Shine a Light (2008)

 Ég er ekki mikill Stones aðdáandi, líklega ekki meiri né minni en hinn venjulegi tónlistaráhugamaður. Ég var hins vegar spenntur þegar ég sá að Scorsese væri að fara að leikstýra þessari mynd um meistarana.Scorsese tekst að pota inn klippum frá fyrstu dögum bandsins á stórskemmtilegan hátt. Maður hafði á tilfinningunni að hann væri að klippa þetta eins og tónlistarmyndband, þ.e. 2-3 lög og svo kom gamalt viðtal þar sem aðeins var sýnt "spurning - svar", "spurning - svar" og svo var manni hent aftur í tónleikana. Þetta heppnaðist eins ákjósanlega og hægt var að búast við. Myndin er í höndum fagaðila allan tímann, á hvíta tjaldinu sem og á bakvið það og fyrir þá sem fíla ekki Rolling Stones þá er ótrúlega mikið að sjá fyrir venjulegan bíómyndaaðdáanda. Hljóðið er t.d. frábært (myndin á að spilast í botni!) og myndatakan er GEGGJUÐ! Fyrir þá sem eru að vonast eftir einhverju öðru en tónleikamynd og velta aldrei fyrir sér hlutum eins og einmitt hljóði, myndatöku, klippingu og öðru þess háttar eiga ekki að leggja leið sína á þessa mynd.Ég var hins mjög ósáttur með tilraun bíóhússins að eyðileggja þessa upplifun mína, ég skil hreinlega ekki af hverju allar græjur eru ekki í botni á svona mynd. Þegar maður heyrir poppskruðninga í miðju lagi þá veit maður að ekki er allt eins og það á að vera. Þetta er bíómynd sem á að spilast í botni og Sambíóunum Kringlunni tókst ekki að fullnægja þeirri þörf hjá mér, og mörgum öðrum sem voru í salnum. Burtséð frá því þá er þetta stórskemmtileg mynd, fyrir mig sem er ekki Stones aðdáandi þá eru þetta 3 stjörnur, en fyrir forfallna Stonesara þarna úti þá er þetta að sjálfsögðu fullt hús, 4 stjörnur!

Þessi mynd gerist öll á einum tónleikum í Beacon Theater í New York, en skotið er inn í gömlum viðtölum við meðlimi Stones. Á tónleikunum koma við sögu 3 gestir, Jack White, Buddy Guy og Cristina Aquilera, og krydda þau tónleikana mjög skemmtilega. Þetta er hörku tónleikamynd og hljómsveitarmeðlimir einkar trúverðugir eilífðartöffarar.