Drag Me to Hell (2009)

Drag Me to Hell er nýjasta mynd frá Sam Raimi þar sem hann hverfur aftur til Evil Dead stílsins. Virkilega óhugnaleg með skemmtilegan söguþráð í bland við steiktan húmor. Maður er á köflum scared shitless yfir henni og oft hlær maður um leið, tók eftir að oftar en ekki eru brandararnir vökvakenndir........) Ég vil þó setja út á hana að hún er full fíflaleg á köflum og ég er ekki alveg nógu sáttur með dialoginn sem er hálf klígjulegur. Ef að handritið hefði orðað margar samræðurnar betur þá hefði þetta getað orðið betri mynd. Einnig verð ég að minnast á Justin Long sem er ömurlegur hér og dregur sín atriði niður. En þetta er alveg drulluskemmtileg steypa sem hræðir mann um leið, ég var allavega ágætlega sáttur við hana þó að ég sá að þetta hefði jafnvel getað orðið frábær mynd. En einkunn yfir meðallagi frá mér.

Það er ekki hægt að neita því að Sam Raimi getur stundum verið lúmskur djöfull. Hann hefur að vísu ekki verið duglegur að sýna það á þessum áratug enda búinn að vera fastur undir stjórn Sony og Marvel-framleiðenda. Þar af leiðandi er það ekki skrítið að hann hafi litið á Drag Me to Hell sem gilda afsökun til að fá að sleppa sér algjörlega lausum og gera það sem honum finnst greinilega dúndurskemmtilegt; að "kvelja" áhorfandann með sjúkri stemmningu, ógeðfelldum húmor og óhugnanlegu andrúmslofti.Einhvern veginn finnst manni það mjög erfitt að hugsa ekki til Evil Dead-myndanna (sérstaklega nr. 2), sem þessi ræma á margt sameiginlegt með. Bara verst að stærsti munurinn er ofbeldið, enda ber þessi mynd hinn skömmustulega PG-13 stimpil, þótt ég verði að játa, myndin tapar ekki miklu fyrir vikið því hún er óvenju "intense" miðað við merkið. Annars skiptist hún reglulega á milli þess að vera óþægileg, yfirdrifin og ógeðslega kómísk (og ég meina það í orðsins fyllstu merkingu). Það er rosalega "campy" fílingur yfir þessu öllu og það er akkúrat það sem Raimi vildi gera. Myndin á að vera kjánaleg, vandræðaleg og súr á köflum og stundum líður manni hálf illa fyrir að hlæja að þeim ósmekklegheitum sem hér finnast. Ég sé fyrir mér leikstjórann veinandi af hlátri yfir að senda áhorfandann í gegnum þá rússíbanareið (m.ö.o. "helvíti") sem myndin er, og þess vegna getur hann verið svona mikill prakkari.Raimi er líka þekktur fyrir það að gera lífið leitt fyrir leikarana sína á setti, í góðu gríni að sjálfsögðu (af hans hálfu). Það muna kannski einhverjir eftir því hvernig hann fór með Bruce Campbell í gegnum Evil Dead-seríuna. Hann kaffærði honum í drullu, dældi mörgum lítrum af blóði framan í hann og lét hann strekkja á raddböndunum með áköfum öskrum við og við. Það hættir heldur ekki þar. Raimi hefur kannski aðeins róað sig síðan þá en engu að síður hefur hann enn leikið sér að fólkinu sem hann vinnur með. Gleymum því heldur ekki að þetta er eini maðurinn sem fékk Katie Holmes til að fara úr að ofan á kameru, en það er einn af mörgum kostum við myndina The Gift, en það er auðvitað allt annar handleggur. Með Drag Me to Hell ákveður Raimi að gera hina fjallmyndarlegu Alison Lohman að nýju "tíkinni sinni," og hann fer ekkert vægar með hana þótt að hún sé stelpa. Hún hlýtur alveg hreint rosalega pyntingu í gegnum þessa mynd, og þá ekkert síður en Campbell fékk. Hún er mikil hetja fyrir að leggja allt þetta á sig, og á endanum skilar hún traustri frammistöðu og gerir persónunni góð skil. Hún neglir hræðsluna frábærlega og reynist vera líka mjög fyndin á réttum stöðum (persónulegt uppáhald mitt er "kitty, kitty" senan - sem er líka ein sú grimmasta).Aðrir leikarar reynast einnig prýðis uppfylling. Justin Long gerir alls ekki mikið en hann virkar ágætlega sem týpíski "hryllingsmynda-kærastinn." Annars var ég virkilega sáttur með Lornu Raver, sem lék ógeðfelldu gömlu konuna (sem virðist alltaf vera drekkhlaðin viðbjóði sem hún spýtur út úr sér), og Dileep Rao (hann er víst líka í Avatar), sem lék sjáandann. Raimi heldur þó nánast alltaf athyglinni á Lohman, sem er nánast í hverju einasta atriði. Myndin dregur líka hægt og hægt mottuna undan áhorfandanum með því að láta persónu hennar, Christine, vera meira en bara "krúttlegu stelpuna." Stundum veit maður ekki hvort manni eigi að líka við hana eða ekki, en það gerir það bara fyndnara þegar maður hlær að óförum hennar, sem kemur stundum fyrir.Raimi kann ennþá að skemmta gömlu áhorfendum sínum, og þá er ég ekki endilega að tala um markhóp Spider-Man-myndanna. Það er reyndar ákveðinn punktur í handritinu sem mér fannst hafa mátt vera betur meðhöndlaður. Án þess að fara of mikið út í smáatriði kemur ákveðin sena fyrir nálægt lokum þar sem Christine fær ráðleggingu um hvað skal gera í framhaldi þess sem hafði nýlega gerst (mikið rosalega er erfitt að segja ekki frá of miklu). Hálfgert plan B, ef svo má orða það. Engu að síður fær Christine nýtt "verkefni" sem kemur svo harkalega mikið upp úr þurru í sögunni að maður hristir hausinn yfir því af hverju það kom ekki fram fyrr! Kannski þið fattið.En þrátt fyrir þessa holu skemmti ég mér suddalega mikið yfir þessum sjúskaða bræðingi. Öll hráefnin eru á réttum stað og upplifunin gerist aðeins betri með vel staðsettum (og oft ófyrirsjáanlegum) bregðum og glæsilegri tónlist Christophers Young sem einnig gefur manni gæsahúð á réttum stöðum. Skemmtilega öðruvísi afþreyingarmynd sem mætti alveg kalla létta, "fjölskylduvænni" útgáfu af Evil Dead, ef það er eitthvað til í því.7/10