Alison Doody

Þekkt fyrir leik

🌐 alisondoody.com/

Besta mynd / þáttaröð

Indiana Jones and the Last Crusade ★ 8.2

Versta mynd

Major League II ★ 5.7

Myndir

Æviágrip

Alison Doody fæddist í Dublin árið 1966, í vel stæðri fjölskyldu. Hún er yngst þriggja barna. Hún var menntuð í klaustri, þar sem hún öðlaðist ástríðu fyrir listum. Síðar lærði hún við National College of Fine Arts í Dublin, en hætti vegna þess að hana skorti hvatningu og hélt að hún myndi taka sér ársfrí til að hugsa málið. Á meðan, þegar hún sat á kaffihúsi með vinum, kom kyrrljósmyndari til hennar sem spurði hana hvort hún hefði áhuga á fyrirsætu. Hún hélt að hún gæti notað vasapeningana og sagði já. Fyrirsætan reyndist bæði skemmtileg og ábatasöm og mjög fljótlega gerði hún það fagmannlega. Fyrirsætusamningar hennar leiddu til verslunarstarfa sem myndi taka hana um allan heim. Dag einn sá leikstjóri verk hennar og stakk upp á því að hún prófaði að leika í staðinn. Hún var send til London 19 ára gömul, þar sem hún vann fljótt áheyrnarprufu til að koma fram í nýju James Bond myndinni, A View to a Kill (1985). Henni þótti svo vænt um leiklist að hún sótti sér feril í þá átt. Eftir fyrstu myndina sína tók hún nokkur sjónvarpsþætti í London og í Dublin, en stórt brot hennar kom þegar hún var ráðin í hlutverk austurríska tálbeitarkonunnar Dr. Elsa Schneider í Indiana Jones and the Last Crusade (1989). Svo virðist sem hún hafi haft mikinn áhrif á Steven Spielberg og George Lucas, sem elskaði frábæran húmor hennar og Grace Kelly útlitið. Eftir Indiana Jones, sem kynnti hana fyrir Hollywood og Bandaríkjunum, var hún valin í stað Cybill Shepherd sem talskona L'Oréal. Eftir það tók hún nokkrar B-myndir í Bandaríkjunum, en á einum tímapunkti fannst hún sakna Írlands of mikið svo hún fór aftur til Dublin. Árið 1994 setti hún feril sinn á bið til að eyða meiri tíma með fjölmiðlaerfingjanum Gavin O'Reilly, sem hún hafði verið með í tvö ár. Árið 1996 giftu þau sig og eignuðust síðar tvö börn. Árið 2002 var hún beðin um að vera með í 'Michael Caine (I)_ gamanmyndinni Les acteurs (2003), og þar fékk hún aftur ástríðu fyrir kvikmyndaiðnaðinum. Sumarið eftir skaut hún Allan Quatermain et la pierre des ancêtres (2004) með meðleikara Patrick Swayze og þá fór allur boltinn að rúlla aftur. Árið 2005 skildu hún og eiginmaður hennar og hún ákvað að endurræsa ferilinn sem var stöðvaður, en hún áttaði sig fljótt á því hversu erfitt það var að brjótast inn í svona fyrirtæki í annað sinn, sérstaklega eftir tíu ára fjarveru frá myndavélinni. Nýlega kom hún fram í stuttmyndinni Benjamin's Struggle (2005), sem nýliðinn James Breese leikstýrði, og lék hlutverk í hinni þekktu bresku þáttaröð Meurtres en sommeil (2000). Í nýlegu viðtali sagðist hún vera himinlifandi yfir því að leika aftur, en bætti við að hún væri ekki tilbúin að þiggja neitt vegna vinnunnar. Hún er staðráðin í að finna rétta hlutinn, en hún vill líka gera aðra hluti: "Mér leiðist að leika viðbjóðslega nasista. Mig langar að gera eitthvað alveg öfgafullt."