Ice Age: The Meltdown (2006)

Ice Age kom mér á óvart á sínum tíma, það var frumleg mynd með skemmtilegum karakterum og söguþræði sem var samsettur af skynsemi og alúð. Hér er engu líkara en að sálin sé horfin og ekkert eftir nema útlitið. Ice Age er kannski ekki hið dæmigerða peningaplokkandi framhald, en hún kemst ansi nærri því.


Nú þurfa vinir okkar að forða sér undan komandi flóði. Ísöldin virðist nálægt því að líða undir lok og gríðarlegt lón hefur myndast á bak við ísvegg sem gnæfir yfir dalnum þar sem fjöldamargar dýrategundir eiga heimkynni sín. Við botn dalsins ku vera örk mikil, sem getur bjargað þeim í hamförunum. Úr verður mikil og löng röð dýra, og loðfíllinn Manny og félagar fara með, þótt þeir eyði afar litlum tíma í að fylgja aðalhópnum.


Þess í stað slást þeir í för með Kvenloðfílnum Ellie sem heldur að hún sé pokarotta og bræðrum hennar, sem eru reyndar alvöru pokarottur. Þetta er mikill léttir fyrir Manny enda hélt hann að hann væri mögulega sá síðasti af sinni tegund. En það mun taka hann tíma að sannfæra Ellie (fyrirsjáanlega ljær Queen Latifah henni rödd sína) um að þau eigi saman.


Það er seint hægt að setja út á frammistöðu leikara eða teiknara en þeir skila allir sinni vinnu með sóma. Hér er það handritið sem bregst. Nánast allir brandararnir byggjast upp á fíflagangi, einhvers konar misþyrmingum á letidýrinu eða furðulegum uppátækjum pokarottanna og kvenloðfílsins sem líkir eftir þeim í einu og öllu. Það má segja að brandararnir með litla kvikindinu sem eltir hnetuna sína hafi smitast yfir í aðra þætti sögunnar og nú snúast þeir allir um hið sjónræna. Litla greyið sem eltir hnetuna á aftur mjög góða spretti hér, en spaugileg slys og ótrúlegar uppákomur sem persónurnar lenda í missa marks þegar þau verða með mínútu millibili. Það er ekki einn einasti brandari sem jafnast á við það þegar Diego reyndir að róa barnið í fyrri myndinni og að sama skapi nær ljúfsári undirtónninn aldrei sömu hæðum - hver gæti gleymt því þegar hellamyndirnar lifna við í Ice Age og segja söguna um fjölskyldu Manny? Það eina sem kemst nálægt því hér er þegar við sjáum endurlit Ellie frá æsku sinni, er hún kynnist pokarottunum sem urðu síðan bræður hennar. Á meðan ég naut þessa atriðis mest af allri myndinni, gerði vinur minn sér upp hrotur við hliðina á mér, sennilega af því að ekkert ægilega fyndið átti sér stað þarna í einhverjar mínútur.


Hins vegar var það svo að hann og hin þrjú sem voru með mér í bíó nutu myndarinnar umtalsvert meira en ég og vildu held ég öll spandera á hana 3 til 4 stjörnum. Ég læt mér nægja 2, hún er mjög flott og manni leiðist ekki sérstaklega en þegar svona myndir fara að reiða sig fremur á sjónræna brandara en vandlega úthugsaðan húmor er þróunin ekki á leið í rétta átt.

Loksins, loksins. Þá er hið langþráða framhald að Ice Age loksins komið á klakann, og ég gæti ekki verið meira ánægður með hana. Þessi mynd er algjör snilld og gefur forveranum ekkert eftir. Hér er allt upprunalega liðið mætt aftur, auk þess eru nýjar og skemmtilegar persónur bættar við. Hún er virkilega skemmtileg, ógeðslega fyndinn og sagan að myndinni er mjög góð. Ray Romano, John Leguizamo og Denis Leary eru brilliant sem fyrr og skila raddavinnu sinni vel frá sér. Svo eru Queen Latifah og Seann William Scott góð í hlutverkum sínum sem Elle, loðfíll sem telur sig vera pokarottu og Seann sem ein af pokarottunum. En, eins og í fyrstu myndinni, er það Scrat, brjálaði íkorninn, sem stelur senunni enn og aftur. Í hvert skipti sem hann kemur á skjáinn, er maður alveg í hláturskasti. Það er svo yndislega gaman að fylgjast með honum í baráttunni að ná þessum hnetum, að maður getur ekki annað en hlegið að því. Hann á alveg pottþétt öll fyndnustu atriðin í myndinni. Ice Age 2 er snilldarmynd sem ég mæli með að allir fari að sjá, hvort sem það eru foreldrar eða börn. Pottþétt besta myndin sem er í bíó þessa dagana.

Oftast þegar einhver mynd hefur slegið í gegn, og mynd nr 2 er svo gerð, vill það oftast verða þannig að sú mynd verður langt frá því að vera jafn góð og mynd nr 1.
Ice Age 2 er hinsvegar alveg þræfyndin og er ekkert sýðri en fyrri myndin.
Þetta er teiknimynd sem öll fjöldskyldan getur haft gaman af.

Eftir vinsældir fyrri myndarinnar “Ice Age” var það auðvitað óhjákvæmilegt að gera “Ice Age 2”. Ég bjóst nú ekki við miklu, en hélt þó í vonina þar sem myndir eins og Shrek 2 og Toy Story 2 höfðu næstum því toppað forvera sína. Ice Age 2 var bara prýðisgóð skemmtun en ekkert meira en það. Teikningarnar voru dálítið lélegri en í fyrri myndinni og söguþráðurinn ekki næstum eins góður. Sumar aukapersónurnar voru leiðinlegar, aðallega þó loðfíllinn sem hélt að hann væri pokarotta... Sá sem hélt myndinni gangandi var Scrat, litli íkorninn sem var alltaf að reyna að bjarga hnetunni sinni. Fólkið í bíósalnum fór meira að segja strax að hlæja þegar hann skaut upp kollinum (það fór reyndar dálítið í taugarnar á mér). Eins og undirtitillinn segir til um fjallar þessi mynd um þegar ísinn bráðnar og það kemur mikið flóð. Öll dýrin eru svo óheppin að búa í “skál” og verða að komast á enda dalsins áður en ísinn brestur, því þar er risastór bátur sem getur víst bjargað þeim öllum. Sid, Manny og Diego ferðast saman þangað og hitta á leiðinni mörg önnur dýr t.d. tvær pokarottur (stálu senunni með Scrat) og loðfíl sem heldur að hann sé pokarotta. Meðan á þessu stendur er íkorninn Scrat ennþá að bisa við að reyna að bjarga hnetunni sinni, ja, og sjálfum sér... Endaatriðið er svo óborganlega fyndið, eitt langfyndnasta atriðið í Ice Age 2. Ray Romano (Raymond úr Everybody loves Raymond) var frábær sem loðfíllinn Manny og Denis Leary ekkert síðri sem Diego. John Leguizamo er fínn sem Sid, en mér líkar ekki alveg röddin sem hann skapar fyrir hann. Ég skil ekki ennþá hvað leikstjórinn og handritshöfundarnir voru að hugsa þegar þeir fengu Queen Latifah til að tala inná Ellie, hún átti stórann hlut í því að gera þessa persónu hundleiðinlega. Ég skil ekki af hverju hún varð svona leiðinleg, hún var frábær í myndum eins og Chicago, en byrjaði svo að verða hörmuleg í Taxi (það var nú reyndar líklega útaf því að Taxi var bara hörmuleg mynd, leikararnir komu því ekkert við). Handritið er götótt og sum atriðin voru bara nákvæmar eftirlíkingar af atriðum í fyrri myndinni, s.s. hrægammaatriðið og klettasylluatriðið. Tónlistin er fín eftir John Powell en þó ekkert meistaraverk. Hann hefur þó gert góða tónlist í t.d. Shrek og The Road to Eldorado. Ice Age 2 er fyrirtaks skemmtun, ekki jafnmikil snilld og sú fyrri en, mikil skemmtun. Sjáið þessa í Páskafríinu þegar þið hafið ekkert annað að gera.