óvenjulegu hlutverki leigumorðingja fyrir Írsku mafíuna í Chicago á fjórða áratugi síðstu aldar sem er á flótta með son sinn, þar sem hann reynir að hefna fjölskyldu sinnar, en á sama tíma reynir að forða syni sínum frá því að feta í fótspor sín. Hann sýnir hérna einn besta leik sinn á annars frábærum ferli.

Kvikmyndatakan er svo flott að ég er í vandræðum með að finna nógu sterkt lýsingarorð. Nokkuð öruggt að Conrad L. Hall fær Óskarinn næsta vor. Það hreinlega stenst ekki tölfræðilega að tvær myndir geti komið út á sama árinu með svona rosalega flotta myndatöku. Minority Report er líklega sú sem kemst næst. Ég hélt ekki að nokkur mynd myndi slá Minority Report út á þessu ári, en hér er hún samt komin.

Sam Mendes, sem fékk Óskar fyrir sína fyrstu mynd, American Beauty sýnir hér að það var ekkert slys. Slær ekki feilnótu hér frekar en þá.

Það er eiginlega voða lítið sem ég get sagt um þessa mynd annað en 'Farðu í bíó!'

Fyrir fólk sem fer bara einu sinni í bíó á ári, þá er þetta myndin til að sjá.

Ég skammast mín eiginlega fyrir að gefa Road to Perdition ekki meira en tvær og hálfa stjörnu. Þetta er mynd sem er framleidd til að fá góða dóma og endalausar Óskarsverðlaunatilnefningar. Það er ekkert undanskilið; leikhópurinn, leikstjórinn, kvikmyndatakan, tónlistin, sviðshönnun, viðfangsefnið... allt gargar þetta: Við eigum að fá Óskar! Málið er að það er ekki nóg að fylla myndir af einhverju sem er svona gott á yfirborðinu - það verður að vera innihald sem er jafngott og útlitið. Road to Perdition er byggð á teiknaðri skáldsögu (graphic novel) og er leikstýrt af Sam Mendes (American Beauty). Leikshópurinn er óneitanlega fyrsta flokks: Tom Hanks, Paul Newman, Jude Law, Jennifer Jason Leigh, Stanley Tucci. Kvikmyndatakan er gullfalleg, tónlistin áhrifamikil, og umgjörðin öll óaðfinnanleg. Mendes og félögum mistekst hins vegar að byggja upp innvið sem höfðar til áhorfenda og snertir þá. Þessi mynd er gífurlega sorgleg; það má jafnvel segja að það sé ekki ein mínúta af ómengaðri gleði. Samt sem áður var mér nokk sama um afdrif þessa fólks. Jafnvel sakleysinginn litli var ekki nógu vel skapaður í handritinu til að maður finni til með honum. Hanks passar engan veginn í hlutverk leigumorðingjans Michael Sullivan. Mendes segist hafa viljað hrista upp í fólki með valinu á Hanks, en það gengur ekki upp. Ég beið alltaf eftir að hann settist niður á bekk og byrjaði að maula konfekt. Paul Newman fær lítið sem ekkert að gera (hann er á tjaldinu í kannski 15 mínútur), Jennifer Jason Leigh fær enn minni tíma, og Jude Law nær engu sambandi við áhorfendur. Hann er eins og hugmynd sem er aldrei fyllilega frágengin. Mendes fær hrós frá mér fyrir mörg skot sem vísa beinlínis í teiknuðu söguna, og þau eru óneitanlega flott. En Road to Perdition er því miður ekki það sem maður vonaðist eftir. Hún fær eflaust slatta af verðlaunum þegar yfir lýkur, en það verður af skyldurækni frekar en gæðum.