Málarinn og sálmurinn hans um litinn (2001)

Myndin hefst á opnun viðamikillar sýningar listamannsins á Kjarvalsstöðum haustið 1989. Með þeim áfanga á listabrautinni er hann hins vegar búinn að fá sig fullsaddan af þeim myndstíl, sem hann hefur verið að þróa síðastliðin 30 ár. Við tekur leit hans að nýrri leið í myndlistinni. Ekkert utanaðkomandi afl megnar að hjálpa honum á þeirri braut. Kvöld eitt finnst honum samt eins og hann sé ekki einn í vinnustofu sinni í Krýsuvík. Þar sé einhver á sveimi sem vilji leiðbeina honum. Seinna uppgötvar hann litina fyrir framan tærnar á sér á gönguferðum sínum í hveralandslaginu. Smám saman gerir hann sér grein fyrir því að liturinn er aðalatriðið. Þessi nýja myndhugsun kallar á breytta tækni - og eftir að spaði hefur tekið við af penslinum verður ekki aftur snúið. Liturinn hefur tekið yfir og ræður nú ríkjum. Meðan á þessum umskiptum stendur, sækja Passíusálmar Hallgríms Péturssonar á málarann. Sýning hans í Danmörku á nýju litmyndunum fær dræmar viðtökur en við það ágerist löngunin til að takast á við Passíusálmana. Þegar hann er loksins kominn á skrið með þá, þá fær hann vitrun í draumi: Litla hnípna kirkjan sem blasir við sjónum hans handan vinnustofunnar hefur meiri þörf fyrir krafta hans en bókmenntirnar. Honum finnst hann eigi að leggja Passíusálmana til hliðar og mála þess í stað það sem tekur við af þeim, sjálfa upprisuna. Upprisumynd sína færir hann síðan kirkjunni að gjöf sem altaristöflu.