2012 (2009)

Ég hef áhyggjur af geðheilsu Rolands Emmerich. Hann hefur greinilega einhverjar uppsafnaðar sálarflækjur og eina útrásin sem hann fær er að gera hávaðasamar stórmyndir þar sem hann leikur sér að því að eyðileggja hluti, og ef hann er ekki að eyðileggja byggingar, minnismerki, Hvíta húsið (sem hann er núna búinn að gera... TVISVAR!) og þ.a.l. drepa milljónir manna án þess að sýna það beint, þá eyðileggur hann orðspor þeirra fagmanna sem vinna með honum. Bardagaörin gróa t.d. hægt eftir að ég fór á 10,000 B.C. Ég hef svo mikið innbyggt hatur gagnvart þeirri mynd að orð fá því ekki lýst. Independence Day og Godzilla fílaði ég heldur ekki, en í samanburði voru þær Óskarsverðlaunamyndir.Emmerich er samt ekki alslæmur og þegar hann á sína góðu daga þá má hafa bara nokkuð heimskulega gaman af myndunum hans. The Day After Tomorrow var t.d. fín og það kom mér eiginlega nokkuð mikið á óvart hversu mikið ég hafði gaman af 2012 líka. Kannski það sé vegna þess að myndirnar eru nokkuð svipaðar, að vissu leyti. 2012 er samt miklu brjálaðri og grimmari, og það er afar óhugnanlegt hvað tölvubrellur geta skapað trúverðugan heimsendi. Myndin hefur auðvitað sína galla, og nóg af þeim, en afþreyingargildið er í raun svo gott að maður einblínir ekki eins mikið á þá, sem er eitthvað það jákvæðasta sem hægt er að segja um mynd sem er eins "amerísk" og þessi. Málið er bara að myndin nær að halda svo góðum dampi, þrátt fyrir að vera 158 mínútur að lengd, og væri ekki fyrir nokkuð öflugan lokahálftíma hefði sú lengd farið rosalega í mig. En hún gerði það ekki.Helsti galli myndarinnar er handritið (hvað annað?), en Emmerich þarf alvarlega að hætta sem penni. Hann er jafn lélegur í að skrifa samtöl í dag og hann var fyrir áratugi síðan. Hann hefur fengið Harald Kloser aftur í lið með sér til að sjá um handritið, sem er spes þar sem að Kloser er fyrst og fremst tónskáld. Einu myndirnar sem hann hefur (með)skrifað er þessi og 10,000 B.C. (ugh!), og þrátt fyrir að 2012 sé MARGFALT betri mynd sé ég ekki fyrir mér að kallinn eigi sér bjarta framtíð í handritsskrifum. Það hefði bjargað heilmiklu að fá einhvern hæfari penna til að lesa yfir þetta handrit, því sagan er í sjálfu sér fín og á köflum mjög spennandi, en það eru bara persónulegu augnablikin sem missa marks. Það er heldur ekki leikurunum að kenna, því John Cusack, Amanda Peet, Chiwetel Ejiofor, Danny Glover (eldist þessi maður ekkert???), Oliver Platt, Thandie Newton ásamt öðrum eru alls ekki slæm. Það er bara dramað sem er að klikka, þökk sé handritinu. Ég skal játa með fullri samvisku að það hafi verið miklu gervilegra heldur en öll tölvugerðu atriðin.Ástæðan af hverju flestir munu sjá þessa mynd er sú að hún inniheldur helling af stórslysaatriðum sem fá mann til að missa kjálkann á gólfið. Það er heldur ekki skrítið að brellurnar séu svona svakalega flottar, enda kostaði ræman einhverjar $260 milljónir! Ég get hiklaust sagt það að fólk fær nákvæmlega það sem það vill fyrir peninginn sinn. Myndin er heldur ekki bara flott, heldur alveg ljómandi "intense" á köflum og það gerir áhorfið ennþá betra. Það á að sjálfsögðu ekki að taka neitt af þessu alvarlega og ef menn ætla að kaupa sumar hugmyndirnar (sem jaðra við það að vera eitthvað úr vísindaskáldskap) er ekki aðeins nauðsynlegt að slökkva á heilanum, heldur taka hann úr sambandi.Það er eiginlega tilgangslaust fyrir kvikmyndagerðarmenn í framtíðinni að gera stórslysamynd aftur, sérstaklega þegar aðaláherslan er að tæta allt í sundur. Ég veit ekki betur en að 2012 sé móðir allra stórslysamynda. Það er heldur ekki hægt að toppa þetta sjónarspil, enda bókstaflega ekkert eftir til að eyðileggja! Takið alla flottustu bútanna úr The Day After Tomorrow, Armageddon og Poseidon og margfaldið þá með 10 og þá hafið þið einhverja hugmynd um hvað er hér að finna. En alveg sama hversu gölluð, hallærisleg (og trúið mér! Hún er svaka hallærisleg, eins og þessir endalausu heimsendafrasar sem þykjast vera svo sniðugir, þar sem persónur vísa í heimsendi í allt öðru samhengi) eða yfirdrifin þessi mynd var þá skemmti ég mér afskaplega vel. Það er líka mikilvægt að fólk passi sig hvar væntingar eru stilltar, og ég rétt ætla að vona að enginn sé að búast við einhverri Coen-bræðra mynd. Að mínu mati tókst Emmerich loksins að búa til þennan stórskemmtilega Hollywood-rússíbana sem ég hef lengi beðið eftir frá honum. Ég skal m.a.s. alveg segja að þetta sé besta myndin hans, en það segir náttúrulega meira um hann sem leikstjóra heldur en myndina.7/10