Garden State (2004)
Ég ætla ekki að eyða tíma í að útskýra söguþráðinn í löngu máli. Zach Braff (Scrubs) leikstýrir hér sjálfum sér í eigin handriti og tekst það ótrúlega vel. Myndin fjallar um Andrew Largeman, sem kemur heim til sín eftir 9 ára fjarveru, til að vera í jarðarför móður sinnar. Hann ákveður að vera í bænum í nokkra daga og rifja upp kynnin við föður sinn og gömlu félagana ásamt því að kynnast nýju fólki.
Myndin er í einu orði sagt alger snilld og er þar alveg sama hvað maður lítur á; Leikurinn er frábær (Natalie Portman er svo æðisleg í þessari mynd að það hálfa væri hellingur), tónlistin geðveik (ekkert soundtrack, bara lög, sem gerir það að verkum að manni langar ennþá meira í geisladiskinn úr myndinni) og söguþráðurinn svo óhefðbundinn að maður veit aldrei hvert myndin er að fara með mann. Hún er fyndin, en á svo allt annan hátt en maður býst við. Um leið er hún átakanleg og djúp.
Í stuttu máli sagt; Mér leið mjög vel eftir þessa mynd. Held að það segi allt sem segja þarf. Lokasvar.
Myndin er í einu orði sagt alger snilld og er þar alveg sama hvað maður lítur á; Leikurinn er frábær (Natalie Portman er svo æðisleg í þessari mynd að það hálfa væri hellingur), tónlistin geðveik (ekkert soundtrack, bara lög, sem gerir það að verkum að manni langar ennþá meira í geisladiskinn úr myndinni) og söguþráðurinn svo óhefðbundinn að maður veit aldrei hvert myndin er að fara með mann. Hún er fyndin, en á svo allt annan hátt en maður býst við. Um leið er hún átakanleg og djúp.
Í stuttu máli sagt; Mér leið mjög vel eftir þessa mynd. Held að það segi allt sem segja þarf. Lokasvar.

