Superman Returns (2006)

Að sjá Superman bregða fyrir aftur á skjánum eins og hann á að vera eftir þriggja áratuga hlé (og nei, ég tel hvorki Lois & Clark né Smallville með) er eins og að sjá gamlan æskudraum rætast. Það hefur lengi verið orðað um að endurgera mynd um Ofurmennið árum saman, en á endanum fékk Bryan Singer að taka við stjórninni (og yfirgaf þar með X-Men-seríuna í kjölfarið). Margir hefðu eflaust nýtt sér tækifærið og farið nýjar og töluvert nútímalegri leiðir (og það hefur verið reynt!), en Singer hefur augljóslega kosið að halda sig við klassíska stílinn sem Richard Donner gerði svo ódauðlegan árið 1978. En þó svo að Singer hafi kóperað sama stíl og tón, þá fullkomnar hann pakkann með sínum eigin töktum, og ég er ekki frá því að Superman Returns sé jafn góð og fyrsta myndin. Og þar sem að titilkarakterinn kemur hvergi nálægt slíkri bjánalegri kúnst að snúa tímanum við með því að fljúga billjón hringi í kringum jörðina í lokin á þessari mynd skal alveg segjast að hún sé aðeins betri og heilsteyptari.Superman Returns er greinilega ekki fyrir alla þar sem hún er hæg, löng og einblínir meira á persónusköpun heldur en nokkuð annað. Persónulega gat ég ekki verið ánægðari með niðurstöðuna, og það sést langar leiðir að Singer er annt um hvern einasta ramma. Hann fer algjörlega í sínar áttir með hráefnið en gleymir ekki að gleðja hörðustu aðdáendur með því að pota inn tilvísunum í Donner-myndirnar og notast við hið guðdómlega titillag sem John Williams samdi. Ég hélt að ég ætlaði að fara yfir um, ég fékk svo mikla gæsahúð þegar credit-listinn kom í byrjun.Handritið á myndinni er gríðarlega lagskipt og heillandi. Mér finnst fínt að fá smá meiri dýpt á bakvið Superman, og það er ótrúlegt hvað hann er gerður að sympatískum einstaklingi (fyrir utan atriðið þegar hann horfir inn um gluggann hjá Lois. Það er bara rangt!). Brandon Routh er líka virkilega góður í hlutverkinu og einhvern veginn efa ég að það hefði verið hægt að finna verðugri arftaka Christophers Reeve (svo ekki sé minnst á hvað þeir eru fáránlega líkir). Routh er viðkunnanlegur, sjarmerandi og viðeigandi svalur þegar hann flýgur um og bjargar málunum. Á gefnum tímapunkti, þegar söguþráðurinn kallar á hasar - sem er því miður ekki oft - er hann stórskemmtilegur og feilar heldur hvergi í brelludeildinni. Myndin er reyndar alfarið vel unnin útlitslega, frá búningum til sviðsmynda.Það kemur reyndar á óvart hversu mikið myndin er haldin uppi af leikframmistöðum, rólegum senum og samtölum, í stað þess að leggja allan sinn þunga á sprengingar og læti. Gleymum ekki að hér sé um sumarmynd að ræða, sem þýðir að margir eiga eftir að ganga heim með fýlusvip og ófullnægða adrenalínþörf. Leikstjórinn nær einhvern veginn að gera myndina mjög trúverðuga og manneskjulega, sem ég bjóst svosem við. Hann gerði náttúrlega svipaða hluti með X-Men, þó að maður finni meira fyrir því í þessari mynd hvað þetta er honum mikill draumur. Það má vera að myndin missi þónokkur stig fyrir að vera um stundarfjórðungi lengri en hún í raun þurfti að vera. Auk þess hefði ég gjarnan viljað sjá aðeins meiri kraft í hápunktinum í lokin. En litlu, en samt sem áður mikilvægu, þættirnir við myndina gera hana langtum betri en ég þorði að vonast eftir.Leikarar eins og Kate Bosworth (sem að vísu lítur út fyrir að vera 17 ára!), James Marsden, Frank Langella og Sam Huntington fylla stórkostlega upp í mikilvægar rullur. Parker Posey fer þó alltaf jafn mikið í taugarnar á mér, og satt að segja er ég enn að melta hvað mér þótti um frammistöðuna hjá Kevin Spacey. Hann var einhvers staðar á milli þess að vera hallærislegur og ágætur. Persóna hans er líka alltaf jafn tvívíð og illa skrifuð að mínu mati, alveg sama hvað hann kemur oft fyrir í Superman-myndum. Vonandi þora menn að gera eitthvað nýtt með þennan skúrk í næstu mynd.Ef ég væri beðinn um að lýsa Superman Returns í hnotskurn þá myndi orðið stórskemmtileg ekki vera efst. Myndin er meira athyglisverð og bara að flestu leyti sterk afþreying að mínu mati. Hún er virkilega góð í þeirri merkingu að hún er suddalega vönduð og úthugsuð í efnistökunum. Það sem gerir hana góða er hvernig hún nær að haldast saman í litlu mannlegu sögunni á bakvið allt hið ýkta. Við finnum til með aðalpersónunni og hans málum, og ástarsöguþráðurinn er heldur ekkert of yfirdrifin eða melódramatískur. Persónulega get ég ekki sagt annað en að Ofurmennið hafi náð að snúa við með stæl, þrátt fyrir að vera í öðruvísi dúr en flestir áttu von á. Ég held samt að gallharðir kvikmyndaunnendur eiga eftir að éta þessa alveg upp með bestu lyst á meðan meðaljónarnir líti á úrið og spyrji sig reglulega "hvar er aksjónið?"8/10

Loksins var gert aðara súperman mynd, var alveg kominn tími til, því það er nú 19 ár síðan að seinasta Súperman mynd kom út, og hét hún Superman IV: The Quest for Peace og var hún alveg hundléleg ef ég ætti að vera alveg hreinskilinn.

Superman í þessari mynd er leikin af leikara að nafni Brandon Routh sem er alveg skuggalega líkur Christopher Reeve sem lék í fyrri myndum. Þetta er hans fyrsta stóra holliwod mynd og tekst honum bara ótrúlega vel til.

Myndin fannst mér í heildina mjög góð, bara svona fínasta afþreging, með góðri spennu, húmor og frábærum tæknibrellum, og það er ekkert skrítið að myndin takist vel til því að leikstjórinn á bakvið myndina er enginn byrjandi í svona tekundir mynda, því hann færði okkur einnig myndirnar X- men eitt og tvö. Gaman að segja frá því að hann færði okkur líka snildar myndina The Usual Suspects sem er alveg yndisleg mynd. Leikstjórinn heitir Bryan Singer



Eina sem ég get sett út á myndina er að það er lítið sem ekkert farið í hans yngri ár, áður en hann gerðist súperman, ég var mikið að búast við því að þeir myndu fara ýtarlega í alla söguna á bakvið upprunna súpermans, og því um líkt, líkt og þeir gerðu í spiderman myndunum. En svo er ekki, og verð ég að segja að ég var fyrir frekar miklum vondbrigðum yfir því.

En í heildina litið ágætis afþreiging með frábærum tæknibrellum og húmor, bara allt sem þú ert að leita af í svona gerða mynda.

Eeeejááá....ég brá mér á Superman returns sem reyndist vera ekki eins góð og ég bjóst við. Hvorki betri né verri en fyrstu tvær Superman myndirnar af fjórum(mér hefur aldrei þótt 3 og 4 vera nógu góðar) þegar Christopher Reeve fór með hlutverkið. Þessi mynd hefur ýmislegt sem góð ofurhetjumynd þarf að innihalda og Superman er alltaf jafn óstöðvandi(þ.e.a.s. þegar Kryptonít er ekki annars vegar) en eitthvað fannst mér vanta upp á almennilega stemningu og ég lifði mig ekki eins mikið inn í myndina og ég hefði viljað gera. Brandon Routh fer með titilhlutverkið og þó að hann hafi tvímælalaust rétta útlitið til þess þá bara leikur hann ekki nógu vel og þykir mér leiðinlegt að segja að hann gerir Superman hálf þurran. Synd og Skömm. Kevin Spacey er aldrei þessu vant bara nokkuð góður og gerir Lex Luthor að sínum eigin karakter og að mestu leiti frábrugðinn þeim Luthor sem ég man eftir úr myndasögunum. Gott eða slæmt? Ég á eiginlega ennþá eftir að gera það upp við mig. En jæja, skemmtileg mynd þrátt fyrir allt og þó að sýningartíminn sé vel yfir tvo tíma þá verður myndin aldrei beint langdregin. Húmorinn er einnig til staðar og er jafnvel frumlegur. Gölluð mynd og svolítil vonbrigði en samt hafði ég þó nokkuð gaman af henni og því tel ég tvær og hálf stjarna vera hæfileg einkunn.