Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011)

Pirates of the Caribbean átti að enda með PC: At World's End ekki halda áfram með tilgangslausu framhaldi. PC:At World's End hefði verið fullkominn endir á þessari seríu, hví ? Jú þar dóu tveir vondir "karlar" og þá hver er tilgangurinn að búa til annan vonda karl ?. Svo þegar ég frétti það að þeir ætla að búa til mynd nr 5 líka þá er full langt gengið, í endanum þá er ekki gert ráð fyrir framhaldi, afhverju þá að gera framhald. Fyrir utan það allt saman þá er PC: On Stranger Tides alveg fínasta mynd en fer ansi oft út af laginu.

Jack Sparrow (Johnny Depp) fréttir það að J.Sparrow væri að leita að áhöfn og skipi en hann er ekkert að því en þær sögur segja annað svo J.Sparrow fer að leita í grunninn á þessu málefni svo hann kemst að þeirri niðurstöðu að Angelica (Penélope Cruz)er að koma þessu af stað svo hún geti sloppið fra Englandi. J.Sparrow vaknar eftir smá árás uppi í skipi Blackbeard (Ian McShane) sem er alveg illur galdra sjóræningi svo að J.Sparrow nær saman liði til að gera uppreisn á skipinu og ná yfir því, því að þeir trúa ekki að þeir eru á skipinu hans Blackbeard því hann heldur sér alltaf inni og fer sjaldan út en þegar J.Sparrow og félagar tapa þessari uppreisn þá gerist J.Sparrow "vinur" Blackbeard til að halda lífi. Svo þegar J.Sparrow er að sleppa frá Blackbeard þá hittir hann J.Sparrow gamlan vin Barbossa (Geoffrey Rush) en Barbossa er ekki lengur með J.Sparrow í liði núna því hann gerðist skipstjóri hjá Englands Kónginum King George (Richard Griffiths) til að fá ekki allt England á sig þá platar hann alla Kóngs áhöfnina og leiðir þá með sér að finna " Fountain of Youth" sama er Jack að gera nema það að hann er að reyna að plata Blackberad í það sama.

Jack Sparrow er ekki viss hvort hann fann ástina í lífi sínu sem ætti þá að vera Angelica en það sem er líka að hrjá Jack er það að Angelica er dóttir Blackbeard á meðan að Blackbeard er hans versti óvinur í augnablikinu. The Spaniard (Óscar Jaenada) er með tvo bikara sem Jack og allir sem ætla að finna "Fountain of Youth" er með svo þegar Jack og Barbossa eru búnir að takast höndum þá stela þeir þessum bikurum og flýja svo. Barbossa missir fótinn sinn í bardaga sem við fáum aldrei að sjá. En svo er spurningin hvor nær Fountain of Youth ??? Jack, Barbossa (og félagar), Blackbeard eða The Spaniard....

Sko þessi Pirates 4 er ekki eins góð og maður heldur. Ég fór á hana í bíó og var með einhverjar væntingar og kom út ósáttur með þetta allt. Þegar maður hugsar um Jack Sparrow þá veit maður það að hann er eins og hann er og ef það koma svona margar myndir um hans ævintýri þá verður þetta allt svoldið þreytt og þá fær maður svona ógeð af Jack Sparrow sem er alls ekki gott því hann er frábær karakter annað en sumir í Pirates 4 þá eru þarna nokkuð margir sem eiga sér enga átt því þeir eru ekki neitt, neitt skemtilegir.

Þegar Pirates At World's End endaði þá var ég sáttur með endirinn sem ég hélt þá að þetta ævintýri endaði en nei því þeir þurftu að taka sér aðra átt og búa til fleiri vonda menn og hafa fullt af einhverju bulli í þessu öllu saman. Þegar Pirates At World's End endaði það væri fullkominn endir því þá dóu Davy Jones og líka Cutler Beckett (Tom Hollander) þeir vour aðal vondu mennirnir sem eru búnir að vera í Pirates seríuni en þeir þurfu að bæta inn einum öðrum Blackbeard's en hann er ekkert skárri en Cutler báðir hundleiðinlegir.

Hvað er samt málið með skipið hans Blackbeard's því hann getur allt í einu spúið eldi og látið eins og veit ekki hvað. Svo vantaði líka aðal skipið The Black Pearl en það kom jú smá en ekki nóg ef við tökum saman min sem Black Pearl er í þá nægir það ekki í 4 min samtals. Þrátt fyrir það þá getur maður gleymt sér aðeins og horft framhjá öllum þessum göllum sem ég er búinn að lesa upp þá getur maður alveg fýlað hana en samt þessir gallar eru aðal gallarnir, ég ætla ekki að fara í öll smáatriðin.
Philip (Sam Claflin) er trúaður "sjóræningi" og er fastur á skipinu hans Blackbeard's og hann fann víst ástina í lífinu sínu en vandamálið er það að hún er hafmeyja og er fangi hjá Blackbeard's og er banvæn.

Gibbs (Kevin McNally) kemur ekki mikið fram því miður en hann nær samt að vera gáfaður og leggur kortið á minnið (Fountain of Youth) því Jack lætur hann fá það til að flýja svo hann fer að leggja það á minnið. Svo fer Gibbs í hendur Barbossa þá vill Barbossa hengja Gibbs en Gibbs nær að halda sér á lífi því hann kann kortið utanað og veit hvert á að fara, sem er alveg sniðugt því þá lifir hann. Vandamálið er það að Gibbs er líka frábær karakter en hann nær ekki að spreyta sig og verða hann sjálfur þarna því hann er fangi. Það böggar mig mikið er það að Barbossa er búinn að missa fótinn og þá er hann ekki sami maður og hann var því hann þarf að passa sig betur en hann gerði og þar er ekki gaman að sjá einn svalasta sjóræningja sögunar með einn fót það er samt basic en ekki flott, því miður þá fer það mikið í taugarnar á mér.

Endirinn er algjör steypa, því þar fara þeir virkilega út af sporinu og fara ekkert aftur inná það og svo endar myndin bara. Ef þeir ætla að gera mynd nr 5 þá þurfa þeir að vanda endinn betur og ekki sleppa sér í ímyndunaraflinu. Endirinn sekkur Pirates 4 alveg niður.


Einkunn: 6/10 - Flott mynd en þarf að vanda sig MIKLU betur en þeir sýna okkur hér og Jack Sparrow er alltaf hann sami og Blackbeard er ekki skemmtilegur karkater en samt hann á sín móment. Fín söguþráður en þeir þurfa að vanda sig betur...Og endirinn er ekki góður hann er hræðilegur.

Ég man eftir að hafa horft á fyrstu Pirates-myndina og hugsað: "Vá, ef Johnny Depp væri ekki í þessu þá yrði þessi mynd alveg skrambi ómerkileg, alveg sama hversu flott hún er." Þegar Jack Sparrow steig fyrst á sviðið féllu næstum því allir fyrir þessum sjálfhverfa róna, enda var hann hinn fullkomni hliðarkarakter (sem var einungis settur fremst á plakötin vegna þess að Depp var þekktasti leikarinn) sem þjónaði hefðbundnu sögu aðalpersónanna mjög vel. Orlando Bloom og Keira Knightley voru ágæt en fyrsta myndin hefði aldrei verið þess virði að mæla með ef þau hefðu ein hirt alla athyglina. Svo komu framhaldsmyndirnar og söguþræðirnir stækkuðu og flæktust aðeins (til hins betra, að mínu mati) en aldrei dytti mér í hug að það yrði jafn slæm pæling að setja Depp í forgrunn og sleppa turtildúfunum. Stundum þarf bara þetta ómerkilega að fylgja með svo maður geti metið það góða betur.Satt að segja er ég á móti því að þessi mynd hafi verið gerð. Stórmyndir gerast einfaldlega ekki tilgangslausari en þetta og eina ástæðan fyrir tilvist hennar er sú að Jerry Bruckheimer vantar meiri pening (hann sá greinilega að Prince of Persia-sería var ekki í spilunum). Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides er samt tilgangslaus af góðri ástæðu, og það er sömuleiðis góð ástæða af hverju það þýddi ekkert að draga Bloom og Knightley aftur í þetta (ég ber þ.a.l. mikla virðingu fyrir þeim fyrir að snúa ekki aftur). Sagan þeirra er búin, og hún endaði bara prýðilega í seinustu mynd. Saga Jacks Sparrow ætti í rauninni líka að vera búin því karakterinn gengur bara út á það að hugsa um sitt eigið skinn, hella sig fullann og breytast í hetju fyrir slysni. Það er bara ekki mikið sem hægt er að gera með svona einfalda – en samt sem áður klassíska – persónu. Það hefði algjörlega verið rétta leiðin að loka Pirates-bókinni með þriðju myndinni. Ég mun aldrei skilja það skilyrðislausa hatur sem sú mynd fékk, því mér fannst hún æðisleg – án efa sú besta í röðinni. Hún var bara eitthvað svo súr, skemmtileg og epísk. Miðað við mainstream Hollywood-mynd fannst mér líka mjög kjarkað af henni að vera eins flókin og hún var, þótt ég held að flestum hafi bara fundist hún of flókin því hinar myndirnar voru svo geysilega einfaldar. En burtséð frá því þá þurftum við ekki á annarri Pirates-mynd að halda. Ekki síst þegar sú mynd er svona löt, óspennandi, óheillandi, húmorslaus (að megnu til a.m.k.) og faktískt bara ófullnægjandi á flesta vegu.Allt í einu er mér orðið drullusama um Jack Sparrow. Depp stendur sig vel ennþá og það er ánægjulegt að hann skuli ennþá fíla sig í rullunni eftir allan þennan tíma. Karakterinn sjálfur er bara orðinn fyrirsjáanlegur og þreyttur, sem sýnir að það er hægt að fá of mikið af því góða, sem er samt pínu kaldhæðnislegt vegna þess að það er voða lítið sem jafnast á við það sem hinar myndirnar gerðu. Ef eitthvað þá er alls ekki nógu mikið af hinu góða ef maður útilokar aðalkarakterinn. Það er líka ófyrirgefanlegt að mynd sem er sú fjórða í röðinni á gríðarlega vinsælli Disney-seríu skuli vera þynnri og lágstemmdari heldur en hinar þrjár. Mér finnst nefnilega ekki eins og aðstandendur hafi verið að reyna neitt á sig. Nánast allt fer eftir uppskrift og í kjölfarið vantar alveg skemmtanagildið og sálina. Þið getið sett út á þriðju myndina eins og ykkur sýnist, en viðurkennið samt að hún reyndi heilmikið á sig og prufaði nýja hluti. Sumir geta vissulega glatt sig yfir því að Bloom og Knightley séu farin, en ég efa að það verður fagnað því lengi vegna þess að þær persónur sem komu í staðinn eru þrefalt leiðinlegri. Hér um bil allar aukapersónurnar í myndinni eru hundleiðinlegar, nema þær fáu sem voru líka í hinum þremur (þ.e.a.s. Barbossa og Gibbs). Penélope Cruz (sem lék á móti Depp í Blow) sýnir hlutverki sínu fínan áhuga og leynir á sér áhugaverðri persónu, en hún kemst ekki vel til skila því frammistaðan er flöt og óeftirminnileg. Ég fékk leið á henni eftir hálftíma, og nöldrinu hennar. Breski töffarinn Ian McShane náði ekki heldur að gera neitt sérstakt með skjátímann sinn. Venjulega hefur þessi maður afar kröftuga nærveru og rödd hans ein og sér ætti að tryggja eitt besta sjóræningjaillmenni sem maður hefur séð, en svo eyðir hann bara allri myndinni í að labba um, urra og gretta sig. Hann á að vera sjóræninginn sem allir aðrir sjóræningjar óttast, eða svo segir handritið, en ég sá neitt aldrei merkilegt við hann og hefði frekar þegið Davy Jones aftur í staðinn. Mesta tímaeyðslan fer hins vegar í tilgangslaust samband á milli trúboða og hafmeyju. Það plott tengdist heildarsögunni lítið og endirinn á því var aumur og fullkomlega áhrifalaus.Talandi um hafmeyjur samt, þá voru þær eiginlega það eina sem On Stranger Tides gat boðið upp á sem hinar gerðu ekki, sem er fyndið miðað við það að titillinn er gróflega þýddur sem “Á ókunnugum slóðum.” Í smástund heldur maður að sagan geri eitthvað spennandi með vúdúbrúður, en það rætist ekkert úr því. Miðað við hversu umfangsmiklar hinar myndirnar voru er gjörsamlega óskiljanlegt hvað þessi er róleg og jarðbundin í samanburði. Ég er ekkert á móti þeirri stefnu ef sagan er sterk, en þar sem að þetta eru ævintýramyndir sem ætlaðar eru breiðum hópum þá er það frekar slappt að spara hasarinn í fjórðu lotunni, og allt hugmyndaflugið. The Curse of the Black Pearl, Dead Man's Chest og At World's End voru allar mjög eðlilegar sjóræningjasögur með smá kryddi. Þær gáfu okkur uppvakninga, mannætur, sæskrímsli (stór og smá), svarthol, dverg, skekktan raunveruleika og ýmislegt annað. On Stranger Tides færir okkur... reiðar hafmeyjur. Húrra...Söguþráðurinn almennt er svakalega bragðlaus, og ég sat aldrei á sætisbrúninni bíðandi eftir að sjá hvernig hann myndi spilast út. Ekki í eina mínútu. Hasarinn er stundum mátulega fínn og hefði virkað ef þetta væri ekki þriðja framhaldsmyndin í seríu. Setningin “been there, done that” bergmálaði í kollinum mínum. Ég efast heldur ekki um að þeir sem sækjast eftir góðum stórmyndahasar verði fyrir miklum vonbrigðum með lokakaflann á þessari mynd. Lætin eru alveg í lágmarki og fjörið líka. Við sjáum einungis fullt af mönnum sem okkur er alveg sama um slást í 5 mínútur og svo er allt búið. Þetta er eins og að horfa á indí-mynd þegar maður ber þetta saman við t.d. Kraken-senurnar. Augljóslega er ég að bera On Stranger Tides mikið saman við fyrri myndirnar en annað er nú varla hægt, sérstaklega ef þú ert aðdáandi seríunnar. Ég skemmti mér konunglega yfir þríleiknum og þó svo að ég hafi verið meira svartsýnn heldur en bjartsýnn gagnvart þessari fyrirfram, þá settist ég í bíósætið með þeirri von um að hafa gaman. En jafnvel ef ég myndi sleppa samanburði og meta þessa mynd sem staka einingu þá er hún samt hæg, langdregin og oft leiðinleg. Hvað leikstjóraskiptin varða þá bjóst ég aldrei við öðru en að Rob Marshall gæti búið til mynd sem liti frábærlega út, og þessi gerir það svo sannarlega. Sviðsmyndir, brellur og búningar eru fyrsta flokks og maðurinn kann hiklaust að stilla upp skotum. Ég held þó að hann hafi ekki alveg fattað hvað það var sem gerði hinar svona góðar. Hann sýnir hasarnum ekki jafn miklum áhuga heldur og tónlistarnúmerunum sem einkenndu Chicago og Nine. Ég vil samt ekki skella allri skuldinni á bara hann þar sem hann fékk heldur betur óvandað og þurrt handrit til þess að vinna úr. Það getur ekki verið auðvelt að búa til spennandi og stuðmiklar hasarsenur í kringum svona óathygsliverða sögu. Pirates 4 er langbest á fyrsta hálftímanum, enda mest um að vera þá. Myndin er ekki beint léleg yfir heildina en engu að síður metnaðarlaus og stundum eirðarlaus. Þessi leti sem hún sýnir dregur hana niður úr algjöru miðjumoði í eitthvað sem er alls ekki að vera þess virði að borga fullt verð fyrir að sjá. Seinast þegar svona óboðinn gestur kom og skemmdi góðan þríleik var árið 2008, og titill þeirrar myndar endaði á orðunum Crystal Skull.4/10