Ocean's Eleven (2001)

Steven Soderbergh hefur nú verið í mínu uppáhaldi í nokkurn tíma, sérstaklega eftir Erin Brokovich og Traffic. Þessi mynd sem er víst endurgerð á mun eldri mynd um Frank Sinatra, Dean Martin og fleiri gaura, sem ég hef ekki séð reyndar, heppnast nú reyndar alveg mjög vel. Góður húmor og skemmtilegar persónur halda manni föstum í sætum bíóanna. Þegar ég sá trailerinn úr myndinni, dundi í mann dulítið fönkí mjúsik og allar þessar skemmtilegur persónur, og vissi ég að ég væri á leiðinni á þessa mynd. Og kom hún mér alveg skemmtilega á óvart. Ég hef nú séð nokkuð margar týpískar krimma myndir um dagana, sem einfaldlega ekki virka. Ég nefni engar sérstakar í því máli. Þessi mynd er full af skemmtun, peningum, karakterum, meiri peningum, og umfram allt peningum. Það eina sem ég eiginlega get sett út á þessa mynd, er leikarinn Casey Affleck. Jú hann er í góðu hlutverki og gerir vel, en ég bara þoli þennan mann ekki. Þeir sem sáu Drowning Mona, og muna eftir þessum dreng sem varla getur talað, og þegar hann gerir það er varla hægt að hlusta. En hann er samt í góðu hlutverki hér og gerir vel. Myndin hefði mátt vera aðeins lengri og vinna betur á karakter Andy Garcias og sýna betur leikhæfileika þessa manns. En þetta er Fantagóð mynd, sem bara allir verða að sjá!

Ég fór á þessa mynd með því hugarfari að hér var að ræða um stórmynd, og viti menn það brást mér ekki, enda ekki annað hægt með leikara á við George, Matt, Brad, Juliu og fleirri og fleirri. Þessi mynd er nú kannski engin Óskars kandídat, en hún er samt sem áður hin besta skemmtun og plottin eru ekki af verri endanum og hvernig mönnum dettur annað eins í hug er alveg ótrúlegt. Að mínu mati eru það algjörir ritsnillingar sem ljáðu nafn sitt myndinni. Enda ekki verri menn þar á bæ en George Cleyton Johnson. Það versta fyrir aðstandendur þessarar myndar er að hún verður ekki eins stór og hún gæti verið þar sem að hún lendir algjörlega í skugga Lord of the Rings. En að mínu mati er enginn maður með mönnum nema að hann skelli sér á Ocean´s 11.

Þegar leikstjórinn Steven Soderbergh var búinn að gera hina mögnuðu Traffic

(Óskarsverðlaunamyndin í fyrra) langaði hann mikið til að gera létta og

fjöruga kvikmynd. Fyrir valinu varð handritið Ocean´s Eleven, sem verður aðaljólamynd Sambíóanna og Háskólabíós að þessu sinni.

Ocean´s Eleven er sérstakur titill, en þýðir í raun Hinir ellefu félagar Oceans, en það er George Clooney sem leikur gangsterinn Ocean.

Hann er nýkominn úr grjótinu, en ekki líður langur tími þar til hann byrjar að sanka að sér glæpaliði til að ræna spilavíti í Las Vegas.


Það sem hann vill ræna er pengingahirsla sem geymir peninga þriggja stærstu spilavítanna í Las Vegas, Bellagio, MGM Grand og Mirage. Þetta ætlar hann að gera nóttina sem hnefaleikakeppni fer fram í bænum. Þar keppa engir aðrir en Lennox Lewis og einhver sem heitir Klitschko. Alls verða ellefu hausar í hópnum, þ.á.m. Rusty Ryan, algjör spilasvindlari, (Brad Pitt); Linus Caldwell, frægur vasaþjófur, (Matt Damon); Basher Tarr, sprengjusérfræðingur (Don Cheadle); og nokkrir fleiri. Eigandi spilavítisins (Andy Garcia) er náungi sem hefur tælt til sín fyrrverandi konu Oceans, en hana leikur Julia Roberts. Hefst þá fjörið.


Leikstjórinn Steven Soderbergh leggur mikla áherslu á að hann vildi að gera Ocean´s Eleven, því hann vildi gera mynd gerólíka Traffic, sem var þungt og háalvarlegt drama.

Í þessari nýju mynd er léttleiki og mikið fjör í fyrirrúmi, enda höfðu allir leikararnir óstjórnlega gaman af því að gera myndina. Það var mikið hlegið og Soderbergh segist ekki vera í nokkrum vafa um að sú gamansemi skili sér í myndinni. Það má segja að það takist, því nokkrir gagnrýendur hæla henni í hástert, meira að segja gagnrýnendur sem eru frægir fyrir að hakka í sig myndir. Tökum Owen Gleiberman (á tímaritinu ET) sem dæmi, en hann gefur myndinni einkunnina A+ sem fáar myndir ná. Hann segir að Soderbergh sé snillingur.


Myndin er byggð að hluta á mynd með sama nafni frá árinu 1960. Aðalhlutverkin í þeirri mynd voru í höndum nokkurra þekktra félaga og vina, sem allir eru dánir núna. Það voru þeir Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davies Jr. og Peter Lawford. Myndin er orðin klassík, en þegar hún var gerð var ekkert sérstakt handrit til, félagarnir bara hittust og filmuðu það sem þeim datt í hug hverju sinni. „Ég tók grunninn úr þeirri mynd og gerði algerlega nýja,“ segir Soderbergh. „Okkar mynd er létt og lífleg og gerist í nútímanum. Þetta er í raun ekki endurgerð heldur ný mynd á gömlum grunni.“

Ég hafði tiltölulega gaman að þessari nýjustu kvikmynd Steven Soderberghs. Einvalalið leikara fer með aðalhlutverk, og af þeim standa sig einna best Brad Pitt, George Clooney og Matt Damon. Aðrir leikarar fá minna til þess að spila úr, enda ljóst að hverjum karakter er ekki gefinn mikill tími til þess að þróast þegar um svo mörg hlutverk er að ræða. Til að byrja með er myndin afar klisjukennd, það er ekkert sem kemur manni á óvart og manni finnst eins og maður hafi séð þetta allt milljón sinnum áður. Það er síðan ekki fyrr en ránið sjálft hefst, að myndin fer á flug, enda er þetta eitthvað flóknasta, skemmtilegasta og mest spennandi rán sem ég hef séð á hvíta tjaldinu. Það er á þessum síðustu 45 mínútum sem myndin stendur virkilega fyrir sínu og verður alveg prýðisskemmtun. Það má virkilega mæla með myndinni fyrir þá sem hafa gaman af góðri fléttu og óvæntum atburðum.

Hér er nýjasta mynd undraleikstjórans Steven Sonderbergh komin, en eins og flestir vita hlaut hann hvorki meira né minna en tvær Óskarsverðlaunatilnefningar síðast fyrir myndirnar Erin Brockovich og Traffic og vann fyrir þá síðarnefndu. Það sem er sérstakt við Sonderbergh er að engar tvær myndir eftir hann eru líkar að neinu leyti (fyrir utan sömu leikara stöku sinnum) og hefur hann því verið kallaður ''kvikmyndalegt kamelljón''. Ocean's Eleven sýnir vel að þetta er satt því hér tekur hann nýja stefnu með því að gera létta glæpamynd með fjölmennu úrvalsliði leikara. Þessi mynd kemur ekki mjög vel út í samanburði við síðustu tvær myndir Sonderberghs, en þær voru töluvert dýpri og alvörukenndari. Hér er aftur á móti um að ræða létta afþreyingu, í raun hálfgerða poppkornsmynd en með verulega sterku afþreyingargildi og ekki kom fyrir að mér leiddist á þessum tveimur tímum. Nokkur dæmi eru til um að kvikmyndir sem hafa mikið af stórleikurum innanborðs klúðrist á einn eða annan hátt, sem dæmi um þetta má nefna nokkrar myndir eftir Robert Altman. Sonderbergh hefur líklega verið meðvitaður um þessa hættu og því ekki sett markið of hátt, sem virðist hafa virkað því allir leikararnir skila sínu vel hér og myndin gengur vel upp sem samsteypt heild. Það er ekki alltaf sem maður vill sjá myndir eins og Traffic eða Erin Brockovich þegar maður fer í bíó. Stundum vill maður sjá léttmeti en það þýðir ekki að maður geri engar kröfur. Ocean's Eleven stóðst mínar kröfur vel og get ég hæglega mælt með henni fyrir þá sem eru að leyta sér að góðri skemmtun nú um hátíðarnar. Þrjár stjörnur, hiklaust.

Steven Soderbergh hefur ekki ætlað sér að næla í Óskarinn í þetta sinn, hann kann samt ennþá lagið að gera góða, spennandi, fyndna og skemmtilega afþreyingu. Ocean's 11 er glæpamynd þar sem Soderbergh hefur tekist að stilla saman skemmtilegt og hnyttið handrit og góðan leikhóp og úr þessari blöndu kemur út fantagóður og bráðfyndinn smellur. Myndin býr yfir aðeins öðruvísi stíl en síðustu tvær myndir leikstjórans, Erin Brockovich og Traffic, en gaman er að sjá að Soderbergh er alltaf til í eitthvað nýtt og frumlegt, og því notar hann ekki neinn dramtískan stíl hérna. Með helstu hlutverk fara George Clooney og Brad Pitt ásamt þeim Juliu Roberts (sem er eini kvenmaðurinn sem sést í allri myndinni, og sýndi frekar vonlausa frammistöðu - ég er líka viss um að við séum búnir að sjá nóg af þessari leikkonu í bili), Matt Damon og Andy Garcia. Leikararnir ná allir vel saman og þá sérstaklega þeir Clooney og Pitt, sem eru stórgóðir sem tvíeyki. Samræðurnar á milli þeirra eru bæði vel skrifaðar og einstaka sinnum drepfyndnar. Stíllinn sem myndin býr yfir er skemmtilegur og sagan er líka spennandi þó að hún skuli vera mjög einföld. Hún nær að halda uppi sömu spennunni allan tímann, nema kannski í lokin. Þetta er hvorki meira né minna en afbragðs afþreying. Mæli með henni.

Mjög góð mynd. Fjallar í einföldu máli um hann Ocean (Clooney) og þegar hann er slepptur úr fangelsi. Hans hinsta ósk er að ræna þrem spilavítum í einu og hefna sín á eiginmanni (Andy Garcia) fyrrverandi eiginkonu sinnar (Roberts). Benedict (Garcia) á öll þessi spilavíti og eru peningarnir geymdir allir saman í einn risastórri hvelfingu 70 metrum fyrir neðan spilavítin. Ocean ræður ellefu menn til þess að hjálpa sér og eru þeir hver öðrum betri s.s. Brad Pitt, Matt Damon og Casey Affleck (bróðir Ben Afflecks). Klippingin er róleg og yfirveguð og kæmi það mér ekkert á óvart ef að hún væri tilnefnd til Óskarsins góða. Endirinn er svona lala og finnst mér leikur Juliu Roberts aðeins eyðileggja myndina (ég fíla hana engan veginn). Steven Soderbergh er frábær leikstjóri og sýnir hann það hér svo um munar. Mjög góð mynd yfir hátíðirnar. :o)

Eftir að hafa fyrirfram dæmt Oceans eleven sem eina af þeim myndum sem reyna að selja sig út á leikaraval en ekki sem mynd sem hefur meira fram að færa en fræg nöfn ákvað ég að kíkja á hana, adallega vegna mikillar umfjöllunar um hana undanfarið (þá aðallega viðtöl við frægu leikarana, hvað annað). Mér til óvæntrar ánægju þá er myndin alls ekki svo slæm, hún var eiginlega vel þess virði að sjá! Ég er þó alls ekki að segja að þetta sé eitthvert meistaraverk heldur er þetta einfaldlega ein af þeim myndum sem heldur fullri athygli manns á meðan að henni stendur, lætur mann hlæja annað slagið (tvíburarnir voru nokkuð skondnir) og að lokum yfirgefa salinn sáttur við að hafa borgað sig inn á hana. Leikararnir standa sig bara ágætlega, myndin hefur þó ekki upp á neinn stórleik að bjóða heldur frekar skemmtilegan leik sem leikararnir koma til skila.

Oceans eleven er töff , húmorsleg bófamynd með hinu nýja tilbúna ratpack gengi Hollywoods sem flest (en ekki öll) hafa það sem áhorfendur vilja sjá, gott útlit og einhverja leikhæfileika. Þetta er fín mynd!

(2 ½ - 3 stjörnur)

Þá veit maður hvað gerist þegar stórstjörnur vilja skemmta sér og búa til nokkurra milljóna einkabrandara. Endurgerðin á Ocean's Eleven var gæluverkefni Clooneys árum saman, og loksins þegar honum tókst að berja allt saman er hann svo svínheppinn að myndin gengur alveg sérlega vel upp. Upprunalega myndin var ekki beint vinsæl hjá gagnrýnendum eða áhorfendum, þrátt fyrir aðdráttarafl Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis og fleiri stórstjarna. Nýja útgáfan er álíka stjörnum prýdd, en sem betur fer er búið að lappa aðeins upp á söguþráðinn, bæta við meiri spennu og gríni, og miklum fjármunum. Sagan af fyrrum fanganum Danny Ocean (Clooney) sem vill ræna þrjú spilavíti í Las Vegas á einu kvöldi rennur auðveldlega ofan í áhorfendur. Það er fjandi gaman að horfa á þetta fólk skemmta sér, því það skín í gegn að þau eru ekki beint að reyna að vinna Óskarinn. Brad Pitt er að skila einu besta hlutverkinu hingað til, Matt Damon leikur aðeins gegn týpu, Andy Garcia nýtur þess í botn að vera vondi kallinn, Julia Roberts er nokkurn veginn í fríi hér (ekki beint krefjandi hlutverk), og Casey Affleck og Scott Caan eru drephlægilegir sem mormónatvíburar. Gömlu kempurnar Elliott Gould og Carl Reiner eru engu síðri. Steven Soderbergh er ekki beint á sama háa planinu og hann var í Erin Brockovich og Traffic, og það sést að þessi mynd var á léttu nótunum á allan hátt. Leikararnir eru augljóslega að hafa það gott í mynd sem er best líkt við kampavín - létt, bragðgott og fljótt að hverfa ofan í mann. Eitt besta atriðið er í byrjun þegar Pitt er að nálgast botninn hvað framann varðar og er að kenna hóp af sjónvarpsstjörnum á unglingsaldri (sem leika sig sjálf og sanna að þau hafa húmor fyrir sjálfum sér) að spila alvöru póker. Algjör snilld. Þessi mynd er fínasta jólagjöf fyrir þá sem vilja slappa af yfir góðu og léttu bíói yfir hátíðarnar.