The Scorpion King (2002)

Ég bjóst ekki við neinu af þessari mynd, enda gáfu sýnishornin ekki annað til kynna en að hún væri bara ein af þessum Hollywood ruslmyndum sem eru einungis framleiddar til að græða og græða. Í fyrstu lítur The Scorpion King út eins og enn ein dæmigerða sumarmyndin, og það er hún að vísu, en hún kom mér allavega þægilega á óvart og reyndist vera mun skemmtilegri en ég hefði nokkurn tímann haldið. Handritið er kannski ófrumlegt og hallærislegt og söguþráðurinn er líka þunnur, en myndin nær þó að framkalla ágætis skemmtanagildi. Fjölbragðaglímukappinn Dwayne ''The Rock'' Johnson er nokkuð skemmtilegur (ég ætla þó ekkert að fara neitt út í leikhæfileika hans) og fær mikið meira að njóta sín hér heldur en í The Mummy Returns (enda átti hann ekki meira en 15 mínútur í skjátíma í þeirri mynd), þar að auki kemur hann fram með húmor sem sást ekki þar. Michael Clarke Duncan er líka prýðilegur, þótt þetta sé ekki beint hans besta hlutverk (dö...). Kelly Hu passar líka ágætlega í hlutverk fáklæddu galdrakonunnar, ekki bara það, heldur er hún líka bara ótrúlega flott. E.t.v. meira augnakonfekt heldur en flestar brellurnar í myndinni. The Scorpion King færir okkur ágætlega útfærðar bardagasenur (verst að það sást ekki neitt blóð í allri myndinni) og oft mjög fyndna one-linera inn á milli þeirra. Þetta er örugglega einhver óvæntasta blanda af spennu og húmor sem sést hefur lengi (kannski fyrir utan Spider-Man), og því er þetta að mínu mati hin fínasta poppkornsskemmtun.6/10

Frá sömu aðilum og færðu okkur Mummy myndirnar kemur The Scorpion King en því miður hefur hún ekki tærnar þar sem hinar myndirnar höfðu hælana. Það er kannski ósanngjarnt að bera þessar myndir saman en ósjálfrátt gerir maður það. The Scorpion King fjallar í stuttu máli um mann sem bíður einvaldi birginn. Söguþráður sem hljómar mjög kunnuglega og þannig er myndin, klisja ofan á klisju. The Rock er kannski flottur sem fjölbragðaglímukappi en er engan veginn að halda uppi heilli kvikmynd. Slæmur leikur og lélegt handrit urðu þess valdandi að mér hundleiddist á þessari mynd. Yngri kynslóðin hefur sennilega gaman að þessari mynd en aðrir ekki. Forðist þessa. p.s. að lokum vil ég benda þeim sem ætla að sjá hana að fylgjast með kvenfólkinu í myndinni, þær eru allar eins og klipptar úr Playboy, say no more.

Ég ætla nú ekki að vera neitt harður á göllunum, leiknum eða handritinu í þessari mynd þar sem ég hald að hún sé aðeins huggsuð fyrir yngri kynslóðina og er ég viss um að hún hefur gaman af, ég meina fullt af action og flottum gellum, meira þarf ekki til að heill börn upp úr skónum.

Bara ein spurning, Síðan hvenær voru brjóstastækkanir 500 árum fyrir krist í Egyptalandi (hehe)?

Þessi mynd er gerð fyrir um helmingi minni pening en seinni múmíu myndin. Það sést einkum í því að tölvuteiknuðu skrímslunum hefur verið sleppt. Í staðinn koma hefðbundin stönt og leikhúsatrick. En málið er að mínu mati er þetta enginn galli á myndinni. Í staðinn er hún miklu fókusaðri fyrir vikið, verður að hreinni skilminga hasar mynd eins og Hollywood gerði þær áður fyrr, með þeirri breitingu að aksjónin er harðari í dag en þá. Þrátt fyrir að mikill fjöldi manns sé drepinn í henni, þá er hún ekki grisly þar sem sleppt er t.d. að sýna hausa beinlínis fljúga með blóðið lekandi út um allar áttir. Á vissan hátt tapar myndin fyrir bragði vissu veruleikasambandi, þar sem í raunverulegri akssjón myndu sverð og spjót þátttkenda og þeir sjálfir fljótt verða löðrandi í blóði, en í staðinn eru þeir skringilega ónæmir fyrir blóðslettum. En what the heck, við erum að tala um mynd sem á að gerast hundruðum ára eða meira en þúsund fyrir tíma píramídanna, þ.s. þjóðsagnakenndar borgir eins og Sódóma og Gómorra koma við sögu, og Ísis á að vera drottning Egypta. Slíkar myndir hafa hvort sem er lítið samband við raunheiminn. Ef aksjónin er þétt og hröð, og nógu skemmtileg, er tilganginum náð; og það á við um The Scorpion King að mínu mati. Þeir sem höfðu gaman af Arnoldi gamla í Conan The Barbarian munu hafa gaman af henni þessari. Fyrir unnendur skilminga ævintýramynda.

Í fyrra var það The Mummy Returns þar áður var það Mummy en núna er það The Scorpion King, allt frá sömu gaurunum þ.e. leikstjóranum Chuck Russell og handritshöfundinum Stephen Sommers.

The Rock er sporðdrekakonungurinn, sem var vondi gaurinn í mummi en er góði gaurinn í þessari mynd, ég er akki alveg að fatta það að núna er hann allt í einu góði kallinn, hetjan sem allir vonast til að bjargi heiminum, í mummy ætlaði hann hinsvegar tortíma heiminum, en nóg um vangaveltur.

Myndin er hin ágætasta skemmtun góður húmor og nóg af hetjustælum, maður sér það strax í fyrsta atriði.

Myndin er dæmigerð sumarmynd, hasar og rómantík, tæknibrellur og húmor svo ekki sé minst á gelluna.

Myndin er full af dellu sem maður hefur séð áður og meira að segja frá sömu aðilum þ.e. myndin er mjög svipuð Mummy myndunum og meira að segja er sagan sú sama góði kallinn sem ætlar að bjarga heiminum.

Handritshöfundurinn Stephen Sommers ætti nú að fara að dífa höfðinu í bleyti og reyna að losna úr þessari eyðimerkur veröld sinni.

Fyrsta atriðið er eigilega það versta í myndinni þó svo að það sé flott, en eftir það fer hún stígandi upp á við, góður húmor, mætti samt vera meira af honum, flottar bardagasenur, flottar gellur og bara hin besta skemmtun

The Rock fær ekki að sína neinar gloríur og ég veit að hann getur mikið betur og það verður gaman að sjá hvað kemur með honum næst.

The Scorpion King er alveg ágætis ræma sem hægt er að hafa gaman af, ég mæli með henni því ég bjóst ekki við neinu og hún olli mér ekki vonbrigðum.

Og þar með hófst sumarvertíðin 2002. Hvað kvikmyndaverin varðar er sumardagurinn fyrsti sífellt að færast fram um viku í einu, og hvað þýðir það annað en meiri gróða? Í fyrra var það The Mummy Returns, og nú er það The Scorpion King. Eins og alþjóð veit er þessi mynd eins konar framhald Mummy-myndanna en gerist fyrir þúsundum ára og segir sögu Sporðdrekakonungsins (Dwayne The Rock Johnson). Hann var vondi kallinn síðast en núna er hann góðmennskan uppmáluð, hetja alþýðunnar, og fljótur með grínið. Hvað skemmtun varðar er myndin alveg hreint ágæt. Dæmigerð sumarmynd, tæknibrellur, hasar, rómantík, og þar fram eftir götunum. En hvað er að því að gera aðeins meiri kröfur einstaka sinnum? Aðstandendur, þar á meðal leikstjórinn Chuck Russell (The Mask, Eraser) og handritshöfundurinn Stephen Sommers (báðar Mummy-myndirnar), eru hreinlega latir hér. Það er ekki vottur af frumleika heldur er hverri klisjunni á fætur annarri skellt framan í áhorfendur. Bróðirinn sem deyr, óvinurinn sem verður að vini, konan sem hatar hetjuna fyrst en skiptir um skoðun í miðri mynd, sæti krakkinn, fyndni ferðafélaginn... hvað er maður búinn að sjá þessa formúlu oft? Verst þykir mér að sjá glímukappanum mikla, The Rock, sóað í myndinni. Þeir sem hafa séð hann í Saturday Night Live og annars staðar vita að hann er sjarmerandi, fyndinn, og fjandi hæfileikaríkur. Þessir kostir eru allir vannýttir hér. Fyrri hluti myndarinnar er svo illa skrifaður og hallærislegur að fólk hreinlega hló að því. Seinni hlutinn er mun skárri, sem betur fer. The Scorpion King er ekki sérlega góð byrjun á sumrinu, en ég neita því ekki að maður getur samt haft gaman að henni. Eins gott að Spider-Man sé betri...