Talandi um mynd sem ég bjóst við væri kanaþvælu, Bruckheimer viðbjóður. Crimson Tide, mynd sem ég aðeins nýlega sannfærði sjálfan mig um að sjá eftir að hafa heyrt ágætis hluti um…
Talandi um mynd sem ég bjóst við væri kanaþvælu, Bruckheimer viðbjóður. Crimson Tide, mynd sem ég aðeins nýlega sannfærði sjálfan mig um að sjá eftir að hafa heyrt ágætis hluti um hana. Hérna höfum við góða Tony Scott spennumynd dulbúna sem dæmigerða Bruckheimer vellu, það er jafnvel nokkuð magn af pólitískum gagnrýnum þar sem sagan fjallar um mögulega kjarnorkustyrjöld. Myndin byrjar með venjulegu kanaþvælunni, illu Rússarnir eru að koma og kanar verða að bjarga heiminum eins og Gene Hackman orðar það, það breytist hinsvegar Denzel Washington fer að sýna sig og sínar eigin pólitísku skoðanir sem eru gersamlega andstæðar Hackman. Denzel Washington og Gene Hackman sannast sem andskoti gott teymi, báðir að berjast um völdin milli manna sína og áhorfandanna. Hans Zimmer, einn vinsælasti tónlistahöfundur í kvikmyndabransanum, semur tónlistina í Crimson Tide. Ég er ekki viss hvaða lyf hann var að nota, en tónlistin er eins skemmtilega dæmigerð og hjá hverri annari hasarmynd og einhver alhypaðasta sem ég hef heyrt, man einhver eftir The Rock? Þetta er í raun sama tónlistin aðeins Crimson Tide kom út ári áður. Crimson Tide kom mér skemmtilega á óvart, góð mynd sem verður meira og meira spennandi þar til henni lýkur, Washington og Hackman sýna sínar bestu hliðar sem einn mesti kosturinn við myndina. Þrjár stjörnur, hljómar nógu vel sýnist mér.



























































