Walk the Line (2005)

Ég sá Walk the line fyrir allt löngu og væntingarnar voru miklar

enda hef ég haft mikill áhuga á cash bæði sem manneskju og svo tónlistinni hans og það voru varla liðnar nema 10-15 mínútur þegar ég sá að þetta var ekkert annað en meistaraverk og leikurinn,tónlistin og auðvitað handritið gerði myndina af einni af betri myndum sem gerðar hafa verið um lifandi manneskju og enn í dag er leikur reese w enn í huga mér og það er eitthvað að akademínunni ef hún vinnur ekki en þótt myndin hefði verið frábær þá var einn sem mér fannst að en myndin var nokkuð langdregin en samt ekkert þannig að manni leiddist en myndin tókst það sem fáar myndir takast það er að skapa stemmingu einsog á tónleikum og að maður er á fullu í sætinu

Dæmigerð biopic um Johnny Cash, það er nákvæmlega ekkert við uppbygginguna eða handritið sem er frumlegt, mér leið eins og ég væri að horfa á aðra útgáfu af Ray því sagan í báðum myndunum eru óþægilega líkar. Kannski eru báðar myndirnar mjög dyggar raunverulegum atburðum og eru þar með ekki viljandi svona líkar en þrátt fyrir það eiga báðar myndirnar það sameiginlegt að vera gífurlega ómerkilegar. Það sem Walk the Line á líka sameiginlegt með Ray er að frammistöður leikaranna voru glæsilegar og gera myndina þess virði að sjá. Fyrir utan það að Joaquin Phoenix er 15cm lærri en hinn látni Johnny Cash þá er hann nokkuð gallalaus sem Cash, sama með Reese Witherspoon sem leikur mest óReeseWitherspoonlegasta hlutverk hingað til sem June Carter. Það sem kvekir í undruninni er að þau bæði syngja lögin sjálf, ég skil ekki hvernig þau gerðu það svona vel því þau sungu lögin alveg jafn vel og Cash og Carter sjálf. Rosalega fín tónlist og geðveikar frammistöður gera Walk the Line þess virði að sjá, því miður er Walk the Line svo svakalega dæmigerð og sýnir ekkert nýtt, ég get ekki gefið henni meira en þrjár stjörnur.

Ævisögur eru ekki það helsta sem ég kýs að horfa á þegar að kemur að kvikmyndum. Walk the Line var undanteking. Ég hef verið Johnny Cash-aðdáandi síðan í æsku (greinilegt merki um það að ég kom hvergi að þessari mynd með hlutlausum augum) og beið ég nokkuð spenntur eftir að sjá hvernig frásögn hans yrði meðhöndluð. Myndin hefur verið mikið verið borin saman við Ray, sem kom út í fyrra. Ég neita svosem ekki að uppbygging þessara mynda sé að mörgu leyti svipuð. Persónulega fannst mér Walk the Line koma miklu betur út. Meðan að Ray reyndi fullmikið að kremja allri ævi hans fyrir innan við ákveðna tímalengd þá einblínir þessi mynd miklu nánar á ákveðinn söguþráð og notar sjálfa ævisöguna sem aukaatriði. Myndin fókusar á samband Cash við June Carter meira eða minna út allan tímann, og virkar þar af leiðandi sem bæði ástarsaga og frásögn snillings. Kemistrían sem þau Joaquin Phoenix og Reese Witherspoon móta er einkum góð. Í sitthvoru lagi eru þau annars vegar ótrúlega öflug. Phoenix fer hér með hlutverkið sem hann var fæddur til að leika í og nær söngvaranum með ólíkindum. Witherspoon tekur jafnframt stórt stökk hvað fjölbreytni í leikhæfileikum varða, enda geislar ekki síður af henni. Tónlistinni þarf síðan vart að lýsa. Sem einstaklingur sem þekkir flestu lögin hans Cash get ég ekki betur sagt en að hún komi glæsilega út. Leikstjórinn James Mangold (Girl Interrupted, Identity) sér einnig til þess að myndin haldi ágætu róli án þess að hún drattast út í fulllangdregna kafla. Sumsé, úrvalsmynd, þótt hún virki kannski standard í áliti einhverra. Sem biopic kemur hún öllu vel til skila og reynist sömuleiðis vera bara frábær afþreying.8/10

Það er voðalega vinsælt í dag að gera mynd um látna tónlistarmenn og helst að gera hana um leið og jarðaförin er búin.
Svo þykir við hæfi að dæla verðlaunum í þessar myndir og í leikarana þar sem þeir náðu karekternum svo vel.
Í fyrra kom myndin Ray þar sem hann Jamie Foxx lék Ray Charles
og fjallaði sú mynd um þann mann og hvernig hann ólst upp í fátækt, misti bróður sinn þegar hann var ungur, hvernig hann varð að stjörnu, fór í dópið, hélt framhjá og reif sig svo uppúr allri þeirri vitleysu.
Þessi mynd fjallar um það nákvæmlega sama, samt eru þetta ekkert líkar myndir þannig lagað.
Eftir alla Þá jákvæðu gagnrýni sem þessi mynd hafði fengið og þær tilnefningar til óskars, tala ekki um að hér er fjallað um ævi Johnny Cash, þá hreynlega varð ég að sjá þessa mynd.
Myndin sjálf er ágæt, en ekki virði allra þá jákvæðu gagnrýni sem hún hefur fengið.
Ég held að allt það lof sem þessi mynd hefur fengið og þær tilnefningar til verðlauna, sé frekar verið að verðlauna Johnny Cash fyrir það sem hann gerði fyrir tónlistina, heldur en að verið sé að verðlauna myndina fyrir hvað hún sé góð.
Myndin sjálf er alsekki vond, hún er góð, en bara ekki jafn góð og talað er um.
Joaquin Phoenix er fínn í hlutverki Johnny Cash og það að hann skuli syngja sjálfur öll hans lög í myndini og gera það þetta vel er mikill plús fyrir hann.
Einnig var Reese Witherspoon góð sem June Carter og sýnir hún þarna að hún getur leikið eitthvað annað en ljóskur í bleikum fötum.