Ghost Ship (2002)

Nú er nýjasta Dark Castle myndin komin, en Dark Castle er einmitt að endurgera hryllingsmyndir eftir hinn vinsæla William Castle en hann gerði margt og mikið hérna áður fyrr. Ghost Ship er þriðja myndin sem kemur frá fyrrnefndu fyrirtæki og bjóst ég nú ekki við miklu þar sem ég hafði heyrt að þetta væru hin verstu mistök og sorp. House on The Haunted Hill (1999) kom fyrst, svo Thir13en Ghosts (2001) og nú loks Ghost Ship og lítur allt út fyrir að Dark Castle sé á hraðri niðurleið.

Virðist vera að hryllingsmyndir nú til dags gangi útá það eitt að láta manni bregða og er Ghost Ship engine undantekning þar. Virkilega sorglegt að það er ekki hægt að hræða mann eitthvað af viti eins og var gert í The Changeling (1980), og The Exorcist (1973). Það er eins og að hryllingsmynda-framleiðendur hafi gjörsamlega tapað þessu og spili bara á einhverjar sekúndur sem þjóna þeim eina tilgangi að koma hjartslættinum í óreiðu.


Sean Murry og lið hans af hörðum sjóurum fá það verkefni að finna skip sem maður nokkur kom auga á, rekandi í miðjum sjónum(í sjónum, virkilega). Þau leggja af stað og er það víst þannig að ef skipið ber einhver verðmæti þá mega þau eiga það því að sá á fund sem finnur á hafinu.

Skipið sem þau finna sér til mikillar undrunar er frá 1962 frá Ítalíu. Frægt skemmtiferðaskip sem einfaldlega hvarf. Það líður ekki á löngu fyrr en furðulegir hlutir fara að gerast og finna þau sér til mikkilar gleði hrúguna alla af gulli. Þau ákveða að gera við stórt gat á skipinu svo að mögulegt sé að draga það í land en allt kemur fyrir ekki. Báturinn sem þau komu á springur í tætlur sem setur þau í þá aðstöðu að þau verða að sigla skemmtiferðaskipinu draugalega í land.

Það er óþarfi að segja það en nokkrar hindranir eru á leiðinni…


Mér fannst ótrúlega mikið af atriðum sem minntu á The Shining (1980), þ.á.m. drykkju skipstjórans og dansiballið. Ég tala nú ekki um þegar hann klikkast, þ.e. skipstjórinn.

Þetta er sami leikstjórinn og gerði Thir13en Ghosts en samt tekst honum að koma með allt annan filing í þessa mynd mér til mikillar undrunar. Ekkert sérstakt til að setja útá hjá honum og er ég þónokkuð sáttur við að hann sleppti brjáluðu skotunum sem við kynntumst í Thir13en Ghosts.

Leikararnir eru allir frekar slappir nema þá helst Gabriel Byrne sem fer með hlutverk skiptjórans og litla stelpan sem ég man ekki hvað hét.

Tónlistin er það versta við þessa mynd, opnunar lagið er gott og blessað en síðan fylgir endalaus popp-techno kjaftæði sem var að eyðileggja mörg atriði, mér er þó minnistæðast “flashback” atriðið þar sem stelpan sýnir Maureen Epps hvað gerðist, tónlistin gjörsamlega eyðilagði þetta.

Mun betri en Thir13en Ghosts og hefur sínar stundir, hlakka mikið til næstu Dark Castle mynd.

Þetta er mjög skemmtileg mynd og hrollvekjandi um fólk sem finnur skemmtiferðaskip sem hefur ekki sjést í 40 ár brétt komast þau að því að þau eru ekki ein í skipinu...þetta er mynd þar sem tæknibrellurna og sviðsmyndirar eru rosalega flottar enda eru góðir leikara sem leika í myndunum t. d.Gabriel og julianna . Ég hvet alla til að sjá þessa mynd .

Erla

Það var mjög þægilegt að fara á Ghost Ship því maður þurfti ekkert að hugsa eða brjóta heilanum um neitt og hefði ég alveg getað skilið heilann minn eftir heima í glerkrukku. Að vísu þá var ég farinn að telja upp öll þá atriði í myndinni sem gátu ekki hafa átt sér stað samkvæmt kenningum eðlisfræðinnar en eins og svo oft áður verður maður að horfa framhjá svoleiðis mistökum. Í stuttu máli fjallar Ghost Ship um björgunarmenn sem fá vísbendingar um að draugaskip sé að finna í Beringssundi milli Alaska og Rússlands. Þegar skipið er fundið og farið er um borð kemur í ljós að ekki er allt með felldu og byrja framliðnir farþegar skipsins að hrella liðsmenn björgunarleiðangursins. Myndin er blanda af því að vera slöpp og spennandi en eins og svo margar hrylingsmyndir þá gat manni brugðið nokkuð oft en mörg af þeim atriðum voru mjög fyrirsjáanleg og vissi maður nokkurn veginn hvenær skellurinn kæmi og var gæsahúðin á mér ekki beint ekta líkt og ef maður fær við að horfa á t.a.m. The Exorcist. Fyrir hlé var myndin svona ágæt enda mjög spennandi að fylgjast með hópi fólks fara inn í risastór, ryðgað og ógeðlseg skip sem innihélt muni, húsgögn og fleiri hluti sem létu líta út fyrir að þarna hefði verið heljarinnar kabarett og veisla, líkt og allir hefðu gengið í burtu frá öllu saman fyrir nokkrum dögum síðan. Eftir hlé verður atburðarrásinn hröð og frekar fyrirsjáanleg og versnar myndin því meira sem styttist í endann á myndinni sem er einn sá lélegasti sem ég hef séð en það er líkt og framleiðendurnir hafi runnið út af tíma, týnt handritinu, farið á fyllerí og reynt að rubba þessu af til að komast í sumarfrí sem fyrst. Ég myndi segja að það sé best að bíða eftir að Ghost Ship sé sýnd á Stöð 2, jólin 2004 og er það á mörkum að það sé þess virði að hún sé tekin á myndband en það er ekki þess virði að fara á hana í bíó en samt sem áður sé ég ekki eftir aurnum. Þetta er svona mynd sem maður gengur út af úr salnum og hugsar ekkert meira um hana og ferð strax að spá hvar lagði ég bílnum mínum aftur?

Ég skrap í bíó fyrir nokkru. Og það var víst að frumsína gost ship. Og ég sagði við sjáfan mig því ekki, svo ég skellti mér bara á hana.


Ég hélt að þessi mynd átti að vera svona mynd sem maður ætti að bregða geggað og soldið svona soldið creepy en svo var ekki.

En svo var ekki, hún var bara aum hrollvekja sem var ekkert svo draugaleg. Bara svona fyrir sjáanleg.


En myndatakan var snild, og þessi mynd var soldið cool á köflum. Hvernig hún var tekin heillaði mig upp úr skónnum.


Þá er ég að meina svona á köflum.


Og þetta lifti álit mitt verulega á myndinni, en ekki samt svo mykið til að gefa henni eitthvað rosalega góða einkunn. Svo ég ætla mér bara að gefa henni svona 1 stjörnu.

Fór í bíó í kvöld. Ghost Ship. Hafði heyrt dóma sem voru myndinni ekki í vil, þannig að ég bjóst ekki við miklu. Og fékk minna.

Sem betur fer fór ég bara í bíó til að fara í bíó. Myndin sem slík er svo sem ágætis afþreying, en ekkert meira. Myndin er bæði fyrirsjáanleg og illa unnin. Þannig að ef þú ert draugamynda aðdáandi, þá er þetta bara til að skemma fyrir þér og þvílík vonbrigði. Þarna voru að sjálfsögðu tölvubrellur í einhverjum mæli. Skrítið hvað Kanarnir halda að þessar tölvubrellur gangi endalaust ofan í bíógesti? Ég persónulega er orðinn hundleiður á þeim. Ekki einu sinni tölvutrikkin í Titanic náðu að heilla mig, því um leið og maður SÉR að þarna eru tölvutrikk í gangi, þá er það ónýtt. Síðasta góða tölvutrikkið sem ég sá og sagði VÁ yfir var í njósnamyndinni með Arnold vöðvatrölli þar sem hann sveif í Harrier fyrir utan háhýsi.

En þessi mynd, hún hefði átt hafa komið út á spólu ef þá komið út yfir höfuð.

Ghost Ship er ein af hrollvekjunum sem voru frumsýndar vestra í kringum Hrekkjavöku í ár. Áhöfn á björgunarskipi fréttir af stóru dularfullu skipi út á hafi og með dollaramerkin í augunum er haldið á móts við skipið. Það kemur í ljós að þetta er skemmtiferðaskip sem hvarf sporlaust ásamt farþegum sínum í kringum 1960. Þegar þau fara að rannsaka innviði skipsins fara undarlegir atburðir að gerast (surprise!) og fljótt kemur í ljós að þau eru ekki einsömul í skipinu. Mikið er lagt í sviðsmyndir og tæknibrellur ásamt og er útlit myndarinnar því alveg hreint ágætt. Það hjálpar einnig til að hafa tvo ''alvöru'' leikara með, þ.e. Gabriel Byrne og Julianna Margulies (úr E.R. þáttunum), en þau gera sitt besta úr flötum hlutverkum. Tölvuverður skortur er á hrollvekjandi andrúmslofti út myndina, það er erfitt að sýna engin viðbrögð þegar fólk er afhausað eða skorið í sundur en það þýðir ekki að það sé ''scary''. Í hnotskurn er Ghost Ship því mjög dæmigerð hrollvekja; óvitrænn söguþráður, slatti af bregðuatriðum og blóði. Ég hef farið á flestar hrollvekjur sem hafa komið í bíó síðustu ár og setið í gegnum margar hroðalegar slæmar, það besta sem ég get sagt um Ghost Ship er að miðað við aðrar nýlegar hrollvekjur er þessi rétt fyrir ofan meðallagið.

Miðað við hina frekar lélegu The Hause on Haunted Hill og hina hreint út sagt hörmulegu Thirteen Ghosts, þá var myndin Ghost Ship aðeins betri heldur en ég þorði að vona. Það er nú samt langt í frá að þetta sé eitthvað góð mynd. Reyndar er þetta alveg agalega óhryllileg hryllingsmynd þar sem maður á að sjokkerast af augljósum tæknibrellum eða atriðum þar sem draugur kemur askvaðandi út úr horni og segir bú!!!!

Söguþráðurinn gengur út á það að Murphy skipstjóri (Gabriel Byrne) og meðeigandi hans, Maureen Epps (Julianna Margulies) fá tilboð um að bjarga ítalska skemmtiferðarskipinu Antonia Graza en það hvarf sporlaust fyrir um 40 árum síðan. Þau tvö, ásamt áhöfninni, ná skipinu og ætla að flytja það með sér í næstu höfn. En að sjálfsögðu er eitthvað illt á seyði í skipinu og hægara sagt en gert að draga það til hafnar. Og brátt taka líkin að hrannast upp.

Í stuttu máli sama formúlan eins og í 1000 öðrum hryllingsmyndum. Það er óttalega erfitt að breyta þessari formúlu svo manni er oftast sama ef myndin er vel gerð. En þessi er það ekki. Maður verður þó að segja henni til hróss að tæknilega séð er hún vel gerð og áhugavert að láta draugaganginn gerast um borð í skipi en ekki húsi. Auk þess fannst mér upphafsatriðið skemmtilega geggjað. En þá eru góðu hlutirnir eiginlega upptaldir. Leikstjórn Steve Beck er hvorki fugl né fiskur og handrit Mark Hanlon og John Pogue eftir sögu Hanlon er afleitt. Þegar þessir tveir hlutir eru í ólagi er myndin venjulega í ólagi einnig. Framvindan verður stöðugt heimskulegri og heimskulegri og endirinn er svo mikið bull og vitleysa að maður ætlaði varla að trúa því. Auk þess er ekkert hryllilegt við ræmuna þar sem hún er svo fyrirsjáanleg að maður veit nánast hvernig sérkver mínúta í henni verður.

Leikararnir eru lánlausir. Mér finnst alveg furðulegt hvernig sumir gæðaleikarar láta hafa sig út í þessa vitleysu. Geoffrey Rush í House on Haunted Hill, Tony Shalhoub í Thirteen Ghosts og núna Gabriel Byrne í Ghost Ship. Allir eiga þeir sameiginlegt að hafa bjargað því sem bjargað varð með fagmennsku sinni í myndum sem annars eru sóun á hæfileikum þeirra. Margulies hefur þá dýpt sem sjónvarpsleikkonur hafa venjulega, litla sem enga. Og á aukaleikarana hefði mátt setja skilti sem á stendur dauðans matur. Enda er þeirra eina hlutverk að hljóta einhvers konar hryllilegan dauðdaga.

Eina ástæðan fyrir því að ég fór á Ghost Ship var að þetta var eina ræman sem sýnd var kl. 11 og ég nennti ekki heim til mín alveg strax. Miðað við hina ömurlegu Thirteen Ghosts er þetta meistaraverk en ég mæli samt ekki með því að þið farið á hana. Leigið þið þá heldur The Shining eða eitthvað annað þvíumlíkt. Peningunum ykkar er betur varið í það.

Jæja, þá er maður nýbúinn að skella sér á Ghost ship og mér líður bara eins og ég hafi mjög mikla löngun til að fara í sund, en nóg með það. Myndin hefst á því að maður sér margt fólk vera að skemmta sér á hinu fínasta skemmtiferðaskipi og allir eru að dansa við seiðandi tónlist en svo verður allur fjandinn laus. 40 árum seinna finnst skipið út á miðju hafi og björgunarhópur nokkur hefur ákveðið sér að bjarga þessu skipi og hirða peninginn fyrir það (án þess að láta neinn vita af þessum fundi að sjálfsögðu) en auðvitað gerist eitthvað, og þar endar frásögnin um myndina og hefst gagnrýnin. í fyrsta lagi þá líður manni eins og maður hafi séð þessa nákvæmlegu sömu mynd fyrir löngu, það er nefnilega af því að nær allt úr henni er stolið úr myndum eins og The Haunting, The Cube, Alien Resurection en það sem mér finnst merkilegt er að þessi mynd er alveg NÁKVÆMLEGA eins og Virus með Jamie Lee Curtis, það er kvennhetja sem þolir allt og gerist á risa skipi sem er alveg tómt, ekki sála um borð. Tónlistin gerði sitt gagn í myndinni og náði manni í smá fíling og fyrir hlé þá skemmti ég mér rosalega vel, en eftir hléð þá snérist allt við, maður vissi nákvæmlega hvað gerðist um borð í skipinu á fimm mínútum og þá er myndin eyðilögð. það var alveg tilgangslaust að hafa alla þessa drauga því maður fær að sjá nokkra í fyrra hléinu og svo er það allt búið, aðeins tveir draugar sem sjást í seinni helmingnum. Og að lokum vil ég kvarta út af endinum af því að þetta er sá versti endir sem ég hef séð í kvikmynd og ég hef séð þær margar, aðalhetjan hélt að hún gæti drepið einhvern djöful með því að sprengja hann og síðan sprengist bara allt skipið og allt fer í tætlur en AUÐVITAÐ sér maður hetjuna synda hægt og rólega í burtu frá sprungnu skipinu og lifa þetta allt af. Ég get lýst meira af myndinni en ég vill koma því út úr mér að þetta er ekki mynd sem maður fer á í bíó, bíðið eftir að hún kemur á spólu, það gerist fljótlega, trúið mér

Hrekkjavökuhrollvekjan frá Warner Bros. er á góðri leið með að verða árleg hefð hér vestanhafs. Fyrst kom House on Haunted Hill, svo kom 13 Ghosts, og nú er það Ghost Ship. Að venju er um að ræða endurgerð gamallar B-myndar úr safni Williams Castle, og þeir Joel Silver og Robert Zemeckis framleiða í gegnum Dark Castle fyrirtækið. Þetta er ágætis hefð, enda hef ég alltaf verið gefinn fyrir lélegar hryllingsmyndir. Samt sem áður varð ég fyrir smá vonbrigðum í þetta skipti. Ghost Ship byrjar vel með kaldhæðnislegu atriði sem ruglar áhorfendur; ég hélt að ég hefði villst inn á hallærislega ástarvellu. En svo byrjar blóðið að renna, og það ansi frjálslega. Því miður slappast allt saman þegar sagan byrjar fyrir alvöru. Leikstjórinn Steve Beck (13 Ghosts) fékk fína leikara á borð við Gabriel Byrne og Julianna Margulies (ER) til að leika meðlimi björgunarhóps sem rekst á eldgamalt skemmtiferðaskip sem hefur ekki sést í 40 ár. Að sjálfsögðu er það fullt af draugum og illum öndum sem vilja engum vel, og hópurinn minnkar smám saman á miður smekklega vegu. Brellurnar eru flottar, en allt annað er temmilega klisjukennt. Myndin stelur frá Cube, Resident Evil, og öllum myndum sem hafa gerst á yfirgefnu skipi eða kafbát. Sum atriðin eru flott, en oft hristir maður hausinn yfir hversu fyrirsjáanlegt þetta er allt saman. Það er aldrei spurning um hver vondi kallinn er, og jafnvel endirinn er algjörlega formúlukenndur. Það er synd og skömm því það er ekki mikið um svona hrollvekjur í bíó. Vonandi verður næsta Dark Castle-mynd skárri.

Bara ein svona sígild draugamynd sem er ágætis afþreying en gleymist fljótt. Þótt sagan sé spennandi er heildarsöguþráðurinn fremur fyrirsjáanlegur. Myndin nær tveimur og hálfri stjörnu fyrir góðan leik og fínar tæknibrellur, auk þess sem bláendirinn var frumlegur og kom skemmtilega á óvart.

Ég ákvað að taka myndina á spólu því nokkrir vina minna sögðu mér að hún væri mjög góð, en raunin var allt önnur. Strax í byrjun sá ég að þessi mynd ætti eftir að vera stór steipa og ég hafði rétt fyrir mér. Leikararnir voru allt í lagi, tónlistin var ekkert spes miðað við að þetta sé draugamynd, það vantaði stundum spennuna en oft gat maður líka verið svolítið spenntur. Myndin innihélt mörg fáránleg atriði sem ég náði ekki alveg uppí og ég mæli ekki með henni!