The Bourne Supremacy (2004)

Þetta er frábær mynd og gefur fyrri myndinni lítið eftir. Damon er pottþéttur sem hin þrautseigi Bourne og allir aðrir leikarar eru að standa sig mjög vel. Ég er bara mjög sátt við myndina og get ekki beðið eftir lokamyndinni sem verður ábyggilega ennþá kraftmeiri. Hér er nóg af hasar, spennu og dramatík og þar að auki klikkar húmorinn ekki. Einir hröðustu bardagar sem ég hef séð -maður fékk næstum hausverk á því að fylgjast með. Svona eiga bardagar að vera. Áður en myndin var hálfnuð var skellt framan í okkur mjög átakanlegu atriði sem eflaust enginn hafði séð fyrir og var ég mjög ósátt með það, ásamt fleirum geri ég ráð fyrir (og þið sem hafið séð myndina vitið hvað ég á við). En góðar sögur gera manni reglulega grikk -þannig er nú það. Ég mæli hiklaust með The Bourne Supremacy.

Hér er á ferð ágætis hasarmynd sem þjónar hlutverki sínu sem slík, -en ekki mikið meira en það. Eitthvað veldur að framvindan virðist einhvernveginn laus í sér og söguþráðurinn meira eða minna fyrirsjáanlegur. Sú atburðarás sem verður í upphafi myndarinnar og heldur uppi söguþráðinum út myndina er nokkuð ótrúverðugur, en óhætt er að ljóstra því upp að myndin fjallar um hvernig krimmar klína sökinni fyrir tvöfalt morð á Bourne og um leið hvernig hann reynir að elta uppi þá skúrka sem myrtu unnustu hans í misgripum fyrir hann sjálfan. Það hvers vegna sökinni er klínt á Bourne, og hví endilega skyldi vera nauðsynlegt að reyna að myrða Bourne er hvergi útskýrt á trúverðugan máta. Hasaratriðin skortir fagurfræði og svo mikil hreyfing á skjánum oft á tíðum að erfitt er að gera sér grein fyrir framvindu mála.


En það má samt alveg hafa gaman af þessari mynd. Fínasta karlamynd.

Á vissan hátt er The Bourne Supremacy alveg jafn góð mynd og sú fyrsta. Meðan sú mynd hafði nokkra veika hlekki tókst henni að halda uppi prýðisgóðu flæði og athygli manns drógst sjaldan sem aldrei frá. Sama má eiginlega segja um þessa mynd. Á sumum sviðum er þessi mynd ennþá betri, en á öðrum mætti hafa gert betur. Eitt af því betra er m.a. leikurinn. Matt Damon er einhverra hluta vegna orðinn mun sterkari í hlutverkinu núna heldur en hann var áður og sýnir meira áberandi leiktilþrif. Restin af leikaraliðinu, þ.á.m. Joan Allen, Brian Cox, Julia Stiles og Karl Urban eru líka ótrúlega góð. Annað sem mér fannst Supremacy gera betur er söguþráðurinn. Sú fyrri þjáðist pínulítið hans vegna, en hér er um að ræða um breiðara, flóknara og jafnvel óvæntari plott sem gengur upp á flesta kanta. Hins vegar fylgja nokkrir ókostir. Leikstjórinn Paul Greengrass er t.d. ekki nær því eins traustur og Doug Liman var, a.m.k á völdum punktum myndi ég segja. Hasar og ofbeldissenurnar í sú fyrri voru oft vel myndaðar, kyrrar og áhorfandinn náði góðum skilningi á hvað var í gangi. Hérna eru klippingarnar svo hraðar og myndatakan hristist svo mikið (enginn heyrt um þrífót??) að maður fær nánast hausverk. Og það þýðir heldur ekkert að vera að reyna að fylgjast með slagsmálum fyrir slíku, maður verður bara hreinlega að bíða eftir að þeim ljúki og sjá svo hver eftir stendur. Persónusköpun hefur heldur ekki mikinn forgang. Jason Bourne er líka orðinn allt öðruvísi karakter núna; reiðari, hættulegri og í þessum hefndarhuga virðist hann sem einhver minniháttar útgáfa af The Punisher, en við finnum samt ekki mikið til með honum, og mér fannst meiri tími mátt vera gefinn í fortíð hans. The Bourne Supremacy er annars vegar - þrátt fyrir galla - dúndurgóður spennuþriller, og það er synd hversu fáir slíkir hafa verið í umferð nú um liðið sumrið. Endilega komið með The Bourne Ultimatum!7/10