Nurse Betty (2000)

Ég bjóst við betri mynd en varð þegar ég sá hvaða leikarar léku í henni. En myndin er bara drasl!!! Ég man ekki eftir Morgan Freeman svona lélegum en Reneé Zellweger er ágæt meðan hún ofleikur ekki.

Þetta er snilldar mynd. Fjallar um Betty, konu sem verður vitni að því á meðan hún er að horfa á uppáhaldsþættina sína að tveir menn drepa manninn hennar. Svo fer hún í burtu til að forðast morðingjana og að leita að ástinni sinni sem er leikari sem hún heldur að sé raunverulegur læknir. Ég hef aldrei séð Renée Zellweger í betra hlutverki nema þessari. Morgan Freeman og Chris Rock eru líka mjög góðir í sínum hlutverkum. Takið þessa strax á leigu, ef þið eruð ekki búin að sjá hana.

Ég viðurkenni fúslega að ég var ekki yfir mig hrifinn af fyrri myndum leikstjórans Neil LaBute, "In the Company of Men" of "Your Friends and Neighbors." Mér fannst tónninn of niðurdrepandi; það var varla nokkur ástæða til að gleðjast yfir neinu í hvorugri mynd. Þess vegna kemur léttur, jafnvel draumkenndur, tónn "Nurse Betty" skemmtilega á óvart. LaBute vinnur hér í fyrsta sinn eftir handriti sem hann skrifaði ekki sjálfur, og hann ætti kannski að halda sig við slíkt í framtíðinni. Myndin er nokkurs konar nútíma útgáfa (og ansi brengluð) af Galdrakarlinum í Oz. Í báðum er hetjan ung stúlka frá Kansas sem heldur af stað í leit að galdrakarlinum. Í þessu tilviki er stúlkan ekki Dóróthea heldur Betty Sizemore (Renée Zellweger), gengilbeina í smábæ í Kansas. Hún er gift leiðindaskarfi sem selur gamla bíla og hún lifir sig inn í sápuóperuna "A Reason to Love" til þess að forða sér frá raunveruleikanum hálftíma á dag. Þar er hún einkum hrifin af persónunni Dr. David Revell (Greg Kinnear). Dag einn kemur nokkuð fyrir í lífi Betty sem verður til þess að hún missir tengslin við raunveruleikann og heldur til Los Angeles til að hitta manninn sem hún er sannfærð um að hún hafi sagt upp 6 árum fyrr... Dr. David Revell. Með tvo miður velviljaða náunga (Morgan Freeman og Chris Rock) á hælunum heldur Betty yfir þvera og endilanga Ameríku til að láta drauminn sinn rætast. Og þetta er bara fyrsti hálftíminn. Myndin er sérlega vel heppnuð á flestan hátt. Renée Zellweger stendur sig með ólíkindum vel, það er ótrúlegt að þetta sé sama stúlkan og grenjaði á sig gat í "Jerry Maguire." Hún er svo einlæg og krúttleg að maður getur ekki annað en hvatt hana áfram. Morgan Freeman er kóngur hvíta tjaldsins, og Kinnear er líka góður sem draumaprinsinn. Chris Rock talar mikið og hátt, að venju. Ég býst fastlega við Óskarstilnefningum fyrir Zellweger og besta handrit, jafnvel fyrir Freeman líka. Og mynd sem notar íslenska tónlist (Gus Gus í þessu tilviki) getur ekki verið alslæm. Fyrirtaks bíómynd.

Nurse Betty var alveg ofsalega la-la eitthvað, sem er skrítið vegna þess að ég hafði heyrt svo mikið gott um hana - jafnvel voru einhverjir að tala um óskarinn og svoleiðis, en jafnvel hálfvitarnir í þeirri akademíu ættu að geta séð að Nurse Betty er lítið annað en góð hugmynd í lélegri útfærslu. Mér finnst það alltaf leiðinlegt þegar góðum leikhóp er rústað: Morgan Freeman er alltaf góður og bregst manni ekki í þessari mynd, Renée Zellweger sýnir okkur að það að leika í Texas Chainsaw Massacre 4: The Next Generation voru bara byrjendamistök (þeir gátu ekki einu sinni notað réttan titil úr fyrstu myndinni...). Chris Rock, þrátt fyrir mótmæli vinar míns, er alls ekki slæmur í sínu hlutverki þó það sé tailor-made fyrir stereótýpuna hans, fyndna gaurinn með one-linerana. Greg Kinnear er fínn líka en gerir svo sem ekkert sérstakt. Allt eru þetta frábærir leikarar sem fá ekkert annað að gera en að ganga í gegnum mynd sem á í verulegum vandræðum við að ákveða sig hvað hún er: Grínmynd, drama, spenna? Allt? Overall-tónninn og auglýsingarnar segja okkur að hún sé grínmynd, en hún virkar ekki sem slík. Gallinn við Nurse Betty er hversu ótrúlega brokkgeng hún er. Stundum (of sjaldan) er hún frábærlega fyndin, á milli er hún ótrúlega leiðinleg. Sagan er ekki einu sinni ný (John Candy gerði svipaða mynd sem heitir Delirious og ef þið viljið sápuóperumyndir þá má mæla með Tootsie eða Soapdish, allar eru fyndnari en Nurse Betty (já, líka Delirious)). Aðdáendur myndarinnar munu líklegast verja hana með því að segja hversu frumlegt handritið hafi verið, hversu sagan sjálf hafi verið lík sápuóperu og verið þannig einhvert tilbrigði við film-within-a-film ídealógíuna, en þegar upp er staðið er alls ekki hægt að mæla með grínmynd sem er ekki fyndin. Þess vegna mæli ég ekki með Nurse Betty.

Eins og ég varð hræddur um strax og ég sá trailerinn þjáist þessi mynd af grundvallar vandamáli: hún hefur ekki hugmynd um hvort hún vill vera gamanmynd, rómantísk, drama eða glæpamynd. Þetta kann að vera hluti af stíl leikstjórans - en það gengur bara einfaldlega ekki upp. Myndin segir frá gengilbeinunni Betty (Renee Zewilliger) sem hefur sérstaka ást á sápuóperu nokkurri og þegar hún verður vitni að hrottalegu morði manns síns ruglast hún og heldur að sápuóperan sé raunverulega. Hún heldur vestur til Hollywood til að hitta draumaprinsinn sinn sem hún heldur að sé skurðlæknir úr þáttunum en er í raun auðvitað bara leikari. Það er synd að handritshöfundar gátu ekki beint myndinni á einhverja eina braut, ég gæti séð hana fyrir mér sem góða dramamynd en grínið og glæpaívafið flækist alltof mikið fyrir. Upp undir lokin leið mér eins og ég væri að horfa á tvær myndir - eina um Betty og aðra um tvo leigumorðingja sem eru á hælum hennar vegna misskilnings. Greg Kinnear er góður í sínu hlutverki, Zewelliger og Morgan Freeman þokkaleg en restin ekki þess virði að minnast á. Kalt mat: segið pass á þessa.