Eat Pray Love (2010)

Mér fannst það fullkomin tímasóun að sjá þessa mynd. Hef ekki lesið bókina en hef heyrt að hún sé mun betri. Myndin er of mikið "Hollywood". Í raun er sagan búin eftir fyrstu 15 mínúturnar. Julia Roberts er ekki rétta leikkonan í þetta aðalhlutverk. Hún er of settleg, ráðsett og lífsreynd fyrir hlutverkið. Náttúrufegurð Ítalíu og glæsilegt umhverfið í Róm fær að njóta sín en alltof miklum tíma er eytt í að sýna ...mat ! Þegar Julia Roberts fékk sér enn einn pastaréttinn sem hún rólega borðar án sérstakra tilþrifa þá nennti ég þessu ekki lengur og gekk út af myndinni.

Eat Pray Love er byggð á samnefndri bók um raunverulega ferð Liz Gilbert til að finna sjálfan sig. Bókin hefur selst í milljónum eintaka og hefur haft áhrif á margar konur, sama má ekki segja um þessa kvikmynd.

Söguþráðurinn er áhugaverður fyrir konur, þrítug kona skilur við manninn og fer í heimsreisu í heilt ár til að finna sig. Hún fer til Ítalíu og borðar, Indlands og biður, og loks Balí í Indónesíu og verður ástfangin þar. Það er engri spurningu svaraðri hér nema hvort Liz muni finna hamingjuna aftur í þessari för.

Þessi mynd á ekki skilið hræðilegu dómana sem hún hefur fengið, leikararnir standa sig ágætlega, þótt að Julia Roberts skíni ekki sínu skærasta ljósi. Myndin er listrænlega glæsileg og fylgir bókinni ágætlega. En það vantar einhvern sjarma yfir henni, það vantar meiri húmor og dýpri persónur sem að maður kynntist í bókinni. Hún er líka aðeins of löng, hún er tveir og hálfur tími, og fyrir rómantíska mynd er það aðeins of mikið.

Myndin er samt ágæt fyrir sinn markhóp, salurinn var 90% kvenfólk, hún kætir áhorfendur (stundum) og fer með mann á skemmtilegar og framandi slóðir. Hún skilur samt lítið eftir sig ólíkt bókinni og held ég að þrátt fyrir alla markaðssetninguna að baki hennar þá verði hún fljótgleymd. Ég mæli samt með henni fyrir mæður og dætur sem vilja fara á alvöru kellingamynd.