Layer Cake (2004)

Layer Cake er vel gerður og nokkuð þéttur glæpaþriller að hætti breta. Hún setur sig örlítið í stíl við aðrar ræmur á borð við Lock, Stock og Snatch. Hins vegar er samanburður á milli þeirra mynda fremur ósanngjarn, þar sem að myndir Guys Richie snérust meira um húmor, kaldhæðni og bjuggu yfir aðeins léttara andrúmslofti. Layer Cake er aðeins meira í alvarlegri kantinum. Hún er hrá, stundum köld og ljót og höfðar hún líklegast meira til þeirra sem höfðu gaman af titlum á borð við Reservoir Dogs, Sexy Beast og Gangster No. 1. Handritið er snúið og spennandi, með skemmtilega margslungnum söguþræði og nokkrum hrikalega fyndnum línum. Leikararnir eru flestir úr B-listanum, en það gerir myndina ekkert verri fyrir það. Daniel Craig (sem einhverjir muna kannski eftir úr Some Voices, annars ættu mainstream-fíklarnir að þekkja hann úr Tomb Raider) er drullugóður og kemur með alveg einstaklega áhugaverðan karakter. Það er eitthvað ferskt við þann sem hann leikur, líklegast útaf því að persóna hans er mun jarðbundnari heldur en dæmigerðu krimmarnir í bíómyndum sem lifa öll skotsár af og þekkja leið úr öllum andskota sem þeir lenda í. Minni hlutverk eru annars vel höndluð, og leikstjórnin er virkilega góð. Matthew Vaughn keyrir myndina á góðum hraða og skiptingar hans á milli atriða koma oftast svei mér vel út. Helsti galli myndarinnar er sá - vegna sökum margra persóna - að hún verður á pörtum pínu ruglingsleg, og þar sem að breskar glæpamyndir eru ekki eins hlynntar því að stoppa og útskýra hlutina eins áberandi fyrir áhorfendum og margar bandarískar myndir gera, þá tekur tíma að melta þetta. Notkun tónlistarinnar er annars alveg einstök. Myndin er drekkhlaðin góðum tónum sem smellpassa við myndina og halda henni, ásamt flæðinu, vel gangandi. Layer Cake er í sjálfu sér solid afþreying. Kannski tæpt að hún veki eins mikla kátínu og t.d. Snatch gerði, þar að auki skilur hún minna eftir sig. Samt gott áhorf frá afar eftirtektarverðum leikstjóra sem gaman verður að fylgjast með í framtíðinni.7/10

Layer cake er miðlungsmynd. Byrjar vel, fyrstu fimm mínúturnar eða svo eru mjög góðar, ég hélt að þetta ætlaði að verða mjög góð mynd og hugsaði mér gott til glóðarinnar en svo fór myndin að þynnast og olli mér töluverðum vonbrigðum. Söguþráðurinn er soldið ruglningslegur og satt að segja áttaði ég mig ekki alveg á honum en ég fylgdist samt það vel með að ég sá að myndin snerist aðallega um dópneyslu,glæpi og spillingu(same old,same old). Það er að vísu ýmislegt sem ég get hrósað myndinni fyrir,hún er vel klippt,myndatakan er á köflum góð og leikaranir sem flestir eru óþekktir standa sig vel. Enginn af þeim á stórleik beint en eru samt fínir miðað við svona litla og ódýra mynd. Áður en ég lýk þessari umfjöllun verð ég aftur að minnast á hvað ég var svekktur þegar myndin sveik mig svona,byrjar snilldarlega en fer síðan út í eitthvað fokk. Ekki kannski tímasóun beint en þetta er soldið tilgangslaust. Þó skemmtir maður sér á köflum örlítið og því er tvær stjörnur minn dómur.