Made in Iceland (2002)

Ja hérna. 'Eg verð nú að vera sammála fleirum um að þetta sé mjög vond mynd og ein sú allra versta sem ég hef séð. 'Eg var ekkert búin að lesa um myndina áður en ég fór, en hafði séð umfjöllun um hana í sjónvarpinu og hélt að hér væri einhver svaka mynd á ferðinni. 'Eg vorkenni manninum sem bjó þetta til og lét það frá sér. Kannski er ástæðan sú að ekkert nýtt kom þarna fram og ekkert kom á óvart. 'Eg er ekki sammála því að þetta sé eftirherma af Kids það var góð og raunsæ mynd, sem var vel skrfuð og vel leikin. 'I Gemsum fer lítið fyrir leikhæfileikum þeirra sem þar koma fram og tala. 'Eg var einhvern veginn að vona að maður fengi að sjá eitthvað krassandi en því miður leiddist mér, og það gerist mjög sjaldan í bíó.

Ég fór á þessa mynd og var eiginlega í vafa. Ég vissi ekki hvort hún væri góð eða slæm. Þessi mynd hefur fengið mjög misjafna dóma, bæði mjög góða og svo mjög slæma!


Myndin fjallar í grófum dráttum og unglinga og vandamál þeirra, eins og Kids. Kids var samt miklu betri og Gemsar er í raun bara léleg eftirherma af henni. Þessi mynd sýnir kannski veruleika einhverra íslenskra unglinga, en það lifa ekki allir svona lífi, sem betur fer.


Hálfa stjarnan sem myndin fær er vegna Gulla og Dodda sem stóðu sig prýðilega i sínum hlutverkum og eiga hrós skilið þrátt fyrir lélega mynd. Þeir að mér fannst björguðu myndinni frá því að vera hörmung.

Aldrei hélt ég að ég myndi sjá verri íslenska kvikmynd heldur en Nei Er Ekkert Svar. Það gerðist þó þegar ég fór að sjá kvikmynd Mikaels Torfasonar, Gemsar. Myndin er svo frámunalega léleg, samhengislaus, illa leikin, illa gerð og leiðinleg að það nær engu tali. Persónur myndarinnar segja eitt, og gera annað. Tökum dæmi: Doddi er annaðhvort fínn strákur (samkvæmt viðtölunum á milli atriða) , eða hann er barinn fyrir að vilja ekki drekka. Þeir spila hlutverkaspil í bílskúrnum hjá honum, eða senda hann í partí sem er ekki til. Bíddu nú hægur, þetta passar ekki saman. Kristín ætlar að sofa hjá einum stráknum, en þegar hann er ekki með smokk, þá þolir hún hann ekki og kallar hann öllum illum nöfnum og hatar hann það sem eftir er af myndinni. Af hverju? Hún hleypur burtu úr apóteki af því að mamma stráks sem hún þekkir varla vinnur þar. Síðan býður hún þessum dreng sem hún þekkir varla að sofa hjá sér. Af hverju? Öll hegðun persóna í myndinni er gjörsamlega óskiljanleg. Gamli perrinn ýmist fiktar við unga stráka eða nauðgar ungum stúlkum. Hvað er hann? steríótýpa fyrir alla ógeðslega kalla kannski. Hann er að minnsta kosti ekki gerður að persónu. Allt er svo ódýrt í þessari mynd, og hún hefur í raun engan söguþráð og ekkert upp á að bjóða nema sóðalegar samræður í boði Hr. Torfasonar. Forðist þessi ömurlegheit fyrir alla muni.

Ég fór með dóttur minni á þessa mynd og hún hló allan tímann.

Ég skemmti mér líka vel og þá sérstaklega þegar hún sagði: Mamma það eru ekki allir unglingar svona!. Það var góður punktur. En það er einmitt það sem sagt er í myndinni. Við foreldrar vitum ekki mikið um líf barna okkar og ef það er ekki meira en þarna er sýnt þá erum við heppin. Ég var líka unglingur og þekki þetta. Mér finnst þetta með betri íslensku myndum sem ég hef séð og hún hefði ekki mátt vera miklu lengri þá hefði hún verið farin að endurtaka sig. Þetta er frábær mynd sem allir foreldrar ættu að sjá. Leikararnir standa sig frábærlega og þá sérstaklega Sigurður Skúlason sem vinnur sinn stærsta leiksigur á ferlinum. Hann er frábær sem perrinn og hentar breiðtjaldinu vel - maður sem á að vera í kvikmyndum.

Þetta er mynd fyrir alla aldurshópa.

María Hreins.

Gemsar vill vera raunsæ, fersk og skemmtileg mynd um unglinga, en í rauninni er hún frekar misheppnuð og að öllu leyti stefnulaus.Myndin segir frá hópi unglinga sem takast á við ýmis vandamál, eins og t.d. einelti, leiðinlega foreldra, eiturlyf, drykkju og margt annað broslegt. Mikael Torfason hefur hér safnað saman ungan og svosem ágætan leikhóp sem því miður fær bara alltof lítið að gera. Leikurinn er almennt fínn þó sérstaklega vilji ég hrósa Andra Ómarssyni (sem lék nördann litla Dodda) fyrir sinn leik. Sagan er sögð í hálfgerðum heimildarmyndastíl, sem er skemmtileg nálgun að efninu fyrir utan það að það vantar gjörsamlega atburðarás inn í myndina eða heilsteypta umfjöllun. Líka bjóst ég við að fá a.m.k. einhvern boðskap en ég fann hann hvergi. Gemsar er bara samansafn af random atriðum sem tengjast ógurlega lítið og stefna hvergi. Síðan er aðstandendum greinilega vel sama um persónurnar því þær breytast ekki neitt né þróast á þessum 80 mínútum.Tónlistin er reyndar þrusufín (það má m.a. finna í henni lög með þeim Dr. Gunna, XXX Rotweiler hundum, Ensími o.fl.), kvikmyndatakan er skemmtilega hrá og minnir mann svolítið á dogma-stílinn. Klippingin er líka bærileg þótt að hún hafi lítið náð að bjarga heildinni. Svo er ég steinhissa hvernig leikstjórinn Mikael Torfason gat orðið svona sama um allt varðandi þessa mynd! En ekki nóg með að persónurnar séu allar þunnar og litlausar þá endar myndin gjörsamlega í lausu lofti og á augabragði. Hún hættir eiginlega áður en maður nær að átta sig á því og það er anti-climax eins og ég get ómögulega lýst því.Gemsar er voða metnaðarlaus og fljótgleymd. Ekki séns að hún fái svo mikið sem vídeómeðmæli.4/10

Myndin á að segja frá raunveruleika þeim sem unglingar lifa í í dag. Gott ef hún gerir það ekki, ekki að ég geti sagt til um það. Leikararnir eru eins og sést í myndinni ungir og óreyndir og myndin geldur fyrir það. Handritið hefði án efa hentað betur á sviði í hinu húsinu frekar en að enda eins og of löng stuttmynd. þetta documentary look virkaði í kids en er bara ekki að virka hérna. Það má kannski ímynda sér að Mikael Torfason hafi vitað hvernig mynd hann hafði í höndunum þegar hann sagði að sér væri alveg sama þó hann verði ekki tolleraður fyrir utan bíóið eftir frumsýninguna. Mér finnst þessi setning hans vera dæmi um það metnaðarleysi sem einkennir þessa mynd. Myndin fær þó 2 stjörnur og er það vegna þess að menn eru að reyna að gera eitthvað og vonandi leggja menn meira á sig við gerð næstu myndar.