American Splendor (2003)

Guð forði ykkur frá því að sjá þessa hrikalega leiðinlegustu mynd sem ég man eftir.

Ömuleg mynd um mann sem lifir ömulegu lífi og segir frá því á ömulegan hátt.

Það er ekkert við þessa mynd sem heldur manni við skjáinn og þraukaði ég ekki nema rétt uþb hálfa mynd og tel ég það vera mikið þrekvirki.

Forðastu þetta eins og heitan eldinn því þetta helvíti er sorp og ekkert annað.

American Splendor er óvenjuleg mynd á nær allan hátt. Hún er fyrst og fremst byggð á teiknimyndasögum, sem skrifaðar eru af hinum raunverulega Harvey Pekar (sem Paul Giamatti leikur hér), en hún fer samt með efnið svolítið lengra. Hún flakkar fram og aftur í raunverulegt líf mannsins, meðan hún gefur okkur innsýn inn í það gervilega (sumsé; það leikna). Þetta virkar eins og sérkennileg en í senn ansi áhugaverð blanda af sjálfsævisögu, karakterstúdíu og heimildarmynd. Myndin segir frá mjög sérstökum manni, þessum Harvey Pekar, sem lifði sig inn í myndasöguheiminn og gerði að lokum myndasögur um hans eigið tóma líf. Maðurinn var taugahrúga, átti skítavinnu og lítið sem ekkert félagslíf, en einhverra hluta vegna fengu sögurnar góðar viðtökur og Harvey varð orðinn fræg ''myndasöguhetja.'' Paul Giamatti ber þessa mynd uppi með stakri prýði og gerir persónuna trúverðuga. Hann virðist hafa góð tök á hlutverkinu (kemur kannski ekkert á óvart enda var Harvey sjálfur viðstaddur nálægt) og einstaka sinnum gerir hann karakterinn að enn meiri taugahrúgu heldur en jafnvel Woody Allen. Hope Davis - sú vanmetna leikkona - er líka virkilega góð sem eiginkona hans. Ástarsamband þeirra í myndinni er vafalaust með því furðulegasta í kvikmynd langa lengi (sem átti víst að gerast í alvöru...). Handrit myndarinnar er einnig virkilega frumlegt og skemmtilegt, og samtölin eru oft á tíðum skondin. Tæknivinnslan vakti svo líka tiltölulega mikla athygli hjá mér. Ef ykkur fannst Hulk gera comic book effekt-ið vel (þ.e.a.s. láta kvikmyndina líta út eins og blaðsíðu úr myndasögu) þá ætti það að koma ykkur á óvart hversu skemmtilega þessi mynd skapar þann stíl. Ég var aftur á móti fyrir dálitlum vonbrigðum með heildarniðurstöðuna. Mér fannst myndin mætti fara aðeins betur út í ýmsa hluti (hjónabandið t.d.) og aðeins minna af öllum þessum ''mocumentary'' stælum. Hún var heldur ekki eins fyndin og ég bjóst við, og miðað við allar þær viðurkenningar sem myndin hefur hlotið má segja að ég hafi kannski farið á hana með fullháar væntingar. Samt mjög fín mynd þrátt fyrir það, og einnig mjög fersk fyrir þá sem vilja prufa eitthvað nýtt í bíó.7/10