Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)

Hér er Harry Potter mættur aftur enn eina ferðina enn í enn einni slöppu myndinni enn. Ég er alls enginn aðdáandi bókanna eða myndanna um þennan gutta og hef haft litla þolinmæði í hvort tveggja. Ég ákváð þó að gefa þessari mynd séns, mér fannst hún fara leiðinlega af stað, skánaði síðan aðeins og varð tolerable skemmtun en síðasti hálftíminn er alveg hrikalega þreytandi og langdreginn. Leikararnir eru misgóðir, Daniel Radcliffe sjálfur er að mínu mati ógeðslega óþolandi og leiðinlegur leikari. Hann passar kannski útlitslega í hlutverkið en frammistaðan er bara glötuð. Rupert Grint er aðeins skárri en hreif mig ekkert sérstaklega. Helena Bonham Carter er hins vegar ágæt sem Bellatrix en því er sóað með alltof litlum skjátíma. Svo er Alan Rickman eitt það besta við myndina en hann fer á kostum sem prófessorinn og semi-fjandmaður Harry's. En allt í allt fannst mér þessi mynd ekki nógu góð og hún sleppur ekki einu sinni með miðlungseinkunn.

ATH! Það eru spoilerar í þessari grein fyrir þá sem ekki hafa lesið bókina eða séð myndina.

Harry Potter er partur af æsku minni, og stór partur, það mætti segja að ég sé ein af þessum virkilega strangtrúðu lesendum Harry Potters. Kvikmyndirnar voru/eru ekki hátt settar hjá mér, en eftir Order of the pheonix hef ég mun meiri trú á framtíð Harry Potters en ég hafði, því númer 5 var hreint út sagt stórkostleg, ekki bara sem “adaption” af bókinni heldur einnig sem kvikmynd ein og sér. David Yates, í öðrum orðum, er bjargvættur Harry Potter kvikmyndanna í mínum augum (Ímyndið ykkur hann nú í sokkabuxum með skikkju aftan á bakinu með letrinu “HP Savior”).

David Yates hefur blásið nýju lífi í Harry Potter seríuna, gefið henni stíl og ýtt hæfileika úr leikurum sem aðrir leikstjórar hafa því miður mistekist í. HBP er mun raunverulegri en hinar hafa verið, það er að segja hún er ekki eins “magical”, sem er alls ekki slæmt, frekar þjónar það söguþræði myndarinnar og gefur karakterunum meira pláss fyrir þróun. HBP er rosalega drungaleg þrátt fyrir húmor og rómantík. Yates sýnir í þessari mynd að hann hefur auga fyrir húmor því að grínið er einlægt og effortless en ekki þvingað.
Það sem heillaði mig hvað mest við fimmtu myndina var útlit og töfrar aka. special effects. Það heldur auvðitað áfram í Half-blood Prince og er það alveg jafn stórkostlegt hvernig litlir töfrar eins og Lumos líta stórkostlega út á hvíta tjaldinu, einnig hvernig Death Eaters ferðast um og apparation upplifun Harry’s koma fáránlega vel út á skjánum. Útlit myndarinnar í heild er, svo ég noti nú orðið stórkostlegt enn of aftur, stórkostlegt og kvikmynda upptakan (cinematography á ensku) hreint út sagt falleg, ég held að það sé rétta orðið til að nota hér.

Emma Watson kom rosalega á óvart, hún var mun raunverulegri sem Hermione í þessari mynd en hún hefur verið í fyrri myndun, þar sem að mínu mati hún var oft mjög ýkt. Rupert Grint hefur staðið sig best af tríóinu hingað til. Daniel Radcliffe stóð sig stórkostlega í Order of Pheanix, eða mun mun betur en einhvertíman væri hægt að búast við af honum, þannig auvðitað bjóst ég við sama performance af honum í HBP, jafnvel betra.... ég verð að segja að ég fékk ósk mína ekki uppfyllta, Radcliffe var jú mun betri en í 1,2,3og4 og á pörtum var hann alveg stórkostlegur (Felix Felicis senan er alveg yndisleg) en á pörtum þar sem þörf var á sterkri framistöðu, þá sérstaklega í atriðum á milli Harry og Dumbeldore, stóðst hann ekki væntingar. Sem hræðir mig hvað mest að því leiti (sem hardcore aðdáandi bókanna) að hann eigi engan veginn eftir að standast undir væntingar í Deathly Hallows.Tom Felton kom skemmtilega á óvart og Helen McCroy sem leikur móðir hans var unaðsleg og stal allri athygli frá Helenu Boham Carter sem (of)leikur systir hennar Bellatrix Lestrange. Ég vil líka nefna Freddie Storma sem lék Cormac McLaggen var hreint út sagt frábær sem einn mest pirrandi karakter Harry Potter heimsins (Cormic McLaggen að “reyna við” Hermione, priceless!) og svo Jessie Cave sem fékk það skemmtilega hlutverk að leika kærustu “Won-Won’s”.

Eitt af því besta við HBP er hversu vel handritshöfundurinn nær að taka sjöttu bókina, sem er ekki beint skrifuð með það í huga “Ohh Yes! This will make the best movie adaption ever!” Bókin er 607 bls. og inniheldur heiftarlega mikið af upplisýngum og sögu, sem er að mestu leiti aðeins uppbygging fyrir sjöundu og síðustu bókina. Það er alveg fáránlegt (afsakið orðabragð) hversu vel Steve Kloves tekst að fara með söguna og upplýsingar bókarinnar í handritinu, persónulega var ég aldrei að búast við þessu af honum miðað við fyrri myndir (þá sérstaklega þriðju). En auðvitað situr einhver pirringur eftir í manni og er það að mestu leiti litlir hlutir, og sem strangtrúaður lesandi Harry Potter, finnst skipta máli þegar kemur að síðstu bókinni eða kvikmynda pörtunum tvemur. Er þá helst að nefna, apparation lessons sem er sleppt, mikil notkun non-verbal spells nemenda (sem er samt vel hægt að horfa framhjá) og traust Dumbeldores á Harry sem skilar sér ekki alveg í HPB, eða að Dumbeldore hafi skilið Harry eftir með mission sem hann einn, ásamt Hermione og Ron, þarf að klára.

Ég ætla ekki að fara mótmæla húmor og unglinga drama myndarinnar, því það er að það sem gerir myndina svo einstaklega skemmtilega (og bókina). En (stórt en) það hefði mátt gera aðeins meira pláss fyrir Horcruxes, Dumbeldore og Harry. Því mikið af þeim atriðum sem komu að Voldemort voru oggu-ponsu flýtt, þá sérstaklega í endann þegar Dumbeldore og Harry sjá síðustu minninguna.

Sem strangtrúaður lesandi Harry Potter seríunnar er ég sátt með Half-blood Prince. En sem mikill kvikmynda áhugamaður fannst mér hún stórkostleg (síðasta sinn sem ég nota þetta orð, lofa!) og frábær skemmtun. í heild er kvikmyndinn frábær, útlit, brellur, leikur og húmor. Aðdáendur þurfa að hafa litlar áhyggjur af þessari og ég held að Deathly Hallows part 1&2 séu í góðum höndum David Yates, og get ég ekki annað en beðið spennt eftir að sjá loka kaflan á stóru hvítu tjaldi.

8/10

Ég vill byrja á að segja að ég var ekki alveg fullkomlega sáttur með Harry Potter and the order of phoenix. Ástæðan er að mér fannst hún fremur stutt og fara frekar hratt og ruglinslega yfir hlutina. Þess vegna hafði ég mínar væntingar fyrir þessari mynd um að hún gæti mögulega orðið fyrir sömu "mistökum" og mér fannst hin myndin verða fyrir. Ég get þó sagt að ég fór mjög sáttur útaf myndinni, bæði því að myndin var mjög góð og fyrir glæsilegt boð frá kvikmyndum.is á myndina sem ég vill þakka kærlega fyrir. Ég var ótrúlega sáttur með leikinn hjá flestum leikurunum og þá sérstaklega var ég ánægður með persónu Albus Dumbledore, sem mér fannst mun skemmtilegri en í fyrri myndum. Þá var myndatakan og tölvubrellur bæði til mikillar fyrirmyndar og þá sérstaklega myndatakan. Byrjunaratriðið þar sem flogið er í gegnum borgina er frábært. Það sem ég get kannski mest sagt út á hana er hvað mér finnst alltaf samtölin og hvernig allir haga sér í myndinni stundum soldið skrítinn en ætli það sé ekki bara hluti af því að horfa á Harry Potter mynd. Ég var þó eins og segji mjög sáttur með þessa mynd og bíð spenntur eftir framhaldi. Ég ætla að gefa myndinni sterka áttu.

þær gerast ekki betri enn þessi.. mér fannst hún mjög góð og mæli með henni ef þú ert potter fan því hún klikar ekki og svíkur ekki nein heldur samt maður veit ekki hvort maður á að vera sár eða reiður þegar myndin er búin.. því það eru hlutir í henni sem koma að óvart
já og hún hefur líka Húmor í sér

Þeir sem hafa lesið umfjallanir mínar um fyrri myndirnar ættu að hafa tekið eftir því að ég er fyrst og fremst harður Harry Potter-fíkill (sem gerir mig afskaplega hlutdrægan) og deili engan veginn sömu fordómum gagnvart myndunum og margir strangtrúaðir lesendur gera. Þessi kvikmyndasería hefur þróast glæsilega með hverri mynd og get ég ómögulega sagt annað en að ég hafi skemmt mér konunglega yfir þeim öllum. Fyrstu tvær eru reyndar á mörkunum, en þetta hefur farið mikið batnandi síðan, jafnvel miklu meira svo en ég þorði fyrst að ímynda mér.David Yates sest aftur í leikstjórastólinn (og það lítur út fyrir að hann þrauki út til að klára seríuna) og því er ég afar feginn, enda fannst mér hann standa sig frábærlega með fimmtu myndina, Order of the Phoenix. Sú mynd var of hröð fyrir suma, sem er ekki skrítið því það er hálfgerður glæpur í augum aðdáenda að laga stærstu bókina að stystu bíómyndinni. Ég skil pirringinn en sjálfum fannst mér hún svínvirka og flæða ótrúlega vel. Hún hafði í sér allan pakkann: hasar, spennu, húmor, smá drama, minnisstæð persónusamskipti og öflugt skemmtanagildi.Þessi sjötta, Half-Blood Prince, er að mörgu leyti svipuð þegar heildarupplifunin er skoðuð, nema kostirnir hafa enn eitt skiptið stokkið upp um nokkur fet. Það er að vísu minna af hasar en dramað er fimm sinnum sterkara í staðinn. Húmorinn er líka betri, sem og persónusköpunin. Við fáum loks að sjá Harry, Ron, Hermione og co. hegða sér eins og alvöru unglingar gera og mér finnst í raun æðislegt hvernig hér er sögð einföld saga hormónadrifinna ungmenna á bak við epíska, myrka ævintýrið sem verið er að byggja upp. Þessi mynd, ásamt þeirri síðustu, leggur meiri áherslu á þróun/tengsl persónanna og hvernig þær takast á við deilur, vinabönd og allt þar á milli. Já, horfinn er þessi litli Harry sem leysti ráðgátur og þrautir og kominn er flókinn, ungur maður sem dílar við erfiðar ákvarðnir á hverjum degi og þráir ekkert meira en eðlilegt líf, og kærustu.Það fylgir alltaf sú áhætta þegar leikstjóri snýr aftur að kvikmyndaseríu að áhorfandinn sjái sömu hlutina aftur. Yates greinilega þekkir þetta og forðast það sem betur fer að kópera stílinn úr síðustu mynd. Í staðinn kemur hann með mynd sem ekki aðeins lítur öðruvísi út, heldur er fílingurinn allt annar (meira svona "fullorðins," ef svo má orða það). Half-Blood Prince hefur, þótt furðulegt sé að segja það, talsvert minna skemmtanagildi en flestar hinar myndirnar, en hún er engu að síður sú allra besta hvað handrit, stíl og innihald varðar. Hún hélt mér líka brosandi og í réttum fíling allan tímann.Hvort sem rætt er um táningadramað, vandræðalegheit eða önnur fyndin atvik (eins og þegar Harry fer í Liquid Luck-vímuna. KLASSÍSKT!) þá er auðséð hvað Yates hefur gott auga fyrir óþvinguðum húmor. Hann er líka meistari í tón, því - eins og aðdáendur muna - þá er sagan einnig verulega myrk og pínu þung í endann. Skiptingin milli húmors og alvarleika er nánast óaðfinnanleg. Svo inn á milli finnast m.a.s. fáeinar krúttlegar en undarlega fallegar senur inn á milli og spilar rómantíkin svolítinn þátt í þeim. Án þess að hljóma eins og fjórtán ára gelgja þá hittu ákveðin atriði (segi ekki hvaða) beint í hjartastað. Myndin skiptir samt heldur betur um gír seinasta hálftímann og nær til manns á allt öðru stigi. Alveg frá því þegar Harry og Dumbledore fara í hellinn til lokasenanna í turninum er maður haldinn í heljargreipum með brjálæðislega öflugum atriðum ásamt endi sem skilur engan eftir ósnortinn. Endilega verið viðbúin að sjúga aðeins upp í nefið. Þið líka strákar. Unga fólkið, eitt sinn krakkar, er enn að batna með hverri mynd. Daniel Radcliffe og Rupert Grint hreint út sagt brillera og Emma Watson, sem hefur ávallt haltrað á eftir þeim í leikhæfileikum, stendur sig óvenjulega vel. Það er ein tiltekin gráturssena með henni þar sem hún slær á alla réttu strengina, þá gallalaust. Bonnie Wright, sem leikur Ginny, er sömuleiðis afar heillandi og Tom Felton treður loks almennilegum persónuleika í Malfoy og gerir miklu meira en einungis að rífa kjaft og hegða sér eins og smástelpa. Reynsluboltarnir Alan Rickman, Michael Gambon og Jim Broadbent (enn ein viðbótin í leikarahlaðborðið) valda ekki heldur vonbrigðum. Ég var sérstaklega ánægður með Gambon í þetta sinn þar sem hann sýnir nýjar og töluvert skuggalegri hliðar á Dumbledore sem hafa ekki sést áður.Útlitslega þótti mér þessi Potter-mynd líka bera af öllum hinum. Kvikmyndatakan er ein sú besta sem hefur sést síðan Alfonso Cuarón var við stjórnvölinn. Stíllinn, ásamt passlega afmarkaðri litanotkun, er fullkominn og betrumbætir andrúmsloftið heilmikið. Tónlistin fylgir andrúmsloftinu sterkt eftir og sveiflast á milli þess að vera létt og dramatísk. Ég skal alveg ganga svo langt með að segja að þessi tónlist sé sú flottasta sem heyrst hefur í allri seríunni. Með fullri virðingu fyrir John Williams þá verð ég að gefa Nicholas Hooper heiðurinn á því að fullkomlega negla tónlistina með að gera hana óhefðbundna en almennt töfrandi og áhrifaríka án þess að maður finni nokkurn tímann fyrir væmni. Tæknibrellurnar eru að sjálfsögðu stórfenglegar og finnast jafnvel í minna magni en áður. Þær eru aldrei mjólkaðar að óþörfu og finnst hvergi nokkur tölvugerður rammi án þess að hann sé partur af frásögninni eða umhverfinu. Meira að segja eru Quidditch-senur notaðar sem hluti af persónusköpun Rons, í stað þess að vera uppfylling eða brellusýning handa krökkunum. Vel gert.Mér finnst þó ekki ólíklegt að sumir aðdáendur falli í gamla farið og tryllist yfir breytingum (meira en áður!) því handritshöfundurinn Steve Kloves fiktar mun meira með efnið en fyrr. Persónulega sé ég engan skaða gerðan og finnst sagan viðhalda kjarna bókarinnar mátulega vel, en kannski segi ég það bara vegna þess að bók nr. 6 var aldrei í miklu uppáhaldi hjá mér til að byrja með. Samt sem áður þurfa lesendur að sjá það að bókin var alls ekki kvikmyndavæn eins og hún var skrifuð og uppbyggð. Ég sá hana alltaf sem bara stöðugt upplýsingaflæði sem fyllti í eyðurnar á seríunni og fannst hún vera meira upphitun að endalokunum frekar en stök eining. Kloves, aftur á móti, í gegnum ýmsar breytingar sér ákaflega vel um að bragðbæta söguna með vel úthugsuðum uppfyllingum og þar á meðal fáránlega flottu upphafsatriði. Myndin krefst þess heldur ekki, annað en sú fimmta, að þú hafir séð allar fyrri myndirnar því hún meðhöndlar upplýsingarnar á ljúfum hraða án þess að vitna sífellt í hin ævintýrin. Ég hef samt eina litla kvörtun. Þó svo að áhorfandinn fái að vita "hver" svokallaði Blendingsprinsinn er þá er aldrei útskýrt "hvað" er átt við með því heiti. Venjulega myndi mér ekki finnast þetta skipta neinu máli vegna þess að þetta kemur plottinu lítið við en þar sem að þetta er partur af titil sögunnar er eiginlega lykilatriði að það komi fram. Annars ljómandi gott.Harry Potter and the Half-Blood Prince þótti mér vera frábær fantasía, en samt er hún eitthvað svo miklu meira en það. Þetta er virkilega vönduð, lagskipt og þroskuð mynd sem á ekki skilið minna lof að mínu mati heldur en fyrstu tvær Lord of the Rings-myndirnar. Það er auðvitað svekkjandi á vissan hátt að hún hafi engan almennilegan endi og skilji mann eftir í lausu lofti með fullt af ósvöruðum spurningum og niðurdrepandi endi. Þegar uppi er staðið er náttúrulega erfitt að sjá hana sem annað en upphitun fyrir það sem koma skal. En hvílík upphitun!9/10