Joan Fontaine

Þekkt fyrir leik

✝ 15. desember 2013

Besta mynd / þáttaröð

Rebecca ★ 8.1

Versta mynd

The Bigamist ★ 6.8

Myndir

Æviágrip

Fæddist Joan de Beauvoir de Havilland 22. október 1917 í Tókýó í Japan í því sem kallað var alþjóðlega landnámið. Faðir hennar var breskur einkaleyfalögfræðingur með arðbæra starfsemi í Japan, en vegna endurtekinna sjúkdóma Joan og eldri systur Olivia de Havilland flutti fjölskyldan til Kaliforníu í von um að bæta heilsu sína. Frú de Havilland og stúlkurnar tvær settust að í Saratoga á meðan faðir þeirra fór aftur til æfinga sinnar í Japan. Foreldrum Joan kom ekki vel saman og skildu skömmu síðar. Frú de Havilland hafði löngun til að verða leikkona en draumar hennar voru skertir þegar hún giftist, en nú vonaðist hún til að koma draumnum sínum áfram til Olivia og Joan.

Á meðan Olivia stundaði sviðsferil fór Joan aftur til Tókýó þar sem hún gekk í American School. Árið 1934 kom hún aftur til Kaliforníu, þar sem systir hennar var þegar að skapa sér nafn á sviðinu. Joan gekk líka til liðs við leikhóp í San Jose og síðan Los Angeles til að freista gæfunnar þar. Eftir að hún flutti til L.A., tók Joan upp nafnið Joan Burfield vegna þess að hún vildi ekki brjóta á Olivia, sem notaði eftirnafn fjölskyldunnar. Hún prófaði hjá MGM og fékk lítið hlutverk í No More Ladies (1935), en varla var tekið eftir henni og Joan var aðgerðalaus í eitt og hálft ár. Á þessum tíma var hún í herbergi með Olivia, sem náði mun meiri árangri í kvikmyndum.

Árið 1937, að þessu sinni kallaði hún sig Joan Fontaine, fékk hún betra hlutverk sem Trudy Olson í You Can't Beat Love (1937) og síðan óviðurkenndan þátt í Quality Street (1937). Þó næstu tvö árin sáu hana í betri hlutverkum þráði hún samt eitthvað betra. Árið 1940 hlaut hún sína fyrstu Óskarsverðlaunatilnefningu fyrir Rebecca (1940). Þó hún hafi haldið að hún hefði átt að vinna, (hún tapaði fyrir Ginger Rogers í Kitty Foyle (1940)), var hún nú rótgróinn meðlimur Hollywood settsins. Hún yrði aftur tilnefnd til Óskarsverðlauna fyrir hlutverk sitt sem Lina McLaidlaw Aysgarth í Suspicion (1941), og í þetta sinn vann hún.

Joan var að gera eina mynd á ári en valdi hlutverk sín vel. Árið 1942 lék hún í myndinni This Above All (1942) sem fékk góðar viðtökur. Árið eftir kom hún fram í The Constant Nymph (1943). Enn og aftur var hún tilnefnd til Óskarsverðlaunanna, hún tapaði fyrir Jennifer Jones í The Song of Bernadette (1943). Nú var óhætt að segja að hún væri frægari en eldri systir hennar og fleiri fínar myndir fylgdu í kjölfarið. Árið 1948 samþykkti hún seinni reikninginn til Bing Crosby í The Emperor Waltz (1948).

Joan tók árið 1949 frá áður en hún kom aftur árið 1950 með September Affair (1950) og Born to Be Bad (1950). Árið 1951 lék hún í Paramount's Darling, How Could You! (1951), sem kom sér illa fyrir bæði hana og stúdíóið og veikari uppsetning fylgdi í kjölfarið. Fjarverandi á hvíta tjaldinu um tíma tók hún þátt í sjónvarps- og kvöldverðarleikhúsum. Hún lék einnig í mörgum vel framleiddum Broadway leikritum eins og Forty Carats og The Lion in Winter. Síðasta framkoma hennar á hvíta tjaldinu var The Witches (1966) og síðasta framkoma hennar fyrir myndavélunum var Good King Wenceslas (1994). Hún er án efa varanleg kvikmyndatákn.