Hefði getað orðið svo miklu betri
★★★☆☆
Morning Glory lofaði ágætri skemmtun, stjörnuleikarar, einfaldur en þægilegur söguþráður og hrein afþreying. Ég bjóst ekki við neinu þegar ég kveikti á skjánum en samt er ég eitthv…
Morning Glory lofaði ágætri skemmtun, stjörnuleikarar, einfaldur en þægilegur söguþráður og hrein afþreying.
Ég bjóst ekki við neinu þegar ég kveikti á skjánum en samt er ég eitthvað ósátt við þessa mynd.
Myndin segir frá fjölmiðlakonu Becky (Rachel McAdams) sem missir vinnuna og fær í staðinn að taka við þætti sem er að sökkva. Hún reynir að breyta þættinum og fær m.a. til lið við sig nýjan fréttamann Mike (Harrison Ford) sem að telur sig of góðan fyrir þáttinn. Hún fer í gegnum súrt og sætt til að bjarga þessum þætti og kynnist ást og vináttu í leiðinni.
Já ég veit þetta er hræðilega klisjukenndur söguþráður, en eftir að hafa séð skemmtilegar myndir eins og The Devil Wears Prada um svipað efni hafði ég áhuga á að sjá þessa.
Myndin er gerð sem afþreying, hún er fyrirsjáanleg, það er ekkert sem er ekki stafað út fyrir mann og brandararnir tala margir niður til áhorfandans. Það er mikið af atriðum þar sem kemur tónlist til að láta tímann líða, þannig atriði virka oft vel í svona stuttum gamanmyndum, en hérna fannst mér bara leikstjórinn ekki nenna að sýna manni alvöru sögu. Það voru meira að segja svona atriði sem voru algjörlega óþörf.
Myndin fjallar um konu sem er að bjarga sjónvarpsþætti sem er eins og sökkvandi skip og kaldhæðnin er að Rachel McAdams er að bjarga þessar mynd sem er líkt og sökkvandi skip. Mér hefur alltaf líkað vel við þessa stelpu hún sýndi frábæra leikhæfileika í myndum eins og The Notebook og Mean Girls og hef ég alltaf gaman af að horfa á hana á skjánum, en hún gat ekki einu sinni bjargað illa skrifuðum karakter sínum. Það böggar mig líka að ef að kona er áhugasöm um starf sitt í Hollywood myndum þarf hún að vera stressuð með fullkomnaáráttu og ekki eiga sér líf eins og Katherine Heigl hefur oft sýnt, en ef maðurl vill komast áfram er hann "big shot".
Aðrir leikarar stóðu sig ágætlega, Diane Keaton sem mér hefur fundist þreytandi og eins í nánast öllum bíómyndm sínum var fín hér og Harrison Ford eins og aðrir gagnrýnendur hafa sagt sýndi góða takta.
Þessi mynd auglýsir sig ekki sem meistaraverk, það má sjá metnað hjá leikurunum en metnaðarleysi í svo mörgu öðru í myndinni dregur hana því miður mjög mikið niður. Þessi mynd er í besta falli sunnudagsspóla með mömmu.
Ég bjóst ekki við neinu þegar ég kveikti á skjánum en samt er ég eitthvað ósátt við þessa mynd.
Myndin segir frá fjölmiðlakonu Becky (Rachel McAdams) sem missir vinnuna og fær í staðinn að taka við þætti sem er að sökkva. Hún reynir að breyta þættinum og fær m.a. til lið við sig nýjan fréttamann Mike (Harrison Ford) sem að telur sig of góðan fyrir þáttinn. Hún fer í gegnum súrt og sætt til að bjarga þessum þætti og kynnist ást og vináttu í leiðinni.
Já ég veit þetta er hræðilega klisjukenndur söguþráður, en eftir að hafa séð skemmtilegar myndir eins og The Devil Wears Prada um svipað efni hafði ég áhuga á að sjá þessa.
Myndin er gerð sem afþreying, hún er fyrirsjáanleg, það er ekkert sem er ekki stafað út fyrir mann og brandararnir tala margir niður til áhorfandans. Það er mikið af atriðum þar sem kemur tónlist til að láta tímann líða, þannig atriði virka oft vel í svona stuttum gamanmyndum, en hérna fannst mér bara leikstjórinn ekki nenna að sýna manni alvöru sögu. Það voru meira að segja svona atriði sem voru algjörlega óþörf.
Myndin fjallar um konu sem er að bjarga sjónvarpsþætti sem er eins og sökkvandi skip og kaldhæðnin er að Rachel McAdams er að bjarga þessar mynd sem er líkt og sökkvandi skip. Mér hefur alltaf líkað vel við þessa stelpu hún sýndi frábæra leikhæfileika í myndum eins og The Notebook og Mean Girls og hef ég alltaf gaman af að horfa á hana á skjánum, en hún gat ekki einu sinni bjargað illa skrifuðum karakter sínum. Það böggar mig líka að ef að kona er áhugasöm um starf sitt í Hollywood myndum þarf hún að vera stressuð með fullkomnaáráttu og ekki eiga sér líf eins og Katherine Heigl hefur oft sýnt, en ef maðurl vill komast áfram er hann "big shot".
Aðrir leikarar stóðu sig ágætlega, Diane Keaton sem mér hefur fundist þreytandi og eins í nánast öllum bíómyndm sínum var fín hér og Harrison Ford eins og aðrir gagnrýnendur hafa sagt sýndi góða takta.
Þessi mynd auglýsir sig ekki sem meistaraverk, það má sjá metnað hjá leikurunum en metnaðarleysi í svo mörgu öðru í myndinni dregur hana því miður mjög mikið niður. Þessi mynd er í besta falli sunnudagsspóla með mömmu.
