Sal Viscuso

Þekktur fyrir leik

Besta mynd / þáttaröð

Soap ★ 8.3

Versta mynd

The Dentist ★ 5.4

Myndir

Æviágrip

Tileinkun Sal Viscuso við leiklistina má færa til einstakt kvöld árið 1967. Hann var nýnemi í háskóla og rakst á símaleik af Ronald Ribman CBS Playhouse: The Final War of Olly Winter (1967) og var svo innblásinn af Ivan. Emmy-aðlaðandi túlkun Dixons á titilhlutverkinu sem hann fór inn í leiklistardeildina daginn eftir og útskýrði síðar: "Mér fannst ég hafa fundið fjölskylduna mína þar." Hann lauk BA-prófi frá háskólanum í Kaliforníu í Davis, fór síðan í nám hjá Olympia Dukakis við NYU School of the Arts, þaðan sem hann útskrifaðist með MFA.

Tækifærin buðust hratt upp og Sal lék frumraun sína í kvikmyndinni í klassíkinni The Taking of Pelham One Two Three (1974). Kynning á Burt Metcalfe, aðstoðarframleiðanda helgimynda seríunnar M*A*S*H (1972), leiddi til þess að hann flutti til Los Angeles og fljótlega var Sal fastagestur í þáttaröð NBC The Montefuscos (1975). Hann var hátalari utan skjás (ásamt ýmsum öðrum persónum) á M*A*S*H (1972); kom fram í virðingu Gene Wilder til Hollywood 1920, The World's Greatest Lover (1977); spunnin í Þrjár konur eftir Robert Altman (1977); og lék marga þætti í hinum ástsæla Barney Miller (1975) (einn þeirra var skrifaður sérstaklega fyrir hann af skapara þáttarins, Danny Arnold).

Hann átti einnig að koma fram í tímaritinu TIME sem hefur metið sem einn af „Top 100 sjónvarpsþáttum allra tíma,“ Soap eftir Susan Harris (1977). Faðir Timothy Flotsky, sem var áskorun í starfi hans, (og lýsing þáttarins á einni af fyrstu opinberlega samkynhneigðu persónunum í netsjónvarpi) skapaði samstundis deilur sem laðaði að sér 19 milljónir áhorfenda á frumsýningu þáttarins. Stuttu síðar hóf Sal faglegt samband sitt við Bancroft/Brooks hæfileikasamsetninguna, kom fyrst fram í Fatso eftir Anne Bancroft (1980), og síðan í Mel Brooks' Spaceballs (1987), sem hann hefur sagt um: „Ég held áfram að fá meira. athygli frá því verkefni en frá nokkru sem ég hef nokkurn tíma gert!"