White Noise (2005)

White Noise er hin ágætasta mynd, söguþráðurinn er mjög einfaldur. John missir konuna sína og reynir að ná sambandi við hana í gegnum sjónvörp og önnur tæki. Þrátt fyrir að söguþráðurinn sé einfaldur og ekki mörg atriði sem gerast þannig séð þá er myndin mjög spennandi og tekst að halda manni spenntum allan tímann. Mæli með henni ef þú villt sjá spennandi og draugalega mynd.

White noise. Hvað getur maður sagt um hana? Mér fannst hún sæmileg svona. Gallarnir eru þó nokkrir,handritið virðist hafa verið skrifað í flýti,söguþráðurinn og fléttan verkar formúlukennd og jafnvel þreytandi og Michael Keaton virðist alveg vera hættur að meika það(hann var oft fínn hér áður fyrr). Svo fannst mér ég vera svikinn af endirnum sem var ekki nógu fullnægjandi en ég hins vegar skildi hann ekki alveg þannig að kannski er ég of dómgjarn. Þó er þetta alveg horfanleg skemmtun þegar allt kemur til alls og Deborah Kara Unger sem er fín leikkona og stendur oftast fyrir sínu bjargar myndinni fyrir horn. White noise fær tvær stjörnur. Algjört miðjumoð.

Söguþráður: John elskar konuna sína út af lífinu,... konan hans John's deyr og hann fer að reyna ná sambandi við hana í gegn um sjónvarpið - sem er kannski ekkert mjög sniðug hugmynd.


Gagnrýni: Ég vildi óska þess að ég hefði verið að stikla á stóru varðandi söguþráðinn. En raunin er sú að hann er bara ekkert lengri eða meiri. Jú, það er svona kannski ýjað að einhverju meira, eða putta rétt dýft í ýmislegt sem í öðrum bíómyndum hefði svo verið breytt í spennandi frásögn. En White Noise er ólýsanlega ólýsanleg... hvorki full né fiskur... ekki rómantísk, spennandi, eða hryllingur - en - og hér kemur það skrítnasta af öllu; hún er ekki leiðinleg eða léleg heldur. Mér leiddist aldrei á henni, þannig að hún hélt alveg athyglinni, og kvikmyndatakan var frábær. Michael Keaton reyndi af alefli að gæða persónuna sína einhverju drama og lífi - en virtist erfitt með að finna sig í hlutverki sínu. Aðrar persónur höfðu ekkert hlutverk í myndinni, fyrir utan snjóugan sjónvarpsskjáinn. Bíðið eftir henni þar til hún kemur í sjónvarpinu - en þá er líka allt í lagi að horfa á hana!

Ég fór á þessa mynd í gær og vissi eiginlega ekkert hvað ég var að fara á. Ég var í gríðalegum vonbrigðum í byrjun því ég hélt að þessi mynd ætlaði bara vera í mjúku hliðunum allan tíman. En svo bara varð myndin ótrúlega góð eitthvað og komu svona creapy atriði sem ég ætla ekkert að fara útí. Ég mæli með að fólk fari á þessa mynd því hún kemur manni svolítið á óvart og maður pælir mikið í henni þegar henni líkur, hvort þetta sé alveg satt og hvort það sé hreinlega eitthvað til í þessu.

Ég fór á þessa mynd og bjóst ekki við neinu af henni en hún kom skemtilega á óvart. Ég var með hnút í maganum næstum allan tíman og fattaði plottið ekki fyrr en á seinusu mínótunum. The scarefactor-inn í þessari mind er svokallað EVP eða Electronic Voice Phenomena (raf radda fyrirbæri) þar sem raddir eru tekknar upp á meðal raftrublana og eru sumir sem trúa því að um sé að ræða raddir hiu dauða að reina að ná sambandi við okkur eða áhveðna manneskju. Það sem er svona scary við það er að þetta er ekkert djók því fólki hefur virkilega tekist þetta þannig að myndin er byggð á einhverju fyrirbæri sem gæti verið að gerast á hverjum degi allstaðar í heiminum. Ég ætla ekki að fara útí sögu mindarinar hér því ég er alveg vissum að það veri einkver annar sem gerir það. Þessi mynd fær reindar nokkuð stóan plús hjá mér þar sem hún fer ekki eftir öllum hollywood reglunum en þú verður bara að sjá hvernig það fer sjálf/ur og dæma um það.