K-19: The Widowmaker (2002)

Ég hef alltaf haft töluverðan áhuga á kafbátamyndum og í gegnum mína tíð hef ég séð ansi margar slíkar (The Hunt for Red October, Crimson Tide, U-571 og auðvitað móðurmyndin Das Boot o.fl.) og flestar hafa verið bara helvíti spennandi og taugastrekkjandi (enda finnur maður vel fyrir óttanum hjá mönnum sem eru innilokaðir í stálhylki undir mörgum tonnum af sjó) og þessi getur svo sannarlega farið að skipa sér í svipaðan flokk. Vissulega veit maður hvernig þetta fer allt í endann en atburðarásin er á köflum svo spennandi að maður steingleymir öllu slíku. Harrison Ford og Liam Neeson standa sig líka sérlega vel í hlutverkum sínum, og einnig var nokkuð gaman að sjá íslenska gæðaleikarann Ingvar Sigurðsson viðstaddan á svæðinu, sem einnig stóð sig vel í mikilvægu hlutverki þrátt fyrir að hafa átt kannski u.þ.b. 5-6 línur allt í allt. Myndin fær einnig sérstakt hrós fyrir tæknibrellur og afbragðs kvikmyndatöku, og það helsta sem dregur einkunnina er endirinn. Hann er voða daufur þar sem að leiðinleg tónlist og óbærileg melódramatík taka völdin, en annars fór það ekkert mikið í taugarnar á mér, því fyrstu tveir tímarnir sjá um að bæta upp fyrir það.7/10

Mögnuð mynd sem lýsir með ágætum í hvernig aðstæðum áhöfn K-19 lenti. Það er alveg hreint skelfilegt að vera úti á sjó tugum eða hundruð kílómetrum frá landi og lenda í kjarnorkubilun. Sýnir hversu illa öryggismálum Rússa var háttað og hversu litlu mátti muna að kjarnorkustríð myndi hefjast enn einu sinni. Það er eitthvað við kafbátamyndir sem heillar mig, spennan í myndinni náði samt ekki upp í myndir eins og U-571, The Hunt for Red October, Das Boot og Crimson Tide. Burt séð frá spennu er þetta góð mynd.

Árið er 1961. Kalda stríðið er í algleymingi. Sovétríkin vilja sanna mátt sinn með því að senda nýjasta og glæsilegasta kafbát flotans, K-19, út á mitt Atlantshaf, skjóta þar upp tilraunaflugskeyti og ganga þannig frá því að Bandaríkjamenn sjái það. Margir valdamenn í Moskvu telja að stríð við Bandaríkin sé óumflýjanlegt og að þetta muni aftra þeim frá því að aðhafast eitthvað.

Skipstjóri kafbátsins, Mikhail Polenin (Liam Neeson) varar yfirmenn hersins við því að báturinn sé ekki tilbúinn en að sjálfsögðu er ekkert hlustað á eina manninn sem veit um hvað hann er að tala. Í staðinn er fengin nýr skipstjóri, Alexei Vostrikov (Harrison Ford) til að taka við af Polenin. Mennirnir tveir hafa mjög ólíkar skoðanir og persónuleika svo að samstarf þeirra gengur ekki hnökralaust fyrir sig.

Hörmulegt atvik á sér stað þegar báturinn er út á miðju Atlantshafi. Kjarnorkuofninn ofhitnar svo að mennirnir eiga bara um tvo kosti að velja. Annað hvort að gera við ofninn og halda áfram eða að yfirgefa skipið. Ef að skipið er yfirgefið þá gætu Bandaríkjamenn náð því og það getur Vostrikov ekki hugsað sér. En ef þeim tekst ekki að gera við ofninn gæti hann leitt af sér kjarnorkusprengingu og hugsanlega startað þriðju heimsstyrjöldinni.

Þetta er hin allra fínasta spennumynd og aðdáunarvert af kananum að hafa gert mynd um örlög rússnesks kafbáts og áhafnar hans. Rússar hafa nánast alltaf verið vondu kallarnir í myndum kananna en núna eru þeir sýndir einnig frá mannlegu sjónarhorni. Sannarlega óvenjuleg og kærkomin breyting.

Myndin er mjög vel gerð. Innilokunarkenndinni inni í þessum ömurlegu farkostum er lýst mjög vel þá hún jafnist nú aldrei á við hina frábæru Das Boot. Geysilega mikið er í húfi og þar sem þessi mynd er byggð á sönnum atburðum verður hún eiginlega meira spennandi fyrir vikið. Einnig tekst henni að láta mann ekki vera sama um þessa menn sem er einkennið á öllum góðum stríðsmyndum.

Bæði Ford og Neeson hjálpa mjög mikið myndinni áfram. Ford er mjög fínn í þessu hlutverki og þetta er frekar óvenjuleg hetjutýpa sem hann leikur hér. Hann hugsar fyrst og fremst um árangur og oft leggur hann menn sína í óþarfa hættu. Semsagt ekki þessi algjörlega hreina og beina góða hetjutýpa. Ford stendur sig mjög vel. Og Neeson er jafnoki hans sem Polenin, maður sem hugsar fyrst og fremst um sína eigin menn og að bjarga lífi þeirra. Bæði Ford og Neeson hafa sterka sviðsáru og leika báðir sterka persónuleika í myndinni svo að þeirra eigin persónulega togstreita verður meira spennandi fyrir vikið. Þeir bæta hvorn annan upp ef svo má að orði komast. Síðan er ansi skondið að sjá Ingvar E. Sigurðsson þarna í hlutverki yfirvélstjórans Viktor Gorelov. Hlutverk hans hefur nú verið ansi mikið blásið upp í íslenskum fjölmiðlum en hann fær nú samt sem áður tækifæri til þess að leika hetju. Hann virðist allavegana skemmta sér konunglega.

Helsti gallinn er að myndin hefði mátt vera styttri og endirinn er ansi hreint klisjukenndur. Ég held að flestir séu búnir að ná boðskapnum og það er óþarfi að hamra svona svakalega á honum.

En almennt séð er þetta hin fínasta spennumynd frá flinka fagmanninum Kathryn Bigelow (Strange Days) og eitt af betri hlutverkum Fords í langan tíma.

K-19 kom nokkuð á óvart, en samt er ég vonsvikinn að persónan sem Ingvar leikur fær engann karakter. Samt er K-19 með góða leikara og skemmtilegar brellur. 3 stjörnur fyrir hina fínustu mynd.

Þegar eg frétti að það var að koma ný kafbátamynd með engum öðrum en HARRISON FORD þa hlakkaði mikið til i mönnum

og enn meri spenningur var að heyra þegar íslenskur leikari væri með i myndinni

og satt að segja er þetta með einni af betri kafbatamyndum sem eg hef seð fyrir utan RED OCTOBER

hun byggist a sannsögulegum staðreyndum sem gerðust rett fyrir norðan SVALBARÐSEYJAR,og lá við stóru kjarnorkuslysi

skemmtilegast var að sja FORD i hlutverki rússneskan kafbátastjóra,gaman að bera þetta hlutverk hans við td AIR FORCE ONE þar sem hann gat ekki verið meiri ameriskur

HARRISON FORD er að prufa nyja hluti i siðustu myndum sinum

siðast i what lies beaneth þar sem hann var vondi kallinn og svo þessi ,þar sem hann er ekki beint nein hetja

eg mæli með þessari mynd þo svo um engan trylli er að ræða,hun er frekar roleg en byggist upp og personusköpun mjög goð

leikstjorn er goð undir stjorn KATHRYN BIGELOW sem td gerði hina frábæru STRANGE DAYS

mæli með þessu bíóahugafólk