Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004)

Þetta var ömurlegasta mynd sem ég hef séð.Það er ekkert að gerast í henni og hún er bara léleg og ekki eða peningum í han a með því að leiga hana á spólu.Hvet engan til að sjá hana.

Ég hef lesið fyrstu fimm bækurnar í bókaflokknum (þær eru 13 en ekki 3 eins og var nefnt hér fyrr) en myndin er byggð á fyrstu þremur. Mér finnst bækurnar algjör snilld og það er gaman að lesa sögur þar sem allt er ekki bara hamingja og kærleiksbirnirnir út í gegn. Reyndar held ég að þeir sem hafa lesið bækurnar hafi meira gaman af þessari mynd en þeir sem ekki hafa gert það.

Ég bjóst aldrei við að Jim Carrey myndi ná að leika Count Olaf jafn vel og hann gerði og það er auðvitað stór partur af myndinni. Krakkarnir standa sig líka vel þó að ég sé pínu ósáttur að Klaus hafi ekki notað gleraugu í myndinni.

Handritið er soldið skrítið, nánast ekkert kom úr 2. bókinni og þetta gerist allt í skrítinni tímaröð, en heppnast engu að síður mjög vel.

Eins og allir ættu að þekkja fjallar myndin um Baudelaire systkinin sem verða skyndilega munaðarlaus og neyðast til að búa hjá frænda sínum Ólafi greifa (Count Olaf) sem vill ekkert með þau hafa og vill bara fá arfinn sem foreldrar þeirra létu eftir sig.

Ég er mjög sáttur við þessa mynd, vel heppnuð yfirfærsla frá bók(um) yfir á hvíta tjaldið annað en svo margt sem er gert nú til dags.

Halló

Þegar ég sast inni í bíósalinn bjóst ég við því

að sjá dæmigerða grettumynd með Jim Carrey.Svo var ekki.

Lemony Snicket's A series of unfortunate events var

ekki þessi dæmigerða bullmynd.Í myndinni leikur Jim Carrey

ekki einhvern fávita sem getur ekki hætt að ibba sig

heldur kaldrifjaðann morðingja sem svífst einskis til að

ná auðæfum Baudlery barnanna.Myndin gerði það að verkum

að ég varð leiður þegar bíóhléið kom og stóð ekki upp

ef ég skildi missa af einhverju.Það eru svona myndir sem

maður vill sjá Jim Carrey í.Myndir sem eru ekki asnalegar

fjölskyldumyndir með asnalegum aulahúmor!

(Endir)

Þessi mynd er á alla vegu snilldarleg ævintýramynd.

Myndin fjallar um þrjú systkini Violet (Emily Browning) Klaus (Liam Aiken) og Sunny (Kara og Shelby Hoffman) sem missa foreldra sína í eldsvoða. Svo eru þau flutt til hins illa frænda þeirra Ólafs greifa (Jim Carrey)Atburðarásin er svo um hvernig Ólafur reynir að komast yfir auðæfi barnanna. Í millitíðinni eru börnin tekin af Ólafi og sett til annara fósturforeldra eða Montgomery Montgomery (Billy Connolly) og seinna til Aunt Josephine (Meryl Streep) en Ólafur greifi eltir þau um allt.


Leikmyndin og búingarnir eru frábærir. Leikur barnanna er til fyrirmyndar og Meryl Streep og Billy Connely skemmtileg á köflum. Aukaleikarar eins og Timothy Spall og Catherine O'Hara standa sig með prýði.

Söguþráðurinn er snilldarlegur og ég er byrjaður á að lesa bækurnar til að skilja meira.


Samt er Jim Carrey samur við sig eða svona í meðallagi en við megum ekki kenna honum um allt. Viðvörunin í byrjun myndarinnar um að þetta sé sorgleg mynd og allt það drepur eiginlega alla stemmningu þar sem sorgin í myndinni kemst ekki almennilega inní þetta allt saman.


Myndin í heild er ævintýramynd og skemmtileg sem þannig mynd.

Leikhópurinn var þéttur og góður en viðvörunin bara eyðileggur margt. Samt er litla stelpan Sunny sem kemur þessari mynd í 3 stjörnur.

Ja hvað er hægt að segja um þessa mynd? Hún er allavega ekki þess virði að labba út af eins og er tilkynnt í byrjuninni. Þessi mynd kom mér mjög á óvart. Þessi mynd fjallar um þrjú börn sem að lenda í því að missa foreldra sína í bruna og verða fyrir atvikið munaðarleysingjar. Þau eru send til frænda þeirra sem að á að sjá um þau en það er enginn annar en Count Olaf. Olaf er ekkert rosalega hrifinn af því að fá þau en hann hefur plan. Hann ætlar sér að eignast öll auðæfin sem að Bauderlaire fjölskyldan átti og mun gera allt til þess að fá þau. Þessi mynd er gerð eftir sögum sem að Lemony Snicket skrifaði og verð ég að segja að leikstjórinn skilar vel frá sér að búa til umhverfið sem að einkennir bækurnar. Mjög mikið af skemmtilegum og skrýtnum persónum í myndinni. Húmorinn í myndinni er góður og handritið að myndinni er mjög gott. Leikarar standa sig vel í sínum hlutverkum. Jim Carrey er mjög góður í öllum sínum dulgervum. Það er samt littla stelpan sem að er best í þessari mynd. Það er nóg fyrir hana að segja eitthvað barnamál og það er þýtt á snilldar hátt. Hún á allavega fyndnustu línurnar í myndinni. Svo er gaman að sjá hvernig þeir nota Lemony Snicket til að segja söguna. Minnir mann á fyrri mynd Jim Carrey, The Grinch. Þetta er alveg hin týpiska fjölskyldumynd sem að allir ættu að hafa gaman af. Mæli með að allir sjái hana sem fyrst. Gef henni 3 stjörnur.

Þá er maður búinn að sjá Lemony Snicket's a series of Unfortunate events og er hún bara algjört miðjumoð. Ég verð örugglega brenndur á báli fyrir að segja þetta en persónulega finnst mér Jim Carrey vera vægast sagt mjög leiðinlegur leikari. Hefur alltaf þótt það. Að vísu hefur hann átt einstaka þokkalegar frammistöður í gegnum tíðina en þessi er sko alls ekki ein þeirra. Aftur á móti eru krakkarnir í þessari mynd nokkuð skemmtilegir og halda myndinni á floti en Carrey í ömurleik sínum dregur hana niður. Síðan er Meryl Streep þarna líka og verð ég bara að hrósa henni fyrir að vera aldrei þessu vant ekki óþolandi. Hún stendur sig bara býsna vel sem sérvitur piparjúnka. Svo fær myndin kredit fyrir að vera á köflum snjöll og stýlísk og sum samtölin eru einkar smellin þó að Jim Carrey....æææ gátu þeir ekki valið einhvern annan í hlutverkið?! Lemony Snicket's ASOUE er möst fyrir aðdáendur Carrey's að sjá í bíó en fyrir okkur hin er þetta ekki nema miðlungs skemmtun. Einkunnin frá mér er tvær stjörnur.

Oh... það er langt síðan ég hef skemmt mér eins vel í bíó. Ég vil byrja á því að segja: Mergjuð mynd, algerlega frábær! Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events er byggð á bókaflokki sem ber þetta sama (og frekar langa) heiti og inniheldur hann þrjár bækur. Þar sem ég hef ekki lesið bækurnar sjálf get ég ekki mikið sagt um þær, en ég ætla bara rétt að vona að þær líkist eitthvað myndinni. Myndin er í raun frásögn persónu sem heitir Lemony Snicket og segir frá þremur systkinum sem verða munaðarlaus þegar foreldrar þeirra láta lífið. Þau eru þá send til nánasta ættingja sem er Olaf greifi (Jim Carrey) og er hann ekki beint sá viðkunnalegasti. Svo byrjar heljarinnar eltingaleikur þegar börnin reyna að flýja undan greifanum, sem ólmur reynir að ná í skottið á þeim. Eftir stendur spenna og dulúð svo ekki sé minnst á einstakan húmor Jim Carrey. Tónlistin er hreint út sagt stórkostleg. ALLIR leikararnir í myndinni eru FRÁBÆRIR og þá vil ég helst nefna krakkana sem léku munaðarlausu systkinin. Það minnsta, Sunny, er leikið af tveggja ára tvíburum og er hún (þær) sennilega uppáhaldsleikkonan mín í dag, algjör dúlla. Hin tvö, Violet og Claus, eru leikin af hinni 16 ára Emily og hinum 14 ára Liam og túlka þau bæði hlutverk sín á afar fágaðan hátt. Það sem mér fannst samt best við myndina var hvernig stemningin og dulúðin náði að grípa mig frá upphafi til enda. Ég mæli hiklaust með þessari mynd fyrir unga (ekki samt allt of unga) sem aldna og gef ég þessari mynd fullt hús stiga. P.s. Fylgist endilega með geðveikt flottum credits-lista í lok myndarinnar.

Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events er allt annað en dæmigerð fjölskyldumynd. Í þessari sögu er búið að þurrka út alla hamingju, bjartsýni, gleði og flest annað sem maður er vanur að sjá. Eftir stendur skuggaleg, dimm og pínu illgjörn mynd um þrjú munaðarlaus systkini sem lenda í hremmingum meðan þau flýja undan hinum gráðuga Olaf greifa (Jim Carrey, hver annar?), sem vill bara hirða af þeim arfinn sem nýlátnu foreldrar þeirra hafa skilið eftir. Og þegar ég segi að myndin sé bæði skuggaleg og illgjörn, þá meina ég alls ekki að hér sé vægt farið að. Olaf svífst einskis til að fá það sem hann vill, jafnvel þótt það þýði að ganga frá krökkunum í eitt skipti fyrir öll. Rétt eins og bækur Lemony Snicket (dulefni höfundarins - dö!) þá tekur myndin það margoft fram að hér sé ekkert glaðlegt á ferðinni. Ég hef því miður ekki lesið allar bækurnar í þessari seríu en ég dáist samt sem áður að ferskleikanum í þeim, sem og myndinni sjálfri. Myndin styðst líka vel við fyrirtaks umgjörð, sem gerir hana betri. Sviðsmyndirnar, brellurnar, hönnunin, förðunin, allt saman. Ég get ekki annað en ímyndað mér að þetta sé ein af best útlítandi kvikmyndum síðasta árs. Andrúmsloftið er fullkomið fyrir söguna, og leikstjórinn Brad Silberling sér vel um að halda góðu jafnvægi á þessu viðkvæma efni. Það hefði getað orðið mjög auðvelt fyrir mynd sem þessa að verða einum of niðurdrepandi, en þetta sleppur, og þá ansi naumlega. Leikararnir standa sig líka mjög vel. Ég var virkilega hrifinn af því hversu vel krakkarnir stóðu sig - vanalega má búast við að barnastjörnur séu óþolandi - og svo sannarlega má fullyrða það að tvíburarnir sem leika yngsta systkinið steli nær öllum senum myndarinnar. Jim Carrey er líka þarna eins og hann sé fæddur í hlutverkið. Ekki síðan Cable Guy hefur hann sýnt svona ''óviðkunnanlega'' hlið að sér, og hér nær hann að vera bæði fyndinn og viðurstyggilega illgjarn maður sem auðvelt er fyrir áhorfendur að hata, en það er vissulega ætlunin. Jude Law er einnig tilvalinn sögumaður, og smellpassar rödd hans við söguna. Svo er eitthvað gott magn af frægum aukaleikurum, og jafnvel nokkur óvænt gestahlutverk, en þau verða auðvitað ekkert talin upp hér. Ég meina, til hvers?. Lemony Snicket's.... er hin fínasta og furðulegasta skemmtun sem allir í fjölskyldunni ættu að geta horft á. Reyndar þykir mér líklegra að eldri áhorfendur munu kunna betur að meta myndina, þ.e.a.s ef við tökum þá fyrir sem ekki hafa lesið bækurnar. Hún kom mér allavega þægilega (eða óþægilega, réttara sagt) á óvart. Hún missir sig kannski einstaka sinnum í endurtekningum og þar af leiðandi tapar hún nokkrum stigum. Annars finnst mér sjálfsagt að mæla með henni, ef ekki þá bara fyrir hversu skemmtilega öðruvísi hún er. Bið samt fólk um að hundsa ekki þær viðvaranir sem Jude Law ávarpar í byrjuninni. Gerir bara illt verra.7/10

Það er orðið ansi langt síðan ég skrifaði umfjöllun hérna inn á vefinn en ég get bara ekki stillt mig um að vara fólk við þessu frati. Strax í byrjun myndarinnar er fólk varað við því að það ætti ekki að horfa á myndina en því miður tekur maður ekki viðvörunum og hangir yfir því allt of lengi. Sagan segir af þremur systkinum sem hvert fyrir sig hefur sérstaka hæfileika, þau verða fyrir því óláni að missa foreldra sína í bruna og eru því send til ruglaðs frænda síns (Jim Carrey) í fóstur. Myndin gengur síðan út á það að frændinn ruglaði reynir að koma krökkunum fyrir kattarnef til þess að eignast þá peninga sem foreldrar þeirra skyldu eftir. Allir leikarar myndarinnar standa sig með prýði og sér maður bregða fyrir fullt af þekktum andlitum, umgjörðin, sviðsmyndin og förðunin er líka til fyrirmyndar. Það er fullt af spaugilegum atriðum í myndinni og má segja að minnsta systkinið eigi allan heiðurinn af því að myndin hækkar um heila stjörnu frá mér, því það er ekki Jim Carrey sem senuþjófurinn í þessari mynd heldur lítill krakki sem ég hef ekki hugmynd um hvað heitir. Það sem kemur í veg fyrir að myndin geti fengið fleirri stjörnunr að mínu mati, þrátt fyrir flotta umgjörð og góðan leik, er það hversu hrikalega langdregin og leiðinleg myndin er.