Garden State (2004)

Zach Braff sem leikstýrir einnig myndinni leikur Andrew frekar dofna manneskju sem hefur verið í heimavistaskóla í heilan áratug eftir mjög erfiða æsku með foreldrum sínum. Ástæðan að ég segi dofinn er sú að faðir hans kom honum á lyf til þess að stjórna einhver tilfinningaleg vandamálin hans. En það sem dregur persónu Braffs heim er að móðir hans dó og hann er beðinn um að mæta í jarðaförina hennar. Hann hittir þar gamla vini sína þar á meðal Mark (Peter Sarsgaard) sem hann hengur oftast með og svo stelpu sem heitir Sam (Natalie Portman) sem hann eyðir líka flestar stundir með. Andrew er aðeins heima í nokkra daga svo hann nýtir sér vel stundirnar með vinum sínum og verður auðvitað ástfanginn af Sam sem gerir það erfitt fyrir Andrew að fara frá henni. Garden State er einkennileg mynd sem lætur manni oftast líða frekar rólega, allavega fannst mér húna halda einhverjum takti sem kom manni í rólegt ástand því ekkert í myndinni er eitthvað sen kemur manni í uppnámi. Mér fannst þó endinn frekar ósannfærandi, eins og þau nenntu ekki að skapa frumlegan endi og notuðu einhvern úr annari mynd en annars er Garden State mjög fín mynd.

Einföld, mannleg og hlý. Þetta eru þau orð sem ég kýs að nota til að lýsa Garden State. Þessi mynd er einmitt svo ótrúlega sérstök í einfaldleika sínum. Það er varla neinn söguþráður til staðar, en myndin kemur með ótrúlega hugljúfa sýn á lífið sjálft. Zach Braff (sem ég hef ávallt fílað minnst úr hinum annars stórfínu Scrubs-þáttum) gerir virkilega góða hluti hérna, hvort sem það er handritið, leikstjórnin eða hvernig hann meðhöndlar aðalhlutverkið. Maðurinn brillerar nánast á öllum þessum sviðum. Handritið er vel unnið; fyndið, dapurt, inniheldur einnig bæði skemmtilegar persónur og trúverðugar aðstæður. Leikararnir standa sig með prýði. Braff, eins og áður sagði, ber myndina þrælvel uppi og býr til afar viðkunnanlegan karakter sem nær að vinna sér inn samúð áhorfandans. Natalie Portman er annars vegar hátt í frábær, og sýnir hún hér aftur hvað hún hefur náð miklum þroska sem leikkona. Peter Sarsgaard heldur einnig sífellt áfram að sýna hversu frábær leikari hann er. Tónlist myndarinnar er mjög góð og smellpassar við tón hennar. Lög eftir bönd á borð við Coldplay og The Shins koma sér vel fyrir og eru mörg glæsilega valin af Braff. Hann er greinilega maður sem þekkir góð lög og hvernig best er að notfæra þau. Eina vandamálið - og þetta er frekar stórt vandamál - er hversu ófrumleg sagan er. Ég ætla alls ekki að kalla þetta einhverja klisju, því myndin er alltof skemmtileg til þess að öðlast slíka fullneikvæða lýsingu. Aðalmálið er bara að grunnþráðurinn (smábæjardrengurinn sem snýr aftur heim eftir langt tímabil og uppgötvar rætur sínar aftur í böndum þeirra sem búa þar) er eitthvað sem maður hefur séð nokkuð oft áður, og rómantíska stefnan í handritinu fór að verða pínu fyrirsjáanleg og klisjuleg þegar lengra leið á. Ég verð hins vegar að viðurkenna að þessir þættir fóru alls ekkert í taugarnar á mér, en þeir útiloka samt möguleika á hærri einkun. Garden State er umfram allt heillandi bíómynd. Hún nær til manns í hversdagsleika sínum og hefur styrk frá persónunum og broslegum senum. Þetta er ein af þessum sjaldgæfu gamanmyndum þar sem maður hlær vegna þess að manni þykir vænt um persónurnar, frekar en af því að þær séu svo formúlubundnar og kjánalegar, eins og oft kemur fyrir í bandarískum gamanmyndum. Virkilega aðdáunarverð frumraun hjá Braff og ég vona að drengurinn sanni sig aftur í bráð. Hann virðist allavega geta meira en að betla hlátur úr kómískum læknaþáttum.7/10

Jæja fín mynd hérna til að gefa fyrstu umfjöllunina, Þegar ég fór á þessa mynd var ég búinn að gera mér miklar vonir og þessi mynd stendur sko sannarlega undir væntingum, skildi eftir rosalega mikið og kom sannarlega á óvart.

Soundtrackið úr þessari mynd er eitt það besta sem ég hef á ævi minni heyrt og lokalagið heillar og mæli ég sérstaklega með 2 lögum þarna úr sem eru: Frou Frou Let go og Postal Service Such great hights


Þessi mynd fjallar í raun og veru um ást sem getur verið ansi flókið og skrýtið fyrirbæri, Natalie Portman sýnir besta leik sem ég hef séð og Zach Braff nær að lýsa skrýtnu lífi Andrew á alveg ótrúlegan hátt..


stór orð en Besta mynd sem ég hef séð..

Ég hef einhvern veginn aldrei náð Scrubs. Ekki misskilja mig, ég fíla alveg húmorinn það er bara eitthvað við þennan þátt sem að ég fíla ekki. En allavega þá er Zach Braff aðalleikarinn í þeim þáttum handritshöfundurinn, leikstjórinn og aðalleikarinn af einhverri bestu feel good mynd sem að ég hef séð í langan tíma. Zach leikur Andrew Largeman sem að kemur eftir níu ára fjarveru í gamla heimabæinn sinn til jarða móður sína og gera upp fortíðina.

Zach hefur gert hérna æðislega mynd með svo ótrúlega frábært og skemmtilegt að það liggur við að ég fái sáðlát. Natalie Portman kemur líka sterk inn og sannar að hún sé einstök leikkona. Hlakka til að sjá hvað Zach Braff gerir næst. Fylgist með þessari

Ég ætla ekki að eyða tíma í að útskýra söguþráðinn í löngu máli. Zach Braff (Scrubs) leikstýrir hér sjálfum sér í eigin handriti og tekst það ótrúlega vel. Myndin fjallar um Andrew Largeman, sem kemur heim til sín eftir 9 ára fjarveru, til að vera í jarðarför móður sinnar. Hann ákveður að vera í bænum í nokkra daga og rifja upp kynnin við föður sinn og gömlu félagana ásamt því að kynnast nýju fólki.


Myndin er í einu orði sagt alger snilld og er þar alveg sama hvað maður lítur á; Leikurinn er frábær (Natalie Portman er svo æðisleg í þessari mynd að það hálfa væri hellingur), tónlistin geðveik (ekkert soundtrack, bara lög, sem gerir það að verkum að manni langar ennþá meira í geisladiskinn úr myndinni) og söguþráðurinn svo óhefðbundinn að maður veit aldrei hvert myndin er að fara með mann. Hún er fyndin, en á svo allt annan hátt en maður býst við. Um leið er hún átakanleg og djúp.

Í stuttu máli sagt; Mér leið mjög vel eftir þessa mynd. Held að það segi allt sem segja þarf. Lokasvar.

Þetta er besta mynd sem ég hef séð.

Hún er yndislega vel leikin,bæði frábært handrit og frábær leikstjórn og svo mjög góð tónlist en ég er sammála að söguþráðurinn (strákurinn sem kemur aftur á heimaslóðir síns

og rynir að kynnast nýju fólki og fólki sem hann þekkti áður)og svo fór hótel atriðið vera eini parturinn í Garden state sem ég var ósáttur við(já ég er að tala um það atriði).

En fyrir utan það atriði er Garden state besta mynd sem ég hef séð alveg óeðlilega fyndin(sem svona mynd)en samt er þetta einhverskonar sálfræðilegur húmor því að þetta er drama mynd.

Mig langar oft til að gráta þegar ég hugsa um Garden state en mér líður samt altaf svo vel á eftir.

Mér leið mjög vel þegar ég gekk úr salnum.


Myndin sem ég hef núna verið að skrifa um heitir Garden state(það hefur örugglega ekki farið framhjá mörgum)og er leikstýrð og skrifuð af Zach Braff og leikur einnig aðalhlutverkið.

Garden state fjallar umm Andrew Largeman(Zach Braff)sem býr í L.A þar sem hann vinnur fyrir sér sem leikari fer aftur til heimabæjar síns sem er New Jersey eftir 9 ára fjarveruað því að móðir hans deyr.

Þar fer hann aftur að hitta gamla vini og félaga og kynnist Sam(Natalie Portman)sem hann verður sktinn í.


Natalie Portman er bara frábær og Zach Braff einnig góður.


Ég mæli með Garden state fyrir alla og ég vil minna á að kom á vídeoleigurnar í gær.

Vonandi er hægt að kaupa hana einhverstaðar.

TÆR SNILD!!!!!!!!!!!!!!!