Novocaine (2001)

Ekki mikið sem kemur á óvart hér, maður veit hvernig myndin endar frá byrjun því maður hefur séð svo margar myndir með sömu formúluna. En samt reyna þeir að gera frumlega mynd og er þessi mynd sérstök á vissan hátt, ekki samt halda að myndin sé léleg því hún er það alls ekki, mjög skemmtileg mynd og ætti engum að leiðast yfir henni

Ágætis ræma sem sækir talsvert í film-noir stílinn. Minnir á stöku stað á Hitchcock eða jafnvel Billy Wilder.

Fjallar um tannlækninn Frank Sangster, sem lifir, að því honum finnst, alveg ljómandi góðu og umfram allt vel skipulögðu lífi.

Einn daginn kemur inn á stofu hans ung kona sem narrar hann til að skrifa upp á demoról fyrir sig. Það næsta sem hann veit er að hún hefur breytt lyfseðlinum til hins vera og að öllum líkindum stolið heilmiklu magni af kókaínupplausn úr lyfjaskápnum hans, einmitt þegar lyfjaeftirlitið er að gera tékk.

Svo verður það bara verra og verra og verra...

Novocaine er kannski ekkert voðalega slæm mynd, en allavega virkaði hún ekki alveg á mig; t.d. fannst mér hún hvorki spennandi né fyndin. Söguþráðurinn hafði heldur ekkert margt upp á að bjóða annað en eitthvað klisju-og formúlukennt plott sem fylgir reglubókinni nokkuð sterkt eftir. Það helsta sem stóð uppúr myndinni var Steve Martin (alltaf gaman að sjá hann í öðru ljósi - tékkið t.d. á The Spanish Prisoner), enda er hann stórfínn eftir langt hlé í kvikmyndum (nánar til tekið hefur hann ekki látið sjá sig síðan Bowfinger). Helena Bonham Carter fer einnig á kostum og restin af aukaliðinu (þ.e. Laura Dern, Elias Koteas og Scott Caan) er alls ekkert verri. Samt sem áður gerir góður leikur lítið gagn þegar myndin sjálf þjáist svona mikið. Novocaine byrjar reyndar ósköp vel en í seinni hálfleik fer hún út í drepleiðinlega svikamillu. Og eftir að ég sá myndina gat ég ekki annað en hugsað hversu betri þessi mynd hefði getað orðið, einfaldlega vegna þess að það vantar svo mikið í hana; Húmorinn er ekki nærri því eins dökkur og hann hefði mátt vera, og söguþráðurinn hefði líka vel mátt byggja upp meiri spennu í stað þess að koma sífellt þreytandi plot twist-um á framfæri. En tónlist Danny Elfman stendur að sjálfsögðu fyrir sínu að venju, og allt í allt er þetta nú svosem skítsæmileg noir mynd, hún sækir kannski fullmikið í "wannabe" Hitchcock-stílinn, svo skilur hún bara alls ekkert eftir sig (myndin hverfur úr minninu eiginlega bara rétt eftir að maður sér hana). Annars eru það þau Steve Martin og Helena Bonham Carter sem bera myndina, þau fá einkunnina.5/10