Green Street Hooligans (2005)

Geðveik mynd, allar fótboltabullur sameinist og farið á myndina. Eftir á líður manni eins og að hafa farið fótboltaleik og sé á leið í slagsmál með félögunum. Varúð í myndinni eru gróf og raunveruleg slagsmálaatriði, sem minna á Fight club og Snatch. En svo er myndin alveg rosalega sorgleg á köflum sem gerir hana bara en betri.

Greenstreet Hooligans er persónusaga Matt Buckners sem á sér stað í Englandi eftir brottvísun hans frá Harvard, þar kynnist hann frábrugðinni menningu og hann lærir hvað það er að vera hluti af fótboltafirmu með honum Pete sem stjórnar henni. Reynslan hans skapar nýja hlið á honum þar sem ofbeldi verður venja og orðspor skiptir mestu máli en það sem hann þarf líka að læra eru takmarkanir því áhættan bakvið þessar firmur geta valdið miklu veseni. Myndin byggist aðallega og er gersamlega í höndum leikaranna, handritið var mjög vel skrifað en ef leikararnir hefðu ekki staðið sig þá hefði öll sagan drepist. Sem betur fer þá fara þeir Elijah Wood og Charlie Hunnam vel með söguna, Hunnam var ég mest sáttur með sem Pete, Matt og Pete verða mjög ólíklegir vinir en þeir virkuðu vel saman. Lexi Alexander hefur staðið sig mjög vel, stíllinn var mjög hrár og raunverulegur og sama með ofbeldið, eini gallinn sem mér fannst trufla myndina voru nokkur augnablik af talsetningu sem þjónuðum litlum tilgangi, annars þá er Greenstreet Hooligans mjög vel heppnuð persónumynd um karakterörk Matt Buckner's og ég er mjög sáttur með hana.

Ég verð að viðurkenna að ég er frekar sólgin í fótboltabullumyndir og ákvað um leið og ég heyrði að Green Street Hooligans væri á leiðinni að fara á hana. Charlie Hunnam er líka leikari sem mér finnst gleðja augað, svo ekki skemmdi það fyrir, en það er annað mál. Mér fannst myndin hin besta skemmtun þrátt fyrir að viðfangsefnið væri nú ekki fagurt. Ofbeldi er samt alltaf eitthvað sem trekkir að og hvort sem manni líkar betur eða verr þá sogar það mann til sín. Fótboltabullur eru vægast sagt mjög sérstakt fyrirbæri og fyrsta hugsunin þegar maður heyrir um ólæti þeirra í fréttum er; hvað er að þessum andskotans mongolítum? Samt er það svo að þegar maður horfir á kvikmyndir um efnið þá líður ekki á löngu þar til maður er farinn að skilja þetta fólk að einhverju leyti. Það er eitthvað við andrúmsloftið, pöbbafílinginn, gleðina og húmorinn sem nær til manns og á endanum er maður simpatískur gagnvart þessum ofbeldisseggjum sem eru með skrílslæti og ofbeldi til að upphefja sjálfa sig í fábrotinni tilveru sinni.

Annars fannst mér Elijah Woods alveg hreint ágætur í sínu hlutverki og það er svolítið sérstakt að sjá hann leika töffara með sígó í munni þegar maður minnist hans sem barnastjörnunnar sem hann var. Charlie Hunnam var virkilega góður og ég er fegin að hann ætlar ekki að festast í sætu stráka týpunni. Mér þykja breskir leikarar yfir höfuð frábærir þannig að ekki er hægt að kvarta yfir því. Sá leikari sem mér fannst samt ekki eiga heima í þessari mynd, frekar en öðrum, er Claire Forlani sem er einstaklega hæfileikalaus, væmin og klígjuleg leikkona þó vissulega sé hún fögur sem egg.

Mér fannst myndin nokkuð góð og það eru engir áberandi gallar sem ég get bent á. Góð skemmtun, sérstaklega

fyrir þá sem hafa gaman af bresku andrúmslofti