Big Daddy (1999)

Sonny Koufax (Adam Sandler) er frekar kærulaus náungi sem lifir í hálfgerðu greni, er með eindæmum sóðalegur og kjaftfor og kærastan hans er nýfarin frá honum með eldri manni sem hefur pælt hlutina betur út. Hann reynir að sýna kærustunni að hann getur líka sýnt ábyrgð með því að ættleiða 5 ára gamlan strák að nafni Julian sem birtist allt í einu á dyratröppunum hjá honum. Hann segist vera að leita að pabba sínum og Sonny tekur að sér að sjá um hann á meðan. En Sonny er alveg að fara á tauginni yfir öllu því umstangi sem fylgir því að hafa 5 ára krakka heima hjá sér og vill því skila honum aftur en það er hægara sagt en gert. Málin flækjast síðan enn frekar þegar Sonny kemst í samband við konu (Joey Lauren Adams) og þarf að sinna bæði því að heilla hana og sjá um strákinn. En milli stráksins og hans þróast sérstakt vináttusamband og þegar á að taka hann vill Sonny halda honum eftir. Það á eftir að draga dilk á eftir sér. Adam Sandler er skemmtilegur gamanleikari en hefur ekki alveg verið að leika í réttu myndunum undanfarið síðan hann lék í sinni bestu mynd til þessa, The Wedding Singer. Myndin heldur vel dampi í fyrri hlutanum og er oft sprenghlægileg en þegar tekur að síga á seinni hlutann fer bröndurunum að fækka og dramað tekur að færast meira inn í. Þar fatast myndinni flugið. Það er hreint agalegt að horfa upp á ágæta gamanmynd detta niður í enn eitt hundleiðinlegt, ósannfærandi og ofurvæmið réttardramað. Ef að Sandlers nyti ekki við þar þá væri myndin algjörlega glötuð. En Sandler tekst merkilega vel að halda þeim hluta á floti og er ansi sannfærandi þótt fáir aðrir séu það. Það er eitt sem mér finnst sorglegt. Að sjá málefni eins og samkynhneigð og ábyrgð barna vera í deiglunni en síðan ekkert unnið neitt bitastætt út úr því. Einnig er það sorglegt að sjá leikkonu eins og Joey Lauren Adams (sem lék svo glimrandi vel í Chasing Amy) ekki hafa neitt að gera nema vera sæt og fín. Einn af mínum uppáhaldsleikurum, Steve Buschemi kemur fram sem hálfgerður gestaleikari virðist vera sem heimilislaus maður. Hann hefur nú birst í tveimur myndum Sandlers sem gestaleikari svo að hann er kannski orðinn almennur gestaleikari í myndum hans? Kann að vera. Á heildina litið er Big Daddy oft fyndin en líka dálítið mislukkuð mynd.

Skemmtilega gamanmynd þar sem Adam Sandler fer á kostum ásamt 7 ára mótleikurum sínum, litlu tvíburunum, Cole og Dylan Sprouse sem leika lítinn strák að nafni Julian. Myndin fjallar um Sonny Koufax sem fattar allt í einu að hann hefur orðið eftir á sama þroskastigi og hann var á fyrir 10 árum síðan þegar kærasta hans fer frá honum. Í fljótfærni og hugsunaleysi gerir hann tilraun til þess að ná kærustu sinni til baka með því að ættleiða lítinn strák. Hann áttar sig fljótt á því að hann hefur svo sannarlega ekki gert það rétta í stöðinni og ræður hreinlega ekki við föðurhlutverkið. Sonny kemst líka að því að kærasta hans er farin að halda í fullorðinn mann sem er aðeins skipulagðari en hann. Allt fer í vaskinn og til þess að fá smá spennu í myndina fer hún að snúast um forræði og föðurímynd. Höfundurinn má eiga það að vera skapandi og leikstjórinn fyrir að hafa skilað myndinni vel frá sér á skemmtilegan hátt. Annars er þetta ekki fyrsta myndin í þessum flokki sem þessi leikstjóri leikstýrir.

Grínmynd sem gerst í New York borg og fjallar um það hvernig kærulaus náungi nokkur að nafni Sonny Koufax (Adam Sandler) reynir að ættleiða 5 ára dreng að nafni Julian til þess að barga sambandi sínu við kærustu hans sem finnst hann ekki vera nógu ábyrgur né traustur. Myndin byggist væntanlega á þeirri hugsun að fólki finnist fyndið að sjá Sandler í hlutverki föðurs og þó að það sé skondin hugmynd dugar hún engan vegin til að halda myndinni fyndinni hvað þá áhugaverðri í tæplega tvo tíma, flest fyndnustu atriðin má sjá í auglýsingasýnishorninu. Tvíburarnir sem leika strákinn Julian vinna engan leiksigur hérna þó að tillit sé tekið til aldurs þeirra, persónan er yfirborðskennd og greinilega hönnuð til þess að áhorfendum þyki hún "sæt". Einnig má nefna að á köflum tekur myndin sig einum of alvarlega og sekkur út í dálitla væmni sem blandast ekkert sérstaklega við óþroskaða húmorinn sem einkennir Sandler myndirnar. Sjálfur stendur Adam sig bærilega í hlutverki sínu en þetta er samt langt frá því að vera hans besta frammistaða hingað til. Að mínu mati er fyndasta mynd hans Billy Madison og bestu leikframmistöðu sinni hingað til skilar hann í Wedding Singer. Þessi mynd kemst ekki nálægt þeim tvem sama hvernig á málið er litið. Til þess að koma aðeins inn á einhverja jákvæða punkta þá er að finna nokkur þrusugóð lög í myndinni, meðal annars með Garbage og Sheryl Crow. Eftir velgengni þessarar myndar í Bandaríkjunum átti ég von á mun betri mynd, það er nokkuð ljóst að tölurnar úr miðasölunni segja ekki alla söguna.