Raquel Welch

Þekkt fyrir leik

Besta mynd / þáttaröð

Bedazzled ★ 6.8

Versta mynd

Chairman of the Board ★ 2.3

Myndir

Æviágrip

Styttan Raquel Welch, leikkona og fegurðartákn, var ein vinsælasta fræga fólkið á sjöunda og áttunda áratugnum. Hún fæddist Raquel Tejada 5. september 1940 í Chicago, hún byrjaði að taka danstíma sem barn og þegar hún var unglingur vann hún fegurðarsamkeppnir. Eftir að hafa starfað sem þjónustustúlka og fyrirsæta flutti Welch til Hollywood árið 1963; innan þriggja daga hafði hún þegar landað framkvæmdastjóra, Patrick Curtis, og fljótlega stofnuðu þeir kynningarfyrirtæki, Curtwell Enterprises. Eftir að hafa birst í Life tímaritinu byrjaði hún að vinna að ABC þáttaröðinni Hollywood Palace og árið 1964 gerði hún frumraun sína í aðalhlutverki með ómerkt útlit í Elvis Presley farartækinu Roustabout. Árið 1965 skoraði hún sitt fyrsta aðalhlutverk í poppsöngleiknum A Swingin' Summer, sem leiddi af sér samning við 20th Century Fox, sem lék hana í vísindasmellinum Fantastic Voyage áður en hún lánaði hana til breska hryllingsstúdíósins Hammer. Þar lék hún í endurgerð 1967 af One Million Years B.C. Þrátt fyrir umtalið var Fox greinilega á varðbergi gagnvart hæfileikum sínum og bað hana ekki um að snúa aftur til Hollywood; í staðinn var hún áfram í Evrópu og lék með Edward G. Robinson og Vittorio de Sica í The Biggest Bundle of Them All árið 1968 og með Monicu Vitti og Claudiu Cardinale í Le Fate.

Eftir að hafa komið fram sem Lust í gamanmynd Stanley Donens sjö dauðasynda, Bedazzled, sneri Welch loksins aftur til Bandaríkjanna. Hún fór með hlutverk í myndum eins og Bandolero! og Lady in Cement. Á eftir árið 1969 kom 100 Rifles, umdeildur vestri sem paraði Welch við Jim Brown, og ári síðar vann hún fyrsta alvöru aðalhlutverkið í hinni hörmulegu Myra Breckenridge. Aðstæður hennar voru óvenjulegar; hún var vissulega stjarna og heimilisnafn, en samt fóru fáir til að sjá myndirnar hennar - hvorki Hannie Caulder frá 1971 né Fuzz árið eftir gerðu neitt til að breyta vandanum. Þó að bæði The Three Musketeers frá 1973 og framhald hennar The Four Musketeers hafi fengið góðar viðtökur, fékk hún lítinn heiður fyrir velgengni þeirra og þegar svarta gamanmyndin Mother, Jugs and Speed frá 1976 gekk ekki eins vel og búist var við, endaði Welch feril sinn í Hollywood.

Welch sneri sér þess í stað að næturklúbbum, tónleikasviðum og sjónvarpi; hún hélt einnig áfram að gera kvikmyndir í Evrópu, þar á meðal The Prince and the Pauper frá 1977 og L' Animal, með Jean-Paul Belmondo í aðalhlutverki. Árið 1980 var hún fengin til að leika í Cannery Row, en var rekin í mánuð í framleiðslu; hún höfðaði skaðabótamál á hendur MGM og var dæmdur 11 milljónir dollara. Welch eyddi níunda áratugnum í að einbeita sér fyrst og fremst að sjónvarpsþáttum eins og The Legend of Walks Far Woman frá 1982 og Right to Die frá 1987, þar sem hún skilaði einni sterkustu frammistöðu sinni sem kona sem þjáðist af Lou Gehrigs sjúkdómi. Árið 1994 sneri Welch aftur í bíó í gamanmyndinni The Naked Gun 33 1/3: The Final Insult.

Í gegnum áratuginn gerði hún einnig fjölda upplýsinga- og æfingamyndbanda og árið 1995 lék hún einnig í nætursápuóperunni CPW. Árið 1997 tók hún við fyrir Julie Andrews í Broadway söngleiknum Victor/Victoria.