Life is Beautiful (1997)

Þetta er frábær mynd allveg út í gegn. Hún fjallar um gyðing á tímum nasista sem nær að fela son syn í nasistabúðum. Faðirinn kemur því fyrir að sonurinn getur litið til baka til æskuára sinna með góðum minningum, jafnvel þótt að hann hafi lifað við hinar bagalegustu aðstæður sem komið hafa upp í mannkyninu til þessa. Þetta er frábær mynd og ef þú vilt sjá mynd sem skilur eitthvað eftir er þessi allveg tilvalin. Ég hika ekki við að gefa henni 4 stjörnur.

Guido er fátækur ungur maður sem hefur þann hæfileika að geta gert alla káta í kringum sig. Hann hittir draumadísina sína oft og mörgum sinnum í gegnum eintómar tilviljanir en hún á að giftast óþolandi leiðindaskarfi. Honum tekst að vinna hjarta hennar og þau strjúka á brott og giftast. Þónokkrum árum seinna er sonur þeirra orðinn svona 6-7 ára. En þar sem Guido er gyðingur er hann sendur ásamt syni sínum í útrýmingarbúðir nasista og konan hans einnig. Honum tekst að telja drengnum trú um að þetta sé allt saman leikur og ef þeir fái nógu mörg stig með því að taka þátt í leiknum fái þeir alvöru skriðdreka að launum. Honum tekst þetta í sex ár allt þar til stríðinu slotar en þá verður hann að fela son sinn svo hann verði ekki líflátinn af nasistum á meðan hann heldur áfram að segja honum að þetta sé leikur. Þessi litla perla er ein besta mynd sem hefur verið gerð á árinu. Roberto Benigni sannar hér að ekki aðeins er hann frábær gamanleikari heldur frábær leikari og leikstjóri yfir höfuð. Hann er allt í öllu í þessari mynd. Margar óborganlegar senur eru í myndinni, ekki síst þar sem hann þykist þýða það sem fangavörðurinn er að segja við fangana. Seinni hlutinn á myndinni er átakanlegri en þar skín fyndnin einnig í gegn og gerir hann ljúfsáran. Það eru fáir sem myndu leyfa sér að gera út á fyndni á þessum hörmungartíma en Benigni gerir það svo vel að það verður að kallast kvikmyndaafrek. Honum bókstaflega tekst að sýna hið fyndna í öllum hryllingnum. Ég vona að hann taki heim með sér Óskarstyttur fyrir eitthvað. Hreint út sagt stórkostleg mynd.

Þessi mynd er allger snilld! Maður hafði ekki heyrt neinn segja neitt slæmt um þessa mynd og þegar maður fór loksins á hana stóð hún undir öllum væntingum þótt ótrúlegt sé. Hugmyndin er mjög góð. Fyrir hlé er mikið hlegið en síðan þegar komið er í fangabúðirnar er meira grátið. Það þarf náttúrulega ekki að taka það fram að Benigni er snilldar leikari og ekki eru aukaleikararnir verri. Einn plús í viðbót er að myndin er ítölsk, því ítalskan er mjög fallegt mál að mínu mati. Ég mæli eindregið með þessari mynd.

Þetta er frábær mynd, það er ekki á hverjum degi sem svona góðar erlendar myndir koma út. Roberto Bengini fer á kostum í hlutverki Guido. Myndin gerist í seinni heimstyrjöldinni. Fjölskylda Guido (kona hans og barn) verða teknir sem gíslar. Guido vill ekki að strákurinn sinn viti af því og fórnar sér fyrir hann og segir að þeir séu í skemmtilegum leik. Myndin er frábær í flesta staði og er orðin besta erlenda mynd sem ég hef séð ásamt Wo hu cang long!

Yndisleg og hreint mannvænleg kvikmynd. Ítalski grínistinn Roberto Benigni fer á kostum í hlutverki lífs síns sem hann hlaut verðskulduð óskarsverðlaun fyrir sem besti leikari í aðalhutverki 1998, en hann leikstýrði einnig þessu meistaraverki. Hann er fyrsti karlleikari Ítala sem hlotnast sá heiður. Kvikmyndin hlaut alls 7 tilnefningar til óskarsverðlaunanna 1998, fyrir bestu kvikmynd ársins, leikstjórn (Roberto Benigni), besta frumsamda handritið og bestu kvikmyndaklippinguna. Hún hlaut þrenn óskarsverðlaun; fyrir meistaraleik Roberto Benigni, bestu kvikmyndatónlistina og sem besta erlenda kvikmyndin 1998. Hér segir af Guido Orefici, fátækum ungum manni sem hefur þann hæfileika að geta gert alla káta í kringum sig. Hann hittir draumadísina sína, Doru, oft og mörgum sinnum í gegnum eintómar tilviljanir en hún er trúlofuð hreint óþolandi leiðindaskarfi og á brátt að giftast honum. Honum tekst loks að vinna hjarta hennar og þau giftast. Þar með er farið yfir nokkur ár í lífi þeirra og næst er við sjáum þau hafa nokkur ár liðið og hafa þau þá eignast son sem er 6-7 ára. Þetta er undir lok seinni heimsstyrjaldarinnar, og þar sem Guido er gyðingur er hann sendur ásamt syni sínum í útrýmingarbúðir nasista og er konan hans einnig send þangað. Honum tekst að telja drengnum trú um að þetta sé allt saman leikur og ef þeir fái nógu mörg stig með því að taka þátt í leiknum fái þeir að launum alvöru skriðdreka. Honum tekst þetta upp alllengi, eða allt þar til að stríðinu lýkur. Meðan á þessu stendur verður hann að fela son sinn svo hann verði ekki líflátinn af nasistum á meðan hann heldur áfram að segja honum að þetta sé bara einn leikur. Þessi litla en stórbrotna perla er hiklaust ein besta kvikmyndin sem gerð var á árinu 1998, og hlaut verðskuldaðan heiður að launum. Roberto Benigni sannar hér að ekki aðeins er hann frábær gamanleikari heldur frábær leikari og leikstjóri. Hann er svo sannarlega allt í öllu í myndinni. Margar afar óborganlegar senur eru í myndinni, þar eru einkar eftirminnilegust atriðin þar sem hann þykist þýða það sem þýski fangavörðurinn er að segja við fangana og öll yndislegu atriðin er Guido hittir hina íðilfögru Doru í fyrsta skipti, atriðið í kennslustofunni er þeirra eftirminnilegast. Roberto Benigni og Nicoletta Braschi sem leikur Doru eru hjón í raun og veru, og leika þau hreint frábærlega saman og vinna þau bæði sterkan leiksigur bæði í huga og hjarta áhorfandans í fyrri hluta myndarinnar en hann einkennist af hreint yndislegum húmor. En eftir að þeir feðgar eru teknir höndum ásamt Doru tekur við einstakur samleikur feðganna í útrýmingarbúðum nasista í seinni heimsstyrjöldinni, allur hryllingur þessa tímabils breytist í einstaklega vel útfærða kaldhæðni. Seinni hlutinn á myndinni er hiklaust mun átakanlegri en þar skín fyndnin einnig í gegn og það er það sem gerir hann í senn bæði ljúfsáran og átakamikinn. Þeir eru fáir sem myndu leyfa sér að gera út á fyndni á þessum hörmungartíma en Roberto Benigni gerir það svo ólýasanlega vel að það verður án nokkurs vafa að kallast mikið kvikmyndaafrek. Honum bókstaflega tekst að sýna hið fyndna í öllum þeim hrylling sem skók fimmta áratuginn og þær hörmungar sem einkenndu það tímabil um allan heim. Giorgio Cantarani sem leikur son Guidos fer sannarlega á kostum í bæðu erfiðu og einkar krefjandi hlutverki. Handrit myndarinnar er fyrir það fyrsta stórbrotið og tónlistin er stórfengleg, hún setur mikinn og sterkan svip á myndina, og hlaut Nicola Piovani óskarinn (og það mjög verðskuldað) fyrir þessa áhrifamiklu og einkar vönduðu tónlist sína. Ég get því ekki annað en að mæla með þessari einkar mannvænu kvikmynd sem fær hjörtu okkar til að slá í takt við það sem hún boðar og fær okkur öll líka til að hlæja um leið og hjarta okkar, áhorfandans, finnur sársauka tímabilsins og þær hörmungar sem fólk þurfti að meðganga um allan heim á þessum tíma. Ég vona því að sem flestir geti notið boðskaparins sem hún boðar. Það er að lífið er tvímælalaust DÁSAMLEGT!!

Ég vissi ekki við hverju ég átti að búast þegar ég horfði á þessa mynd á video fyrir stuttu síðan, en ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Þessi mynd er algjör snilld og ég leyfi mér að fullyrða að þetta er ein af bestu myndum kvikmyndasögunnar, hvernig Roberto Benigni tekst að sannfæra son sinn um að útrýmingabúðir nasistana séu bara leikur um að fá sem flest stig. Ég sé mikið eftir því að hafa ekki farið á þessa mynd í bíói. Þessi mynd er alveg frábær! "One to watch". Ekki láta hana framhjá ykkur fara.